Wikipedysta:Aqa19/brudnopis


Wikipedysta:Aqa19/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Elementy pola znaku na przykładzie czcionki

Pole znaku, kegel (niem. Kegel, ang. body) – w zecerstwie górna powierzchnia czcionki z odlanym na niej obrazem znaku pisma (oczkiem); w fotoskładzie i krojach cyfrowych prostokątna płaszczyzna zajmowana przez znak pisma wraz z przylegającymi do niego światłami.

Zarówno w metalowej czcionce, jak i w znaku (glifie) zaprojektowanym dla fotoskładu lub składu cyfrowego wysokość pola znaku określana jest jako stopień pisma, który jest stały dla wszystkich znaków wchodzących w skład określonego kroju. Na podstawie tej wielkości określa się firet – typograficzną jednostkę miary będącą kwadratem o boku równym stopniowi pisma. O stosunku wysokości pola znaku do wysokości wpisanych w nie znaków pisma decyduje projektant kroju[1]. Szerokość pola znaku (zwana dyktą) jest inna dla każdego znaku – szersze znaki, takie jak M, będą miały większą dyktę niż wąskie, np. I. Pole znaku zwykle zawiera także odsadki boczne – dodatkowe odstępy po obu stronach znaku tworzące jego światło zewnętrzne, stąd dykta jest zwykle nieco większa od szerokości samego znaku. Maksymalną powierzchnię zajmowaną przez znaki pisma w danym kroju określa się mianem teoretycznego oczka pisma. Wysokość teoretycznego oczka pisma stanowi odległość między dolną linią pisma (linią wydłużeń dolnych) a górną linią pisma (linią wydłużeń górnych). Szerokością teoretycznego oczka pisma jest szerokość najszerszego znaku pisma w danym kroju. O piśmie na pełnym keglu mówi się, gdy wysokość teoretycznego oczka pisma jest równa wysokości pola znaku, o piśmie na niepełnym keglu – gdy jest mniejsza[2].

W przypadku fontów pole znaku jest jednocześnie wielkością pozwalającą dobrać odpowiednie parametry typograficzne dla składanego tekstu. Szerokość pola znaku, mimo że zmienna, nie jest w fontach przypadkowa – zawiera określoną liczbę jednostek szerokości[3]. W krojach cyfrowych teoretyczne oczko pisma określa się mianem bounding box (ang.). Wysokość bounding box nie musi się stykać z liniami wydłużeń górnych i dolnych; projektant kroju ustala te wielkości oddzielnie.

  1. Stopień pisma. typografia.info. [dostęp: 2017-01-24].
  2. Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Kraków: d2d.pl, 2008, s. 440. ​ISBN 978-83-927308-0-4​.
  3. An­drzej To­ma­szew­ski: Architektura książki. Warszawa: Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Poligraficznego, 2011, s. 15. ​ISBN 978-83-930699-0-3​.
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Aqa19/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy