Tadeusz Olgierd Kozakiewicz


Tadeusz Olgierd Kozakiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Olgierd Kozakiewicz (ur. 9 września 1891, zm. w kwietniu 1940) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Kłotopolu, w Rosji, w rodzinie Władysława i Marii z Tarnowskich. Od 1912 roku służył w armii rosyjskiej. W 1917 r. jako porucznik wstąpił do I Korpusu Polskiego.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 9 pułku artylerii polowej. W 1919 roku ukończył kurs w Ośrodku Szkolenia Artylerii w Rembertowie. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 9 pap jako dowódca 2 baterii.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. Został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1921 roku ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Artylerii. W 1923 r. pełnił obowiązki dowódcy I dywizjonu 9 pułku artylerii polowej w Białej Podlaskiej, a po awansie do stopnia majora w 1924 r. został mianowany dowódcą tego pododdziału. Następnie został przydzielony do 19 pułku artylerii polowej w Nowej Wilejce. W listopadzie 1927 roku został przeniesiony z 9 pap do 12 dywizjonu artylerii konnej w Ostrołęce na stanowisku kwatermistrza[1]. W grudniu 1929 roku został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Jarosławiu[2]. Z dniem 1 września 1930 roku został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Białej Podlaskiej[3].

Tadeusz Olgierd Kozakiewicz w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje w wykazie, poz. 1838[4].

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[5]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 304.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 387.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 304.
  4. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-04-11] .
  5. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia | edytuj kod

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 731, 816;
  • Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 654, 740;
  • Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 425, 453;
  • Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 179, 528;
  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Olgierd Kozakiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy