United States Strategic Command


United States Strategic Command w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

United States Strategic Command (skrót: USSTRATCOM) – jedno z dziewięciu Zintegrowanych Dowództw Operacyjnych Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych[3]. Jest odpowiedzialne za działania w przestrzeni kosmicznej (np. satelity wojskowe), operacje informacyjne (np. wojna informacyjna), obronę antyrakietową, globalne stanowisko dowodzenia, wywiad wojskowy, obserwacje i zwiad (C4ISR), ataki globalne i strategiczne odstraszanie (arsenał jądrowy Stanów Zjednoczonych) oraz walkę z bronią masowego rażenia[4].

Strategic Command powstało w 1992 roku[2] jako następca Strategic Air Command (SAC)[5]. Kwatera główna znajduje się w Offutt Air Force Base, na południe od miasta Omaha (Nebraska)[6]. W październiku 2002 roku dowództwo połączono z United States Space Command (USSPACECOM)[7].

W United States Strategic Command pracuje ponad 2700 osób[8].

Strategic Command jest jednym z trzech Zintegrowanych Dowództw Operacyjnych (Unified Combatant Commands), będących dowództwami funkcyjnymi, a pozostałe sześć to geograficzne dowództwa[9]. Zapewnia ono amerykańskim przywódcom jednolite środki, pozwalające lepiej zrozumieć konkretne zagrożenia na całym świecie, a także środki umożliwiające szybką odpowiedź na takie niebezpieczeństwa[4].

Dowództwo | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Stanowisko objęte tymczasowo, 4 sierpnia 2007 – 17 października 2007

Przypisy | edytuj kod

  1. General defines USSTRATCOM vision, views on mission (ang.). stratcom.mil, 22 maja 2008. [dostęp 2016-08-28].
  2. a b Karl P. Magyar, Maris McCrabb, Albert U. Mitchum, Jr., Lewis B. Ware: Challenge and response : anticipating US military security concerns. Maxwell Air Force Base (Alabama): Air University Press / DIANE Publishing, sierpień 1994, s. 423. ISBN 978-1-4289-9248-1. [dostęp 28 sierpnia 2016].
  3. Peggy Garvin: The United States Government Internet Manual. Bernan Press, 2008, s. 106.
  4. a b Orrin Schwab: The Gulf Wars and the United States: Shaping the Twenty-first Century. ABC-CLIO, 2009, s. 136. ISBN 978-0-275-99754-0. [dostęp 28 sierpnia 2016].
  5. Thomas M. Nichols: No Use: Nuclear Weapons and U.S. National Security. University of Pennsylvania Press, 2013, s. 42, seria: Haney Foundation Series (ISSN 0073-022X). ISBN 978-0-8122-4566-0. [dostęp 28 sierpnia 2016].
  6. Cynthia Ann Watson: Combatant Commands: Origins, Structure, and Engagements. ABC-CLIO, 2011, s. 227. ISBN 978-0-313-35432-8. [dostęp 28 sierpnia 2016].
  7. Natalie Bormann, Michael Sheehan: Securing Outer Space: International Relations Theory and the Politics of Space. Routledge, 2009, s. 64, seria: Routledge Critical Security Studies. ISBN 978-1-134-04484-9. [dostęp 28 sierpnia 2016].
  8. James Rosen: Pentagon chief raps poker scandal, demands ethical behavior (ang.). mcclatchydc.com, 15 listopada 2013. [dostęp 2016-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 sierpnia 2016)].
  9. The American Superpower’s Global Spread. W: Nicholas Hagger: The Secret American Dream: The Creation of a New World Order with the Power to Abolish War, Poverty, and Disease. Duncan Baird Publishers, 2013, s. 114. ISBN 978-1-78028-212-1. [dostęp 28 sierpnia 2016].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "United States Strategic Command" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy