Sylwiusz Mikucki


Sylwiusz Mikucki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sylwiusz Maria Sylwester Korwin-Mikucki[1] (ur. 24 stycznia 1898 w Krakowie, zm. 23 lipca 1983 tamże) – polski historyk, doktor filozofii, badacz nauk pomocniczych historii.

Życiorys | edytuj kod

Był synem ziemianina Juliana Mikuckiego. Ukończył w 1916 gimnazjum klasyczne w Bochni. Studiował nauki prawne i historyczne w Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej z której powrócił w stopniu kaprala artylerii. Następnie przez 5 lat pracował w państwowym gimnazjum w Tarnowskich Górach. Doktorat obronił w 1928 na podstawie pracy Barwa w heraldyce średniowiecznej napisanej pod kierunkiem Władysława Semkowicza, habilitacja uzyskał w 1936 za rozprawę Badania autentyczności dokumentu w praktyce kancelarii monarszej i sądów polskich w wiekach średnich. Wykładał heraldykę, paleografię polską i ruską, dyplomatykę i archiwistykę. Dyrektor kancelarii PAU. 6 listopada 1939 aresztowany w wyniku Sonderaktion Krakau. Więziony w obozie Sachsenhausen do lutego 1940 roku. Uwolniony powrócił do Krakowa gdzie działał początkowo w Krakowskim Komitecie Pomocy, a następnie pracował w Krakowskim Banku Emisyjnym w latach 1942 – 1944 uczestnicząc w tajnym nauczaniu.[2] Wraz z przejściem na emeryturę w 1947 Władysława Semkowicza, otrzymał po nim, w drodze ogólnopolskiej ankiety, Katedrę Nauk Pomocniczych Historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym samym roku został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności następnie pełnił funkcję kierownika Katedry Archiwistyki i Nauk Pomocniczych Historii do 1968 roku. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1957 roku. Mianowany w 1960 roku dyrektorem Instytutu Historycznego, pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez siedem lat. Równolegle pracował od 1961 jako dziekan Wydziału Filozoficzno – Historycznego i w 1965 prorektor UJ. Udzielał się również w Bibliotece PAN w Krakowie. W latach 1956 – 1960 pracował dla Działu Gromadzenia i Uzupełniania, a przez dwa kolejne lata dala Działu Zbiorów Specjalnych. Na zasłużona emeryturę przeszedł w 1968 roku.[3][4] Do jego najwybitniejszych uczniów należeli profesorowie: Jerzy Wyrozumski i Zbigniew Perzanowski.[5] Sylwiusz Mikucki pochowany został na Cmentarzu Rakowickim (kwatera T płn.).

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Herb Pomorza polskiego świetle źródeł, (1928)
  • Barwa w heraldyce średniowiecznej. Herby rycerstwa zachodniego i polskiego, (1929).
  • Badania autentyczności dokumentu w praktyce monarszej i sadów polskich w wiekach średnich, (1933).
  • Studia nad najstarszą dyplomatyką ruską, (1952).
  • (współautor) Sfragistyka, (1960).[6]

Przypisy | edytuj kod

  1. pełne brzmienie nazwiska
  2. Krótki biogram na stronie Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956
  3. Jerzy Wyrozumski: Mikucki Sylwiusz [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 352
  4. Zbigniew Perzanowski: Sylwiusz Mikucki (24 I 1898 - 23 VII 1983), "Studia Historyczne" 27 (1984), z. 3, s. 555-557.
  5. Zbigniew Perzanowski: Sylwiusz Mikucki (24 I 1898 - 23 VII 1983), "Archeion" 79 (1985), s. 374-376.
  6. Jerzy Wyrozumski Sylwiusz Mikucki 24 I 1898 - 23 XII 1983, "Studia Źródłoznawcze" 29 (1985), s. 245-246.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Sylwiusz Mikucki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy