Tadeusz Ruebenbauer


Tadeusz Ruebenbauer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Ruebenbauer (ur. 12 stycznia 1909 w Bochni, zm. 2 maja 1991 w Krakowie) – polski profesor, genetyk, hodowca roślin, członek korespondent (od 1962), członek rzeczywisty (od 1969) PAN[1], członek PAU.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie prawnika Adama i Barbary z Grzesickich (1871–1954).

Studia wyższe ukończył na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1931, uzyskując tytuł zawodowy inżyniera magistra rolnictwa w zakresie hodowli roślin[2]. Stopień naukowy doktora filozofii otrzymał na tej samej Uczelni w 1938 na podstawie rozprawy doktorskiej „Zależności korelacyjne między wynikami badań laboratoryjnych gleb a wynikami doświadczeń polowych”[3].

W okresie okupacji hitlerowskiej był wykładowcą na tajnym Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1945 roku habilitował się na podstawie rozprawy Opracowanie wyników doświadczeń odmianowych z pszenicą ozimą wykonanych w latach 1922–1936, a w roku 1946 uzyskał tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. We Wrocławiu był organizatorem Katedry Hodowli Roślin i Nasiennictwa. W roku 1956 profesor Ruebenbauer już jako profesor zwyczajny, zostaje służbowo przeniesiony do Katedry Szczegółowej Uprawy Roślin WSR w Krakowie. W latach 1962–1971 był rektorem Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie[4].

Tadeusz Ruebenbauer w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Borku Fałęckim (czerwiec 1969)

W 1980 został uhonorowany tytułem doktora honoris causa przez Akademię Rolniczą (dziś Uniwersytet Przyrodniczy) we Wrocławiu[5]. W 1988 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie[6].

Oznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim, Komandorskim i Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[7].

Wypromował 34 doktorów, z których 20 uzyskały tytuł naukowy profesora lub stanowisko docenta[8].

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. IX, płd.)[9].

Publikacje | edytuj kod

Opublikował 184 prace naukowe z zakresu doświadczalnictwa rolniczego, genetyki i hodowli roślin w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych. Jest także autorem oraz współautorem i redaktorem monografii i podręczników.

  • Ruebenbauer T., Hodowla odpornościowa w walce z chorobami i szkodnikami roślin;
  • Ruebenbauer T., Hodowla roślin, jej przeszłość i perspektywy;
  • Ruebenbauer T., Ogólna hodowla roślin;
  • Ruebenbauer T., Perspektywy rozwoju rolnictwa w XXI wieku;
  • Ruebenbauer T., Rolnictwo w walce z głodem.

Przypisy | edytuj kod

  1. Członkowie PAN: Skorowidz
  2. S. Węgrzyn, 1995. 50 lat Wydziału Rolniczego Akademii Rolniczej we Wrocławiu 1945-1995. Wydawnictwo Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Wrocław 1995, s. 316-317. ​ISBN 83-85582-21-5
  3. Biogram ze strony internetowej '60 lat środowiska akademickiego we Wrocławiu'). [dostęp 2014-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-21)].
  4. Bożena Pietrzyk i inni red., Poczet rektorów Wyższej Szkoły Rolniczej, Akademii Rolniczej, Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie 1953–2018, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, 2018, s. 21-23.
  5. Ibidem, s. 24-25.
  6. Historia. wre.ur.krakow.pl. [dostęp 2017-02-17].
  7. B. Pietrzyk i inni red., Poczet rektorów Wyższej Szkoły Rolniczej, Akademii Rolniczej, Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie 1953–2018, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, 2018, s. 23.
  8. Złota Księga Akademii Rolniczej im. Hugona Kołłątaja, s. 253-260, Wydawnictwo AR w Krakowie - 2000 r., ISBN 83-86524-53-7
  9. Jan WiktorJ.W. Tkaczyński Jan WiktorJ.W. (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 242, ISBN 978-83-233-4527-5 .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Ruebenbauer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy