USS C-4


USS Bonita (SS-15) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z USS C-4) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

USS Bonita (SS-15)amerykański okręt podwodny z okresu I wojny światowej, czwarta zamówiona jednostka typu C. Została zwodowana 17 czerwca 1909 roku w Fore River Shipyard w Quincy i przyjęta w skład US Navy 23 listopada tego roku. W listopadzie 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne C-4. Okręt wycofano ze służby 15 sierpnia 1919 roku i sprzedano w roku następnym.

Spis treści

Projekt i dane taktyczno–techniczne | edytuj kod

USS „Bonita” została zaprojektowana przez inż. Lawrence’a Y. Speara i stanowiła rozwinięcie projektu Johna Hollanda (typ A)[1][2]. Okręt miał większe wymiary i wyporność, a także wyposażono go w dwie wyrzutnie torped oraz napędzające dwie śruby dwa silniki benzynowe, co przyczyniło się do znacznego wzrostu zasięgu[1]. W późniejszym czasie wyposażenie jednostki powiększono o drugi peryskop)[1].

„Bonita” była małym, jednokadłubowym okrętem podwodnym. Długość całkowita jednostki wynosiła 32,11 metra, szerokość 4,24 metra i zanurzenie 3,33 metra[1][2]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 238 ton, a w zanurzeniu 275 ton[1][2][3]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe Craig o łącznej mocy 500 koni mechanicznych (KM)[1][2]. Napęd podwodny zapewniał silnik elektryczny o mocy 300 KM[1][2]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 10,5 węzła na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu[1][2][4]. Zasięg wynosił 800 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 80 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[2][5][a]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów[2].

Okręt wyposażony był w dwie dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18")[b], z łącznym zapasem czterech torped[1][2]. Załoga okrętu składała się 15 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2].

Budowa i przebieg służby | edytuj kod

USS „Bonita” (Submarine Torpedo Boat No. 15) zbudowana została w Fore River Shipyard w Quincy[1][2][5]. Wodowanie miało miejsce 17 czerwca 1909 roku[1][2], a do służby przyjęto ją 23 listopada 1909 roku.

Pierwszym dowódcą jednostki został por. mar. F.V. McNair. Okręt został przydzielony do Flotylli Okrętów Podwodnych we Flocie Atlantyku, stacjonując na Wschodnim Wybrzeżu USA do maja 1913 roku. 17 listopada 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne C-4.

Od maja do grudnia 1913 roku okręt operował z Zatoki Guantánamo na Kubie, a 12 grudnia przebazowano go do Cristóbal w Panamie. W sierpniu 1917 roku C-4 wraz z dwoma innymi okrętami podwodnymi poszukiwał w Panamie miejsc mogących stać się w przyszłości bazami sił podwodnych.

C-4 został wycofany ze służby 15 sierpnia 1919 roku w Coco Solo w Panamie. Sprzedano go 13 kwietnia 1920 roku[2].

Uwagi | edytuj kod

  1. Paul E. Fontenoy podaje, że zasięg nawodny wynosił 800 Mm przy prędkości maksymalnej 10,5 węzła[1].
  2. Amerykańskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm)[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 156.
  2. a b c d e f g h i j k l m Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 127.
  3. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 584.
  4. Jim Christley, Peter Bull: US submarines, 1900-35. Oxford: 2011, s. 25.
  5. a b John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 151.
  6. Tony DiGiulian: Torpedoes of the United States of America (ang.). www.navweaps.com. [dostęp 2016-11-27].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "USS C-4" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy