Tadeusz Fritz


Tadeusz Fritz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Tadeusz Fritz w okresie międzywojennym.

Tadeusz Adam Fritz (ur. 27 października 1898[1][2] w Michałowie, zm. 11 marca 1985 w Burnley) - kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Tadeusz Adam Fritz urodził się w Michałowie, na terenie ówczesnego Imperium Rosyjskiego.

Był synem Edwarda Fritza (ok.1860-ok.1910), jego ojciec pochodził z Niemiec, z terenów Brandenburgii i Stefanii Fritz (z.d. Słońskiej) (ok.1870-lata 40 XX w.). Matka była siostrą Stanisława Słońskiego[3].

Tadeusz miał 3 rodzeństwa. Wychowywał się w Lesznie. 8 czerwca 1916 zgłosił się do okupującej Warszawę Armii Austro-Węgierskiej. Otrzymał przydział do II Brygady Legionów Polskich, do 1 szwadronu, 2 Pułku Ułanów. W 1917, awansowany na kaprala. W lipcu 1917, z powodu kryzysu przysięgowego dezerteruje, a następnie przez parę miesięcy pracuje, jako praktykant rolny w Mińsku Mazowieckim. Pod koniec 1917, wstępuje do Polskiej Siły Zbrojnej. Od 1 lutego do 11 lipca 1918 uczęszczał do klasy "B", Szkoły Podchorążych Piechoty. Od lipca 1918, służył w 1 Pułku Piechoty, gdzie jako kapral podchorąży dowodzi plutonem. Od października 1918, w Wojsku Polskim.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Tadeusz Fritz służył w II batalionie 1 pułku, przemianowanego następnie na 7 Pułk Piechoty Legionów. Brał udział w walkach o Cieszyn, podczas wojny polsko-czechosłowackiej. Następnie, pułk został przeniesiony na front polsko-ukraiński, gdzie przebywał do połowy 1919. W 1919, awansowany na podporucznika. W tamtym czasie, pułk walczył także z Armią Czerwoną. Pod koniec 1919, wszedł w skład polskich oddziałów, pod dowództwem generała Edwarda Śmigłego-Rydza, które zostały wysłane na Łotwę, w ramach pomocy, w walce z Armią Czerwoną. 15 maja 1920, ppor. Fritz został ranny pod Kubliczami. Przebywał na rekonwalescencji w Warszawie. Następnie walczy w szeregach swojego pułku.

W 1921, 7 Pułk Piechoty, wszedł w skład garnizonu Chełm. Tadeusz Fritz dowodził tam 5 kompanią. W tym też roku, awansowany został na porucznika. W czasie przewrotu majowego, brał udział w walkach po stronie zamachowców. Na kapitana, mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1928. W 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie[4], gdzie służył, jako adiutant dowódcy korpusu, generała Jerzego Dobrodzickiego. W 1934 przeniesiony, najpierw do 8 Pułku Piechoty Legionów, w garnizonie Lublina, a parę miesięcy później do Radomia, z przydziałem do 72 Pułku Piechoty. Równocześnie był instruktorem podchorążych, na okręg radomski. W 1939 pełnił służbę w II Gdyńskim Batalionie ON na stanowisku dowódcy kompanii Gdynia IV[5]. Równocześnie pełnił funkcję komendanta miejskiego PW Gdynia IV[6]. W tym samym roku ukończył kurs w Rembertowie i oczekiwał na awans na majora. Na początku kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli i został osadzony w Berlinie. Następnie przeniesiony do Oflagu X C w Lubece. 20 kwietnia 1942 został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg[7].

Podczas pobytu w oflagu, niemieccy oficerowie proponowali mu, ze względu na pochodzenie z niemieckiej rodziny podpisanie volkslisty i przydział, w stopniu Hauptmanna do Wehrmachtu. Propozycję kategorycznie odrzucił. W obozie ciężko zachorował na żołądek. Po wyzwoleniu obozu, spędził kilka tygodni we Włoszech na rekonwalescencji. Następnie, w stopniu kapitana służył w jednej z kompanii wartowniczych[8]. Służył w mieście Civitanova. Ze służby odszedł w 1946. Po wojnie na stałe osiadł w Burnley, gdzie początkowo pracował jako pracownik fabryczny[9], a następnie prowadził sklep spożywczy. 29 maja 1969 uzyskał brytyjskie obywatelstwo[10]. Zmarł, po przejściu udaru, 11 marca 1985 w Burnley.

Rodzina | edytuj kod

Tadeusz Fritz w 1923 ożenił się z wdową, Leokadią Posturzyńską (z.d Luszawską) (ur. 9 grudnia 1902 w Uhrze, zm. 29 grudnia 1983 w Dębicy[11]). Leokadia, miała córkę Lilianę (1921-2018). Oprócz niej, para doczekała się córki Barbary (ur.1934). Tadeusz Fritz, w Burnley związał się z inną kobietą, w wyniku niemożności powrotu do Polski.

Miał dwie starsze siostry: Marię (po mężu Górską) i Zofię, a także starszego brata Bronisława (ur. 1891), rotmistrza Wojska Polskiego.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 34.
  2. Żołnierze Niepodległości ↓, tu 28 marca 1897.
  3. Stefania Fritz (Słońska). Geni. [dostęp 2020-07-14]..
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 456.
  5. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 914.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 895.
  7. Straty ↓.
  8. Według sporządzonego, według siebie przebiegu kampanii wrześniowej w Batalionie ON, podaje że jest kapitanem kompanii wartowniczej. 
  9. jak wynika z listów do córki .
  10. Naturalisation. „The London Gazette”. 44908, s. 7873, 1969-07-31. Londyn. .
  11. https://timenote.info/pl/person/list?order=1&cemetery_id=14396&start=5200 .goły link w tytule
  12. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 65.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tadeusz Fritz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy