Tony Allen


Tony Allen w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anthony Allen (ur. 11 stycznia 1982 w Chicago) – amerykański koszykarz występujący na pozycjach rzucającego obrońcy lub niskiego skrzydłowego, mistrz NBA z sezonu 2007/2008.

Spis treści

Szkoła średnia i college | edytuj kod

Allen grał w drużynie szkoły średniej Crane w Chicago. Grał w jednym zespole z obecnym zawodnikiem Detroit Pistons Willem Bynumem. Stamtąd trafił do uniwersytetu Butler County College w Kansas, gdzie jako debiutant zdobywał 16,5 punktu, a także notował 6,1 zbiórki i 2,8 przechwytu na mecz. Takie osiągnięcia pozwoliły mu na zdobycie nagrody dla najlepszego debiutanta konferencji[1]. Drugi sezon spędził w Wabash Valley College w Illinois, prowadząc swój zespół do bilansu 32-6[1].

Na ostatnie dwa lata studiów przeniósł się do Oklahoma State University. W swoim drugim sezonie gry został wybrany najlepszym graczem konferencji Big 12 po tym, jak zdobywał średnio 16 punktów na mecz i doprowadził swoją drużynę do Final Four rozgrywek NCAA. Został pierwszym zawodnikiem w historii Oklahoma State University, który zdobył ponad 1 000 punktów w dwóch kolejnych sezonach[1].

Kariera w NBA | edytuj kod

Boston Celtics | edytuj kod

2004-2005 | edytuj kod

24 czerwca 2004 został wybrany z numerem 25 w drafcie przez Boston Celtics[2]. 2 lipca 2004 podpisał czteroletni kontrakt wart 4 776 941 dolarów z czego decyzja o obowiązywaniu ostatniego roku kontraktu była po stronie Boston Celtics. Allen zadebiutował w NBA 3 listopada 2004 w spotkaniu przeciwko Philadelphia 76ers. Zdobył w nim 2 punkty podczas 6 minut gry[3]. 22 stycznia 2005 wyszedł pierwszy raz wyszedł w wyjściowym składzie Celtics, wtedy też ustanowił rekord punktowy swojego pierwszego sezonu w NBA, zdobywając 20 punktów przeciwko Atlanta Hawks[4]. W całym sezonie rozegrał 77 meczów, z czego aż 34 w pierwszej piątce. Zdobywał w nich 6,4 punktu na mecz, a także 2,9 zbiórki i 1 przechwyt.

2005-2006 | edytuj kod

Podczas przerwy pomiędzy pierwszym a drugim sezonem Allen uczestniczył w strzelaninie, w której postrzelony został 29-letni mężczyzna obok restauracji w Chicago, w sierpniu 2005. Allen nie był podejrzewany o oddanie strzałów, ale został oskarżony o uszkodzenie lewego oka jednego z uczestników zdarzenia. Spędził przez to dwie doby w więzieniu. Podczas całego zdarzenia doznał poważnej kontuzji prawego kolana, która zmusiła go do opuszczenia 31 pierwszych meczów sezonu 2005-06. Ostatecznie 24 kwietnia 2007 sąd z Chicago go uniewinnił[5].

Do gry powrócił dopiero 6 stycznia 2006 w meczu przeciwko Atlanta Hawks. Zagrał w nim 30 minut i zdobył 9 punktów. Do końca sezonu nie opuścił już żadnego meczu, a w starciu z Cleveland Cavaliers, rozegranym 17 kwietnia 2006 pobił rekord kariery, rzucając 23 punkty[6]. Sezon zakończył rzucając średnio 7.2 punktu, a także dodając do tego 2,2 zbiórki, 1,3 asysty i 1 przechwyt na mecz.

2006-2007 | edytuj kod

26 października 2006 Boston Celtics skorzystali z zapisu w kontrakcie Allena i przedłużyli go do końca rozgrywek 2007/08. 15 grudnia 2006 pobił ponownie rekord kariery, zdobywając tym razem 30 punktów w spotkaniu przeciwko Denver Nuggets[7]. Z kolei 7 stycznia 2007 w meczu przeciwko Orlando Magic zanotował aż 7 przechwytów, bijąc także w tej kategorii rekord kariery[8]. 10 stycznia 2007 w końcówce spotkania przeciwko Indiana Pacers, Allen doznał poważnej kontuzji kolana. Doszło do niej podczas lądowania po efektownym wsadzie już po przerwaniu akcji przez sędziego gwizdkiem. Allen zerwał zarówno przednie, jak i tylne więzadła krzyżowe, co oznaczało dla niego koniec gry w sezonie 2006/07[9]. Do tego momentu zagrał w 33 meczach sezonu zdobywając średnio rekordowe w karierze 11,5 punktu i dodając do tego 3,8 zbiórki, 1,7 zbiórki i 1,5 przechwytu na mecz.

2007-2008 | edytuj kod

Allen wyzdrowiał dość szybko, bo już w pierwszym meczu nowego sezonu, 2 listopada 2007 pojawił się na parkiecie. W drużynie doszło do dużych zmian, przyszli Ray Allen i Kevin Garnett i to oni stali się najważniejszymi postaciami w zespole. Tony Allen został rezerwowym, który grał średnio tylko po 18 minut, ale gdy było trzeba, potrafił pomóc wydatnie drużynie. 24 listopada 2007 w spotkaniu przeciwko Charlotte Bobcats doznał kontuzji prawej pachwiny i został wyłączony z gry na 3 mecze[10]. 30 grudnia 2007 wyszedł w pierwszej piątce przeciwko Los Angeles Lakers, ponieważ kontuzjowany był Rajon Rondo. Allen zagrał 42 minuty, podczas których zdobył 16 punktów i był odpowiedzialny za krycie Kobe Bryanta, który w całym meczu trafił tylko 6 z 24 rzutów z gry[11]. W styczniu zagrał dwa najlepsze ofensywnie mecze w sezonie. Najpierw 4 stycznia 2008 zdobył 20 punktów przeciwko Memphis Grizzlies[12], a 29 stycznia 2008 powtórzył ten wynik w spotkaniu z Miami Heat[13]. W całym sezonie zagrał 75 meczów, z czego 11 w pierwszym składzie, zdobywając średnio 6,6 punktu, 2,2 zbiórki i 1,5 asysty na mecz.

W pierwszej rundzie playoffs Celtics trafili na Atlanta Hawks. Wygrali rywalizację 4-3, ale dla Allena była to nieudana seria. Zagrał w 6 meczach i tylko raz przebywał na parkiecie dłużej niż 10 minut[14]. W półfinale konferencji Celtics pokonali Cleveland Cavaliers 4:3, a rola Allena wciąż była znikoma, grał tylko w pierwszych trzech meczach, ale ani razu więcej niż przez 5 minut. W finale konferencji doszło do rywalizacji z Detroit Pistons. W pierwszych 4 spotkaniach Allen zagrał trzykrotnie, każdorazowo grając bardzo krótko. Przed piątym meczem nabawił się kontuzji, która go wyeliminowała z ostatnich dwóch spotkań finału konferencji, a także pierwszych trzech finału NBA[15]. Zagrał w trzech ostatnich, po których Celtics wygrali 4:2 i zostali mistrzem NBA.

2008-2009 | edytuj kod

1 lipca 2008 Celtics zdecydowali się nie podpisywać automatycznie kontraktu z Allenem, dzięki czemu ten został wolnym agentem. Ostatecznie jednak pozostał w Bostonie, podpisując nową, dwuletnią umowę z drużyną[16]. Nowy sezon rozpoczął jako kluczowy zmiennik po tym jak zespół opuścił James Posey[17]. 9 listopada 2008 w spotkaniu przeciwko Detroit Pistons zdobył najwięcej w sezonie 23 punkty[18]. 6 stycznia 2009 z powodu urazu kostki opuścił mecz z Houston Rockets[19]. Jak się okazało, kontuzja była na tyle poważna, że do gry wrócił dopiero 28 stycznia w spotkaniu przeciwko Sacramento Kings[20]. 18 lutego 2009 przeszedł operację kciuka, która go wykluczyła z gry aż do 3 kwietnia[21]. Sezon zakończył z zaledwie 46 rozegranymi meczami, w których zdobywał średnio 7,8 punktu, 2,3 zbiórki, 1,4 asysty i 1,2 przechwytu na mecz. W playoffs ponownie był pomijany przez Doca Riversa i zagrał tylko w 10 z 14 meczów, występując średnio po 6 minut na mecz. Od razu po sezonie, 3 czerwca poddał się kolejnej operacji prawej kostki[22].

2009-2010 | edytuj kod

W nowych rozgrywkach zadebiutował dopiero 8 grudnia 2009 w meczu z Milwaukee Bucks[23]. 27 grudnia 2009 zanotował pierwsze w karierze double-double w meczu przeciwko Los Angeles Clippers, w którym zdobył 10 punktów i 10 zbiórek[24]. Do końca sezonu grał dość regularnie, kończąc sezon z 74 meczami na koncie. Zdobywał w nich średnio 6,1 punktu, 2,7 zbiórki, 1,3 asysty i 1,1 przechwytu na mecz. W pierwszym meczu serii playoffs przeciwko Miami Heat wykazał się świetną obroną w drugiej połowie spotkania przeciwko Dwyane'owi Wade'owi i został okrzyknięty jednym z bohaterów. Zdobył wtedy 14 punktów, zanotował 3 przechwyty i zablokował 2 rzuty[25]. Dzięki tak dobrej grze, wywalczył sobie większą liczbę minut w kolejnych spotkaniach. W serii z Miami Heat tylko raz zagrał poniżej 10 minut, w ostatnim spotkaniu. W półfinale konferencji przeciwko Cleveland Cavaliers otrzymał zadanie krycia LeBrona Jamesa. Od czwartego meczu serii był w tym bardzo skuteczny, zatrzymując lidera Cavs na skuteczności 34% z gry. W czwartym spotkaniu zdobył 15 punktów, trafiając 6 z 7 rzutów wolnych, dołożył do tego 5 zbiórek, 1 asystę, 2 przechwyty i 1 blok. Po meczu Doc Rivers nazwał go najważniejszym obok Rajona Rondo bohaterem spotkania[26]. Zarówno w finale konferencji, jak i finale NBA nie dostawał już tak wielu minut, jak w rywalizacji z Miami Heat i Cleveland Cavaliers.

Memphis Grizzlies | edytuj kod

2010-2011 | edytuj kod

12 lipca 2010 Allen jako wolny agent przyjął ofertę Memphis Grizzlies i związał się z tą drużyną 3-letnim kontraktem, dzięki któremu zarobił blisko 9,5 miliona dolarów[27]. Od początku sezonu Allen był rezerwowym, ale dostawał regularnie po kilkanaście minut gry. Sytuacja ta się zmieniła dopiero na początku lutego 2011, kiedy to kontuzji kończącej sezon doznał Rudy Gay[28]. 8 lutego w spotkaniu przeciwko Oklahoma City Thunder zdobył 27 punktów i dołożył do tego 3 zbiórki, 1 asystę, 5 przechwytów i 3 bloki[29]. 19 marca 2011 zagrał jeden z najlepszych meczów w karierze przeciwko Indiana Pacers. Zdobył 19 punktów, zebrał 11 piłek i miał do tego 6 asyst i 6 przechwytów[30]. W sezonie zagrał w 72 meczach, zdobywając średnio 8,9 punktu na mecz. Do tego notował 2,7 zbiórki i 1,4 asysty.

Sezon zakończył na 5. miejscu w lidze ze średnią 1,79 przechwytów na mecz. Pod względem liczby przechwytów w przeliczeniu na minuty był najlepszy w całej lidze, wyprzedzając o ponad 1 przechwyt drugiego w tej klasyfikacji Chrisa Paula[31]. Dzięki temu został wybrany do drugiej piątki najlepszych obrońców całej ligi[32].

Do playoffs awansował z ostatniego, ósmego miejsca, po czym jego Memphis Grizzlies wyeliminowali w pierwszej rundzie San Antonio Spurs 4-2[33]. W drugiej rundzie lepsi od Grizzlies okazali się Oklahoma City Thunder, którzy wygrali po zaciętej, siedmiomeczowej serii 4-3[34]. Allen we wszystkich meczach playoffs wychodził w pierwszej piątce. W 13 meczach zdobywał średnio 8,8 punktu, 2,9 zbiórki, 1,5 asysty i 1,92 przechwytu na mecz, co dało mu czwarte miejsce wśród wszystkich zawodników[35].

2011-2012 | edytuj kod

Kolejne rozgrywki Allen rozpoczął w pierwszej piątce u boku Rudy'ego Gaya. W całym sezonie tylko raz rozpoczął mecz jako rezerwowy. Grał średnio ponad 26 minut na mecz i trzykrotnie przekraczał granicę 20 punktów zdobytych w jednym meczu. 23 kwietnia 2012 ustanowił rekord życiowy, notując aż 8 przechwytów w meczu przeciwko Cleveland Cavaliers[36]. Na koniec sezonu znów był na piątym miejscu wśród najlepiej przechwytujących w lidze ze średnią 1,79 na mecz. Jego reputacja świetnego obrońcy wzrosła i tym razem został wybrany do pierwszej piątki najlepszych defensorów ligi[37]. Został też wybrany najlepszym obrońcą na obwodzie przez generalnych menadżerów wszystkich drużyn NBA[38].

2012-2013 | edytuj kod

Przed sezonem przeszedł operację kolana. Miała ona miejsce na tyle wcześnie, że nie zaburzyła przygotowań do nowego sezonu[39]. 10 listopada w meczu przeciwko Houston Rockets potwierdził swoją świetną grę w obronie. Zatrzymał Jamesa Hardena na 18 punktach, a także skuteczności 4/18 z gry - 22,2%. Był to w tamtym momencie najgorszy mecz Hardena w sezonie[40]. 3 stycznia 2013 rozegrał najlepszy mecz w sezonie, przeciwko swojej byłej drużynie - Boston Celtics. Zdobył 15 punktów, 5 zbiórek, 2 asysty i 1 przechwyt[41]. Na koniec sezonu został wybrany do najlepszej piątki obrońców NBA[42].

Sezon 2013/14 | edytuj kod

W przerwie między sezonami, Allen będąc wolnym agentem, podpisał nowy kontrakt z Memphis Grizzlies. Ma on obowiązywać przez 4 lata, a zawodnik w tym czasie zarobi 20 milionów dolarów[43]. W trakcie sezonu zasadniczego rozegrał 55 spotkań, z czego 28 w pierwszej piątce. Pomimo bardzo dobrej gry w połowie sezonu był łączony w kilku plotkach z innymi drużynami, między innymi z Minnesota Timberwolves[44]. Ostatecznie został jednak w zespole i grał do końca sezonu.

15 września 2017 został zawodnikiem New Orleans Pelicans[45]. 1 lutego 2018 trafił w wyniku wymiany do Chicago Bulls[46]. 9 lutego został zwolniony[47].

Osiągnięcia | edytuj kod

Na podstawie[48], o ile nie zaznaczono inaczej.

NCAA
  • Uczestnik
    • NCAA Final Four (2004)
    • turnieju NCAA (2003, 2004)
  • Mistrz sezonu zasadniczego i turnieju konferencji Big 12 (2004)
  • Zawodnik roku konferencji Big 12 (2004)
  • Most Outstanding Player (MOP=MVP) turnieju Big 12 (2004)
  • Najlepszy nowoprzybyły zawodnik konferencji Big 12 (2003)
  • Zaliczony do:
    • I składu:
      • Big 12 (2004)
      • turnieju Big 12 (2004)
      • defensywnego Big 12 (2004)
      • nowoprzybyłych graczy Big 12 (2003)
    • składu All-Big 12 Honorable Mention (2003)
NBA

Statystyki | edytuj kod

College | edytuj kod

NBA | edytuj kod

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)

Play-offy | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Prospect Profile: Tony Allen (ang.). NBA.com. [dostęp 12 lutego 2013].
  2. Rob Peterson: The Draft Blog (ang.). NBA.com, 25 kwietnia 2004. [dostęp 12 lutego 2013].
  3. O'Brien returns to Boston a winner (ang.). ESPN.com, 3 listopada 2004. [dostęp 12 lutego 2013].
  4. Celtics drop 9th straight on the road (ang.). ESPN.com, 22 stycznia 2005. [dostęp 12 lutego 2013].
  5. Allen found not guilty by judge (ang.). ESPN.com, 25 kwietnia 2007. [dostęp 12 lutego 2013].
  6. Cavaliers overcome LeBron's absence to beat Celtics (ang.). ESPN.com, 17 kwietnia 2006. [dostęp 13 lutego 2013].
  7. Not quite enough (ang.). Gazette.com, 16 grudnia 2006. [dostęp 13 lutego 2013].
  8. Hill, Howard help Magic close out win despite poor shooting (ang.). ESPN.com, 7 stycznia 2007. [dostęp 13 lutego 2013].
  9. Celtics guard Allen out for season with knee injury (ang.). ESPN.com, 11 stycznia 2007. [dostęp 14 lutego 2013].
  10. Allen's game-winner from long range helps Celtics improve to 11-1 (ang.). ESPN.com, 24 listopada 2007. [dostęp 14 lutego 2013].
  11. Pierce, Garnett lead Celtics past Kobe, Lakers (ang.). ESPN.com, 30 grudnia 2007. [dostęp 14 lutego 2013].
  12. Tony Allen's 20 help Celts past Grizzlies for eighth straight win (ang.). ESPN.com, 4 stycznia 2008. [dostęp 14 lutego 2013].
  13. Powe, Rondo answer call for Celtics; Heat's Wade, Haslem leave game (ang.). ESPN.com, 29 stycznia 2008. [dostęp 14 lutego 2013].
  14. Garnett's double-double propels Celts to second round (ang.). ESPN.com, 4 maja 2008. [dostęp 14 lutego 2013].
  15. Marc J. Spears: Tony Allen out (ang.). Boston.com, 30 maja 2008. [dostęp 14 lutego 2013].
  16. Celtics re-sign House, Allen for title defense (ang.). Gmanetowrk.com, 22 lipca 2008. [dostęp 14 lutego 2013].
  17. Ted Jackson: Hornets announce signing of James Posey (ang.). NOLA.com, 23 lipca 2008. [dostęp 15 lutego 2013].
  18. Liga NBA: Celtics pokonali Pistons (pol.). rp.pl, 10 listopada 2008. [dostęp 15 lutego 2013].
  19. Jeff Clark: What's Wrong With The Celtics? (ang.). Celticsblog.com, 7 stycznia 2009. [dostęp 15 lutego 2013].
  20. Frank Dell'Apa: Celtics bring down the house (ang.). Boston.com, 28 stycznia 2009. [dostęp 15 lutego 2013].
  21. Celtics G Tony Allen undergoes thumb surgery (ang.). whdh.com, 18 lutego 2009. [dostęp 15 lutego 2013].
  22. Bobby Ryan Jr.: Tony Allen Undergoes Successful Ankle Surgery (ang.). Bleacherreport.com, 3 czerwca 2009. [dostęp 15 lutego 2013].
  23. Rondo scores his 11 in fourth as Celtics pull away from Bucks (ang.). ESPN.com, 8 grudnia 2009. [dostęp 15 lutego 2013].
  24. Davis' buzzer-beater ends Celtics' 9-game road win streak (ang.). ESPN.com, 27 grudnia 2009. [dostęp 15 lutego 2013].
  25. Chris Sheridan: Tony Allen Turns Tide With Defense On Wade (ang.). ESPN.com, 18 kwietnia 2010. [dostęp 15 lutego 2013].
  26. Chris Forsberg: C's bench has its own Big Three (ang.). ESPN.com, 10 maja 2010. [dostęp 18 lutego 2013].
  27. Chris Forsberg: Reports: Tony Allen heading to Memphis (ang.). ESPNBoston.com, 12 lipca 2010. [dostęp 18 lutego 2013].
  28. NBA: Rudy Gay (Memphis Grizzlies) z urazem lewego ramienia (pol.). Kontuzjowani.pl, 16 lutego 2011. [dostęp 18 lutego 2013].
  29. Rudy Gay misses game against Thunder (ang.). ESPN.com, 9 lutego 2011. [dostęp 18 lutego 2013].
  30. Grizzlies take care of Pacers, move up on idle Jazz (ang.). ESPN.com, 19 marca 2011. [dostęp 18 lutego 2013].
  31. NBA Player Steals Statistics - 2010-11 (ang.). ESPN.com. [dostęp 18 lutego 2013].
  32. Cezary Szwarc: Znamy pierwsze piątki najlepszych obrońców! (pol.). Koszykowka.net, 9 maja 2011. [dostęp 18 lutego 2013].
  33. Piotr Zarychta: Grizzlies w niebie, Z-Bo bohaterem (pol.). ZkrainyNBA.com, 30 kwietnia 2011. [dostęp 18 lutego 2013].
  34. Piotr Zarychta: Thunder w finale konferencji (pol.). ZkrainyNBA.com, 16 maja 2011. [dostęp 18 lutego 2013].
  35. NBA Player Steals Statistics - 2010-11 (ang.). ESPN.com. [dostęp 18 lutego 2013].
  36. Grizzlies get by Cavs to pull one-half game back of 4th (ang.). ESPN.com, 23 kwietnia 2012. [dostęp 18 lutego 2013].
  37. Mikołaj Wanago: Najlepszy obrońca - kto nim właściwie jest? (pol.). ZkrainyNBA.com, 24 maja 2012. [dostęp 18 lutego 2013].
  38. 2011-12 NBA.com GM Survey Results (ang.). NBA.com, 17 stycznia 2012. [dostęp 18 lutego 2013].
  39. Ronald Tillery: Grizzlies' Tony Allen back in action following knee surgery (ang.). commercialappeal.com, 16 września 2012. [dostęp 18 lutego 2013].
  40. Marcin Inglot: Niedźwiedzie sprowadzają Rakiety na ziemię (pol.). ZkrainyNBA.com, 10 listopada 2012. [dostęp 18 lutego 2013].
  41. Rafał Paczoska: Łatwe zwycięstwo Memphis Grizzlies (pol.). Nicesport.pl, 3 stycznia 2013. [dostęp 18 lutego 2013].
  42. Gasol poza piątką najlepszych obrońców (pol.). sport.wp.pl, 16 maja 2013. [dostęp 28 maja 2014].
  43. Krzysztof Uzdowski: Tony Allen zostaje w Memphis (pol.). ZkrainyNBA.com, 3 lipca 2013. [dostęp 28 maja 2014].
  44. Piotr Zarychta: Grizzlies i Wolves rozmawiają o wymianie (pol.). ZkrainyNBA.com, 18 lutego 2014. [dostęp 28 maja 2014].
  45. Pelicans sign Tony Allen (ang.). nba.com. [dostęp 16 września 2017].
  46. Bulls acquire Asik, Nelson, Allen, and first-round pick from New Orleans (ang.). nba.com. [dostęp 2018-02-02].
  47. Chicago Bulls waive Tony Allen after acquiring veteran last week (ang.). nba.com. [dostęp 2018-02-10].
  48. Profil na realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 18 kwietnia 2015].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tony Allen" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy