Stefan Zielke


Stefan Zielke w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Zielke (ur. 14 grudnia 1897 w Zelewie, zm. w 1958 w Warszawie) – oficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, pułkownik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Marcelego i Idy z Baszkich. Absolwent szkoły średniej w Bydgoszczy. W 1914 wcielony do armii niemieckiej i w stopniu podporucznika walczył na frontach I wojny światowej[1].

W okresie rozkładu armii niemieckiej zdezerterował i w grudniu 1918 wstąpił do oddziałów Służby Straży i Bezpieczeństwa. W styczniu 1919 mianowany dowódcą batalionu czarnkowskiego i na jego czele walczył w powstaniu wielkopolskim[1]. Za bohaterstwo wykazane w okresie walk powstańczych odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W maju 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy baterii w 2 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej i na jej czele walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, pozostając oficerem nadetatowym 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu[2][3]. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 90. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. Później ukończył kurs Wyższych Dowódców Artylerii i dowodził I dywizjonem 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim[5]. W kwietniu 1929 został przeniesiony do 25 pułku artylerii polowej (od 31 grudnia 1931 – 25 pułk artylerii lekkiej) w Kaliszu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. Od 1 stycznia 1936 był oficerem sztabowym artylerii Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej w Pińsku. Na tym stanowisku 19 marca 1938 został awansowany na stopień pułkownika[8]. 22 listopada 1938 został dowódcą 16 Pomorskiego pułku artylerii lekkiej w Grudziądzu.

We wrześniu 1939 był dowódcą artylerii 38 Dywizji Piechoty. Po klęsce wojsk polskich dostał się do niemieckiej niewoli[1].

Po wyzwoleniu powrócił do kraju, wstąpił do ludowego Wojska Polskiego i organizował Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu. Aresztowany przez UB i skazany na 8 lat więzienia. W 1956 zrehabilitowany[1]. Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A30-półkole II-13)[9].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Polak (red.) 1991 ↓, s. 166.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 763, 818, 1522.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 684, 741, 1382.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 736.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 401, 455.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 122.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179, 693.
  8. Dyskant 1994 ↓, s. 205, 213, 215.
  9. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  10. Stylo 1929 ↓, s. 24.
  11. M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249.
  12. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Zielke" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy