Stop metali


Stop metali w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Lina stalowa.
Stal jest stopem żelaza z węglem, zawierającym 0,02–2,11 % mas. C, poddanym obróbce plastycznej (zob. stop Fe–Fe3C)

Stop metali (dawniej także: aliaż) – tworzywo o właściwościach metalicznych, w którego strukturze metal jest osnową, a poza nim występuje co najmniej jeden dodatkowy składnik, zwany dodatkiem stopowym. Dodatki są wprowadzane w celu poprawienia wytrzymałościowych właściwości materiału. Zwykle obniżają plastyczność, przewodnictwo elektryczne i przewodnictwo cieplne.

Stopy otrzymuje się najczęściej przez stapianie składników w stanie ciekłym i odlewanie, po którym – w czasie chłodzenia i dodatkowych zabiegów obróbki cieplnej – powstaje struktura decydująca o właściwościach. Są stosowane również inne techniki wytwarzania stopów, tj. spiekanie, elektroliza lub nasycanie dyfuzyjne w stanie stałym (obróbka powierzchni wyrobów, np. azotowanie, nawęglanie, kaloryzowanie i inne)[1].

Podział stopów ze względu na główny składnik | edytuj kod

Podział stopów ze względu na zastosowanie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia techniki – Metalurgia. Katowice: Wydawnictwo "Śląsk", 1978, s. 387–388, 584–586. (pol.)
  2. Encyklopedia Popularna. Warszawa: PWN, 1966, s. 1039.
Kontrola autorytatywna (mieszanina):
Na podstawie artykułu: "Stop metali" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy