Sven Johansson (hokeista)


Sven Johansson (hokeista) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sven „Tumba” Johansson (ur. 28 sierpnia 1931 w Sztokholmie, zm. 1 października 2011 w Sztokholmie) – szwedzki hokeista, grający na pozycji środkowego.Był także piłkarzem. W 1953, 1957 i 1962 roku zdobył mistrzostwo świata. Był ośmiokrotnym mistrzem Szwecji z Djurgardens IF Sztokholm, i czterokrotnym olimpijczykiem. W 1952 na igrzyskach olimpijskich w Oslo zdobył brązowy medal. W 1964 roku na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Innsbrucku zdobył srebrny medal.

Sven „Tumba” Johansson i Henry Thillberg podczas meczu kadry B w którym strzelili 5 goli przeciwko Finlandii

W 245 meczach hokejowej reprezentacji Szwecji w barwach strzelił 186 bramek.W 1957 roku został jako pierwszy Europejczyk zaproszony przez drużynę z NHL Boston Bruins na obóz treningowy. W 1959 roku zdobył tytuł mistrza kraju z piłkarzami Djurgardens IF. W 1964 otrzymał nagrodę Rinkens riddare. W 1956 roku rozegrał jedyny w mecz w reprezentacji Szwecji w piłce nożnej. W 1970 roku zdobył tytuł międzynarodowego mistrza Skandynawii w golfie. W 1999 roku zdobył tytuł najlepszego hokeisty stulecia. Zmarł 1 października 2011 roku w Sztokholmie.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Sven Johansson (hokeista)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy