Tadeusz Deschu


Tadeusz Deschu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Michał Deschu ps. „Bezmian” (ur. 22 sierpnia 1893 we Lwowie, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Michała i Marii. Z zawodu był nauczycielem ludowym.

Po wybuchu I wojny światowej, 3 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Został dowódcą 2 plutonu w 2 kompanii IV batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, od 18 grudnia 1914 służył w 3 kompanii II batalionu 5 pułku piechoty w składzie I Brygady, w którym od 1915 był dowódcą II plutonu w 2 kompanii II batalionu. Brał udział w bitwie pod Łowczówkiem. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty 1 stycznia 1915 (formalnie mianowanie w 1916), później do stopnia porucznika piechoty 1 listopada 1916. Po zwolnieniu z Legionów 16 września 1917, rozpoczął działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej. U schyłku wojny 31 października 1918 został dowódcą pogotowia POW w Domu Akademickim we Lwowie, brał udział w walkach o Lwów podczas wojny polsko-ukraińskiej służąc w stopniu porucznika w oddziale technicznym Naczelnej Komendy w rejonie 30[1], na odcinku V oraz w składzie pociągu pancernego „PP3”.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 Dywizji Piechoty Legionów, a po mianowaniu majorem piechoty był dowódcą 201 pułku piechoty. Podczas walk został ranny i od września 1920 przebywał na leczeniu w Warszawie.

Po rekonwalescencji od 1921 służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku[2]. Z uwagi na stan zdrowia pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Stanisławów na stanowisku I referenta. W maju 1923 roku został przydzielony do PKU Kamionka Strumiłowa na stanowisko komendanta[3]. W listopadzie 1924 został przydzielony PKU Stanisławów na stanowisko komendanta[4]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W marcu 1928 roku przydzielony został do PKU Warszawa Miasto IV na stanowisko komendanta[6][7]. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony służbowo do Biura Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa wydziału[8][9]. W 1939 roku pełnił służbę w Departamencie Uzupełnień MSWojsk. na stanowisku oficera sztabowego do spraw inspekcji komend rejonów uzupełnień[10].

Był współautorem publikacji pt. Powszechny obowiązek wojskowy w Polsce z 1930[11] (wydanie kolejne w 1935[12]).

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Węgry, gdzie został internowany. Po zajęciu terenów węgierskich przez Niemców dostał się do niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny przystąpił do Polskich Sił Zbrojnych.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Obrona Lwowa 1 - 22.11.1918r.. [dostęp 2015-05-25].
  2. Franciszek Groński. 22 Dywizja Piechoty Górskiej. 2 Pułk Strzelców Podhalańskich – Sanok. „Przemyskie Zapiski Historyczne”, s. 263, R. XIV-XV z 2003-2005. ISSN 0860-0317
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 18 maja 1923 roku, s. 273.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 120 z 12 listopada 1924 roku, s. 671.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 117.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 92.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117, 166.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 354.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 11, 438.
  11. Książki obowiązujące. „Biuletyn Bibliograficzny Ministerstwa Spraw Zagranicznych”, s. 3, Nr 1 z 1930. Ministerstwo Spraw Zagranicznych
  12. Powszechny obowiązek wojskowy w Polsce. books.google.p. [dostęp 2015-05-25].
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 103.
  14. M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227.
  15. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tadeusz Deschu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy