Sven Fischer


Sven Fischer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sven Fischer (ur. 16 kwietnia 1971 w Schmalkalden) – niemiecki biathlonista, wielokrotny medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata, jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii biathlonu.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Trenował biathlon od 1983 roku. W Pucharze Świata zadebiutował 17 grudnia 1992 roku w Pokljuce, zajmując 38. miejsce w biegu indywidualnym. Pierwsze punkty wywalczył dwa dni później, zajmując piąte miejsce w sprincie. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 6 marca 1993 roku w Lillehammer, kończąc rywalizację w sprincie na drugiej pozycji. Rozdzielił tam swego rodaka, Franka Lucka i Austriaka Ludwiga Gredlera. W kolejnych startach jeszcze 89 razy stawał na podium, odnosząc 33 zwycięstwa. W sprincie triumfował 13 razy, w biegu pościgowym 10 razy, sześć zwycięstw odnotował w biegu indywidualnym, a czterokrotnie był najlepszy w biegu masowym. Według stanu po sezonie 2018/2019 w liczbie pucharowych wygranych zajmuje szóste miejsce i pod tym względem jest najlepszym niemieckim biathlonistą. Ostatnie podium w karierze wywalczył 18 marca 2007 roku w Chanty-Mansyjsku, gdzie zajął trzecie miejsce w biegu masowym.

Wygrywał klasyfikację generalną Pucharu Świata w sezonach 1996/1997 i 1998/1999, był drugi w sezonach 1993/1994 i 2004/2005 (prowadził w klasyfikacji przed zawodami finałowymi, ale musiał wycofać się z rywalizacji ze względu na chorobę) oraz trzeci w sezonach 1995/1996, 1997/1998 1999/2000 i 2005/2006. W latach 1993-2005 jedynie raz został sklasyfikowany poza czołową dziesiątką klasyfikacji generalnej (18. miejsce w sezonie 1994/1995). Wielokrotnie był najlepszy w klasyfikacjach poszczególnych konkurencji biathlonowych: w sprincie w sezonach 1992/1993, 1993/1994, 1998/1999 i 2001/2002, biegu pościgowym w sezonach 1997/1998 i 2004/2005 oraz biegu masowym w sezonach 1998/1999 i 2000/2001.

Jako olimpijczyk debiutował w 1994 roku, podczas igrzysk w Lillehammer, już w pierwszym starcie zdobywając brąz w biegu indywidualnym. Wyprzedzili go jedynie Rosjanin Siergiej Tarasow oraz Frank Luck. W sprincie był siódmy, a wraz z Markiem Kirchnerem, Frankiem Luckiem i Ricco Großem zdobył złoto w sztafecie. Na igrzyskach w Nagano w 1998 roku w konkurencjach indywidualnych plasował się poza czołową piętnastką, ale obronił złoto w sztafecie (w drużynie niemieckiej Kirchnera zastąpił Peter Sendel). Z igrzysk olimpijskich w Salt Lake City cztery lata później Fischer przywiózł dwa srebrne medale: w biegu sprinterskim przegrał tylko z Norwegiem Ole Einarem Bjørndalenem, a razem z Großem, Luckiem i Sendelem był drugi w sztafecie. Brał też udział w igrzyskach w Turynie w 2006 roku, gdzie starty zaczął od 17. miejsca w biegu indywidualnym. Trzy dni później zdobył złoto w sprincie, wyprzedzając dwóch Norwegów Halvarda Hanevolda i Frode Andresena. W biegu na dochodzenie nie obronił przewagi nad rywalami i ostatecznie zajął 3. miejsce, przegrywając z Francuzem Vincentem Defrasne i Ole Einarem Bjørndalenem. W składzie sztafety zdobył kolejny tytuł mistrza olimpijskiego, biegnąc na trzeciej zmianie, a partnerowali mu Ricco Groß, Michael Rösch i Michael Greis. W swoim ostatnim starcie olimpijskim zajął 17. miejsce w biegu masowym.

Fischer jest także multimedalistą mistrzostw świata. Pierwsze medale zdobył już na MŚ 1993 w Borowcu, gdzie zwyciężył w biegu drużynowym, a w sztafecie był trzeci. Najczęściej medale zdobywał medale w sztafecie, w kolejnych latach wywalczył ich jeszcze osiem. Zwyciężał podczas MŚ w Anterselvie (1995), MŚ w Osrblie (1997), MŚ w Chanty-Mansyjsku (2003) i MŚ w Oberhofie (2004), był drugi na MŚ w Ruhpolding (1996) i MŚ w Hochfilzen (1998) oraz trzeci podczas MŚ w Lahti (2000) i MŚ w Anterselvie (2007).

Najlepsze wyniki osiągnął podczas mistrzostw świata w Kontiolahti/Oslo w 1999 roku, gdzie zwyciężył w biegu indywidualnym i biegu masowym, a w biegu pościgowym był trzeci, ulegając tylko Ricco Großowi i Frankowi Luckowi. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Pokljuce stanął na najniższym stopniu podium w biegach pościgowym i masowym. W pierwszych zawodach uległ Rosjaninowi Pawłowi Rostowcewowi i Francuzowi Raphaëlowi Poirée, a w drugich lepsi byli Poirée i Ole Einar Bjørndalen. Poza Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 2002 w tym samym roku odbyły się również mistrzostwa świata w Oslo. Rozegrano tam tylko bieg masowy, który nie znalazł się w programie igrzysk. W konkurencji tej Fischer zajął drugie miejsce, plasując się między Raphaëlem Poirée a Frode Andresenem. Rok później, podczas MŚ w Chanty-Mansyjsku, w tej samej konkurencji ponownie był drugi, rozdzielając Poirée i Bjørndalena. Wywalczył też trzy medale na mistrzostwach świata w Hochfilzen w 2005 roku. Najpierw zajął drugie miejsce w sprincie, za Bjørndalenem, a przed Ilmārsem Bricisem z Łotwy. W biegu pościgowym dał się wyprzedzić jeszcze Rosjaninowi Siergiejowi Czepikowowi i ostatecznie zajął trzecie miejsce. Ponadto był też drugi w biegu masowym, kolejny raz ulegając jedynie Bjørndalenowi.

Sven Fischer był zaliczany do najlepszych biegaczy wśród biathlonistów. Znany był także z odporności na mróz – startował zazwyczaj bez rękawiczek i czapki, bez względu na panującą temperaturę. Żonaty z Doreen Ehrle, ma córkę i syna.

Osiągnięcia | edytuj kod

Zimowe igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium chronologicznie | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Sven Fischer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy