Vanderbilt Cup


Vanderbilt Cup w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Vanderbilt Cup – międzynarodowy wyścig samochodowy, zorganizowany po raz pierwszy w 1904 roku przez Williama Kissama Vanderbilta II. Pierwsze edycja odbyła się 8 października 1904 roku na wyspie Long Island w hrabstwie Nassau. Vanderbilt ufundował wysoką nagrodę pieniężną dla zwycięzcy, co miało przyciągnąć amerykańskich producentów samochodów. Do tej pory wyścigi w Ameryce odbywały się znacznie rzadziej niż w Europie. Wyścig był organizowany z przerwami aż do przystąpienia Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej. Po wojnie Puchar wznowiono dopiero w 1936 roku za sprawą bratanka założyciela George'a Washingtona Vanderbilta III. Odbyły się jednak tylko dwie edycje na torze Roosevelt Raceway. Ponowne wznowienie nastąpiło w 1960 roku, kiedy Cornelius Vanderbilt IV ufundował wyścig według przepisów Formuły Junior. Za jego sprawą zorganizowano wyścigi w latach 1965-1968.

Pomysł Pucharu powrócił w 1996 roku, kiedy puchar został przeistoczony w trofeum dla wyścigu U.S. 500 na torze Michigan International Speedway. W 2000 roku Vanderbilt Cup stał się trofeum dla mistrza serii Champ Car aż do 2007 roku. Po bankructwie serii, kierownictwo IndyCar nie zdecydowało się na kontynuację pucharu.

Zwycięzcy | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Vanderbilt Cup" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy