Twardziak anyżkowy


Twardziak anyżkowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Twardziak anyżkowy (Neofavolus suavissimus (Fr.) J.S. Seelan, Justo & Hibbett) – gatunek grzybów z rodziny żagwiowatych (Polyporaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo | edytuj kod

Pozycja w klasyfikacji: Neofavolus, Polyporaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi [1].

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1836 r. Elias Fries nadając mu nazwę Lentinus suavissimus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu J.S. Seelan, Justo & Hibbett w 2016 r r[1].

Synonimy naukowe[2]:

  • Hemicybe suavissima (Fr.) P. Karst. 1879
  • Lentinus anisatus Henn. 1898
  • Lentinus suavissimus Fr. 1836
  • Neofavolus suavissimus (Fr.) J.S. Seelan, Justo & Hibbett 2015
  • Neofavolus suavissimus (Fr.) Zmitr. & Kovalenko 2016
  • Panus suavissimus (Fr.) Singer 1951
  • Pocillaria suavissima (Fr.) Kuntze 1891

Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r[3].

Morfologia | edytuj kod

Kapelusz

Średnica 2-5 cm, z początku łukowaty, szybko jednak staje się wgłębiony na środku, a potem lejkowaty. Podczas suchej pogody brzeg jest gładki, podczas wilgotnej żłobiony i podwinięty. Powierzchnia gładka, o barwie od jasnożółtej do jasnoochrowożółtej[4].

Blaszki

Zbiegające na trzon, który czasami pokryty jest siateczkowatą strukturą z porami między oczkami siatki. Pomiędzy głównymi blaszkami występują międzyblaszki w liczbie do trzech. Ostrza blaszek są drobno piłkowane. Początkowo blaszki są białe, z czasem żółtawe[5].

Trzon

Kształt zazwyczaj stożkowy, wysokość 1-3 cm, grubość 3-5 mm. Jest pełny i sprężysty. Może być zarówno centralny, jak i ekscentryczny. Czasami brak trzonu lub jest słabo wykształcony. Powierzchnia pilśniowa, barwy od białawej do żółtej[4].

Miąższ

Cienki, sprężysty, biały. Ma zapach i smak anyżu[4].

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników białawy lub bladoochrowy. Zarodniki elipsoidalne lub cylindryczne, gładkie, z kroplami, nieamyloidalne. Rozmiar 7-8 × 3.5-4 μm. Podstawki maczugowate, wydłużone, 4-zarodnikowe, ze przczką. Rozmiar: 20-30 × 4-5.5 µm. Cystyd brak. Na ostrzu blaszek występują nieco wystające komórki brzeżne, czasami z inkrustowanym szczytem[5].

Występowanie i siedlisko | edytuj kod

Najwięcej stanowisk podano w Europie, poza tym notowany jest w Japonii oraz w stanie Quebec w Kanadzie[6]. Rozprzestrzenienie w Polsce nie jest znane[3], nie znajduje się jednak na czerwonej liście gatunków zagrożonych[7].

Siedlisko: w lasach i zaroślach na opadłych gałęziach i gałązkach drzew liściastych, oraz na butwiejącym drewnie, głównie na różnych gatunkach wierzb i topoli osice, także na brzozie. Owocniki wytwarza od sierpnia do września[3].

Znaczenie | edytuj kod

Saprotrof[3], grzyb niejadalny[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2017-10-01].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  3. a b c d Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. a b c d Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. a b Hansen, L., Knudsen, H., 1992, Nordic Macromycetes vol. 2. Polyporales, Boletales, Agaricales, Rusullales. Nordsvamp. Copenhagen
  6. Discover Life Maps. [dostęp 2016-01-10].
  7. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
Na podstawie artykułu: "Twardziak anyżkowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy