Szczwoligorz tatarski


Szczwoligorz tatarski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szczwoligorz tatarski, szczwoligorz pochwiasty (Conioselinum vaginatum (Spreng.) Thell.) – gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych.

Spis treści

Rozmieszczenie geograficzne | edytuj kod

Występuje w Europie północnej, środkowej, wschodniej i południowo-wschodniej oraz w Azji w strefie umiarkowanej[3]. W Polsce występuje na pojedynczych stanowiskach w Tatrach i Pieninach. Rośnie w Tatrach Zachodnich w Dolinie Chochołowskiej, Dolinie Długiej i na Wyżniej Polanie Tomanowej oraz w Pieninach w przełomie Dunajca u podnóża Facimiecha i w Małych Pieninach na wschód od Wysokiej[4][5].

Morfologia | edytuj kod

Łodyga
Siwa, naga, o wysokości 50-150 cm[6][5].
Liście
Pochwy liściowe rozdęte. Liście 2-4 krotnie pierzaste, odcinki ostatniego rzędu pocięte na równowąskolancetowate łatki[6][5].
Kwiaty
Zebrane w baldach złożony z 10-20 baldaszków na szypułach. Pokrywki nitkowate. Kwiaty zielonawobiaławe lub brudnobiaławe[6][5].
Owoc
Rozłupnia rozpadająca się na dwie rozłupki[6][5].

Biologia i ekologia | edytuj kod

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. Rośnie w szczelinach skał wapiennych w piętrze regla dolnego. Liczba chromosomów 2n=22[4][5].

Zagrożenia i ochrona | edytuj kod

Gatunek umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin (2001) w kategorii LR (gatunek niższego ryzyka). W wydaniu z 2014 roku posiada kategorię EN (zagrożony)[7]. Tę samą kategorię otrzymał na polskiej czerwonej liście[8]. W Czerwonej Księdze Karpat Polskich posiada kategorię VU (narażony na wyginięcie). Stanowiska w Tatrach i Pieninach Centralnych chronione są w Tatrzańskim Parku Narodowym i Pienińskim Parku Narodowym.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-09-27].
  2. a b The Plant List. [dostęp 2017-03-015].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN) [dostęp 2013-09-27]
  4. a b Zarzycki K. 2001. Szczwoligorz tatarski. s. 276-277. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ​ISBN 83-85444-85-8
  5. a b c d e f Zarzycki K., Mirek Z. 2008. Szczwoligorz tatarski. s. 266-267. W: Czerwona Księga Karpat Polskich, Kraków 2008. ​ISBN 978-83-89648-71-6​.
  6. a b c d Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny Polskie. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1969.
  7. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  8. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Szczwoligorz tatarski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy