Taj Mahal (muzyk)


Taj Mahal (muzyk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Taj Mahal, właśc. Henry Saint Clair Fredericks[1] (ur. 17 maja 1942 w Nowym Jorku[1]) – amerykański muzyk bluesowy.

Życiorys | edytuj kod

Urodzony w Harlemie w Nowym Jorku, ale został wychowany w Springfield w Massachusetts. Jego ojciec był jazzowym pianistą, kompozytorem, aranżatorem pochodzącym z Jamajki, podczas gdy jego matka była nauczycielką, śpiewała gospel. Pochodziła z Karoliny Północnej. Jego dziadek poślubił kobietę z Saint Kitts.

We wczesnych latach 60. studiował rolnictwo na University of Massachusetts Amherst, ukończył je w 1964 roku. (Ta sama uczelnia przyznała mu w 2006 roku honorowy tytuł Doctor of Fine Arts). Tam utworzył Taj Mahal & Elektras. Nazwa Taj Mahal została zainspirowana snem.

Po studiach przeniósł się do Los Angeles i razem z Ryem Cooderem w 1964 roku założył grupę Rising Sons. Zespół podpisał kontrakt z Columbia Records i wydał singel oraz nagrał album, który nie został wydany przez Columbię do roku 1992. Taj, sfrustrowany mieszanymi uczuciami co do jego muzyki odszedł od zespołu i rozpoczął karierę solową. Wciąż z Columbia Records wydał w 1968 roku album o własnym imieniu, bazując na jego sukcesie wydał drugi Natch'l Blues tego samego roku. Zestaw dwóch utworów Giant Step wydany w 1969 roku zaowocował silną pozycją Taja jako amerykańskiego artysty bluesowego, a tytułowy utwór stał się kultowy i jest wciąż popularny pośród obecnych słuchaczy. Jednak najbardziej pamiętny był występ Coodera i Taja podczas The Rolling Stones Rock and Roll Circus.

Jego muzyka ma różne źródła: blues, cajun, gospel, bluegrass, hawajskie, afrykańskie i karaibskie muzyczne tradycje. Trzyma się korzeni oraz dodaje trochę własnego uczucia. Gra na wielu instrumentach muzycznych.

Otrzymał dwie nagrody Grammy w kategorii Best Contemporary Blues Album, pierwszą w roku 1997 za Señor Blues, a drugą w roku 2000 za Shoutin' In Key.

Wykonywał ścieżki dźwiękowe dla wielu filmów, m.in.: Sounder i Blues Brothers 2000, w którym się również pojawił.

W 2006 roku zagrał gościnnie na elektrycznej gitarze z Ladysmith Black Mambazo podczas nagrywania albumu Long Walk to Freedom

W 2013 roku wspierał wokalnie Hugh Laurie 'ego na płycie Didn't It Rain, w piosence "Vicksburg Blues".

W lipcu 2006 roku wystąpił na Festiwalu im. Ryśka Riedla w Tychach[2].

Wziął udział w Experience Hendrix Tribute Tour, tournée poświęconemu Jimiemu Hendrixowi[3].

Dyskografia | edytuj kod

  • Taj Mahal (1968)
  • The Natch'l Blues (1968)
  • Giant Step/De Ole Folks At Home (1969)
  • The Real Thing (1971)
  • Happy Just To Be Like I Am (1971)
  • Recycling The Blues & Other Related Stuff (1972)
  • Oooh So Good 'n Blues (1973)
  • Mo' Roots (1974)
  • Brothers (1974)
  • Music Fa' Ya (Musica Para Ti) (1976)
  • Evolution (The Latest) (1977)
  • Take A Giant Step (1983)
  • Dancing The Blues (1994)
  • Phantom Blues (1996)
  • Señor Blues (1997)
  • Shoutin' In Key (2000)
  • Hanapepe Dream (2003)
  • Martin Scorsese Presents The Blues – Taj Mahal (2003)
  • Blues with Feeling (2003)
  • Etta Baker & Taj Mahal (Music Maker 50) (2004)
  • Mkutano Meets The Culture Musical Club Of Zanzibar (2005)
  • Maestro (2008)
  • American Horizon (2009)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Taj Mahal na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-20].
  2. Krzysztof Burnetko: Trzy smutne akordy (pol.). archiwum.polityka.pl, 2006-09-09. [dostęp 2011-05-20].
  3. A brief history of 2019 FALL TOUR (ang.). Experience Hendrix. [dostęp 2020-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-11)].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Taj Mahal (muzyk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy