Wikipedysta:PolandWiki/brudnopis


Wikipedysta:PolandWiki/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Spis treści

ZawodnicyOstatnio powołani | edytuj kod

Następujący piłkarze zostali również powołani do polskiej kadry w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy i wzięli udział w jej zgrupowaniach:

1 wycofany z kadry z powodu kontuzji

Składy w turniejach międzynarodowych | edytuj kod

Składy na mistrzostwach świata

Składy na mistrzostwach Europy

Składy na igrzyskach olimpijskich

Kapitanowie | edytuj kod

Lista zawodników, którzy wyprowadzali reprezentację Polski na boisko w co najmniej 10 spotkaniach[1]:

Rekordzistą w liczbie występów z kapitańską opaską od początku spotkania jest Deyna (57 meczów[1]).

Obecnym kapitanem reprezentacji jest Lewandowski (wyznaczony przez trenera Adama Nawałkę w grudniu 2014[2]).

Mecze i wyniki | edytuj kod

 Osobne artykuły: Lista meczów reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn (1921–2000)Lista meczów reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn (od 2001).

2018 | edytuj kod

2019 | edytuj kod

Udział w turniejach międzynarodowych | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

 Osobny artykuł: Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn na igrzyskach olimpijskich.

Przez wiele lat w piłkarskich turniejach olimpijskich mogli brać udział wyłącznie zawodnicy amatorscy, nie profesjonalni. W praktyce jednak niektóre kraje wystawiały swoje najsilniejsze zespoły, inne zaś były reprezentowane przez drużyny znacząco słabsze od potencjalnie najmocniejszej ekipy. Było to związane ze znacznie się od siebie różniącymi przepisami regulującymi kwestię amatorstwa w różnych państwach (FIFA pozostawiła kwestię uznawania piłkarza za amatora federacjom członkowskim[3]), a także z często fikcyjnym amatorstwem (piłkarze-amatorzy otrzymywali nieoficjalnie wynagrodzenie za grę). W latach 20. XX wieku piłkarskie turnieje olimpijskie miały rangę nieoficjalnych mistrzostw świata[4].

Po odzyskaniu przez Polskę państwowości, jej reprezentacja miała zadebiutować w igrzyskach olimpijskich w 1920, jednak z powodu wojny z bolszewikami na miesiąc przed olimpiadą PKOl zrezygnował ze startu[5]. Po raz pierwszy Polacy wystąpili na igrzyskach w 1924, odpadając w pierwszej rundzie. Cztery lata później, z powodu niskiego poziomu drużyny narodowej i rozbudowanego kalendarza rozgrywek ligowych, nie wystawiono reprezentacji do igrzysk w Amsterdamie[6]. Powrót nastąpił w 1936 – prowadzeni przez Józefa Kałużę Polacy w Berlinie zajęli czwartą pozycję, przegrywając półfinał oraz mecz o trzecie miejsce różnicą jednej bramki.

W pierwszych po II wojnie światowej igrzyskach polska reprezentacja po rezygnacji PZPN nie wzięła udziału – przyznano wówczas walkower drużynie amerykańskiej, z którą Polacy mieli zagrać w pierwszej rundzie[7]. Kolejny start olimpijski nastąpił w 1952 (Polacy odpadli w 1/8 rozgrywek). Cztery lata później po raz pierwszy przeprowadzono eliminacje do turnieju olimpijskiego, z których Polska była zwolniona[8], ale z wyjazdu do Melbourne i tak zrezygnowała, prawdopodobnie z powodów politycznych bądź finansowych[7]. W 1960 po przejściu eliminacji Polacy zagrali w turnieju we Włoszech, jednak nie wyszli w nim z grupy. W fazie kwalifikacyjnej do kolejnej olimpiady w Tokio polska drużyna okazała się słabsza od Italii. Włosi zostali jednak zdyskwalifikowani za grę w tym dwumeczu profesjonalnych piłkarzy i MKOl przyznał awans Polsce. Piłkarski związek w Warszawie odrzucił jednak możliwość uczestnictwa w igrzyskach[9][10]. Do igrzysk w Meksyku Polacy również się nie dostali.

Sukcesem zakończyły się za to dwa kolejne starty – w Monachium drużyna trenera Kazimierza Górskiego zdobyła złoty, a cztery lata później w Montrealu srebrny medal (do drugiego z tych turniejów jako obrońca tytułu Polska nie musiała się kwalifikować[11]).

Do 1976 włącznie PZPN wystawiał zarówno w turniejach finałowych, jak i w eliminacjach reprezentację Polski A. Rywale Polaków niejednokrotnie przeciwstawiali jej drużynę kategorii amatorskiej, z tego powodu niektóre mecze w tych rozgrywkach (między zespołami różnych kategorii) uznane są za nieoficjalne. W latach 1980–1988 w eliminacjach olimpijskich brała udział polska reprezentacja olimpijska o innym składzie osobowym od pierwszej drużyny (wprowadzono bowiem nowe przepisy, które zabraniały uczestnictwa w rozgrywkach olimpijskich piłkarzom, którzy zagrali choć jeden mecz w eliminacjach lub finałach MŚ[12]), prowadzona również przez innego selekcjonera (Polska odpadała w eliminacjach do trzech kolejnych igrzysk: 1980, 1984 i 1988[13]). Od 1992 kwalifikacjami do IO są kontynentalne mistrzostwa drużyn do lat 21. Podczas turnieju finałowego wiek zawodników w dniu rozpoczęcia igrzysk nie może przekroczyć 23 lat[14]. Od 1996 w kadrze może się znaleźć dodatkowo trzech starszych graczy. Reprezentacje olimpijskie nazywane są obecnie też reprezentacjami U23.

Polska drużyna po raz ostatni wzięła udział w igrzyskach w 1992 i w turnieju w Barcelonie zdobyła srebrny medal (trenerem był Janusz Wójcik). Do siedmiu kolejnych edycji igrzysk Polakom poprzez ME U21 nie udało się awansować.

Mistrzostwa świata | edytuj kod

 Osobny artykuł: Reprezentacja Polski na mistrzostwach świata w piłce nożnej.

Polska drużyna ośmiokrotnie brała udział w turniejach finałowych MŚ, najlepszy wynik – trzecie miejsce – osiągając w 1974 (w spotkaniu o brązowy medal Polacy pokonali Brazylię 1:0) i w 1982 (w decydującym meczu wygrali z Francją 3:2). Jest jednym z dwudziestu zespołów narodowych, które zdobyły medal MŚ. W najlepszej ósemce turnieju Polska znalazła się też w 1978. Na ostatnim mundialu, w którym Polska brała udział (MŚ 2018) odpadła w fazie grupowej, przegrywając z Senegalem 1:2, Kolumbią 0:3 oraz zwyciężając Japonię 1:0.

Zwycięsko przez eliminacje polski zespół nie przeszedł dziesięciokrotnie, przy czym runda kwalifikacyjna MŚ 1934 nie została przez Polskę dokończona: rewanżowy mecz z Czechosłowacją Polska oddała walkowerem z powodów politycznych (konflikt o Zaolzie[15]). Polacy nie wystartowali w trzech edycjach mundialu: w MŚ 1930 (rozegranych bez eliminacji), MŚ 1950 oraz MŚ 1954 (wycofali się z eliminacji po ich rozlosowaniu).

Mistrzostwa Europy | edytuj kod

 Osobny artykuł: Reprezentacja Polski na mistrzostwach Europy w piłce nożnej.

Reprezentacja Polski wzięła udział we wszystkich dotąd rozegranych edycjach mistrzostw kontynentu, lecz w dwunastu z nich nie przechodziła eliminacji. W turnieju finałowym startowała trzykrotnie – w 2008 i w 2012 odpadła w fazie grupowej, z kolei w 2016 doszła do ćwierćfinału, remisując w nim z Portugalią 1:1 i żegnając się z mistrzostwami po przegranych rzutach karnych. W 2012 Polska była wraz z Ukrainą współgospodarzem finałów EURO.

Liga Narodów | edytuj kod

Pozostałe turnieje | edytuj kod

1 mecz półfinałowy oficjalny, mecz o 3. miejsce nieoficjalny (z reprezentacją amatorską)
2 wszystkie mecze nieoficjalne (z reprezentacjami amatorskimi)
3 turniej niedokończony
4 oficjalne trzy mecze fazy grupowej oraz finał, dwa mecze fazy grupowej nieoficjalne (z drużyną klubową oraz z reprezentacją U21)
5 mecz półfinałowy oficjalny, mecz o 3. miejsce nieoficjalny (z reprezentacją ligi)
6 mecz półfinałowy nieoficjalny, mecz o 3. miejsce zakończony rzutami karnymi

Sukcesy | edytuj kod

Tomaszewski Żmuda GorgońMusiałSzymanowskiMaszczykDeynaKasperczakGadochaSzarmachLato Wyjściowe ustawienie reprezentacji Polski podczas MŚ 1974.

Mistrzostwa świata

Mistrzostwa Europy

  • Ćwierćfinał (1): 2016

Igrzyska olimpijskie

Puchar Europy Środkowej amatorów

  • Zwycięstwo (1): 1929/1930 (mecze nieoficjalne)

Nehru Cup

  • Zwycięstwo (1): 1984

Israel Tournament

  • Zwycięstwo (1): 1988

Marlboro Cup

  • Trzecie miejsce (1): 1990

Carlsberg Cup

  • Trzecie miejsce (1): 1996

Cyprus International Football Tournaments

  • Zwycięstwo (1): 1997

Turniej Czterech Narodów

  • Trzecie miejsce (1): 1999

Trofej Marjana

  • Zwycięstwo (1): 2003

Memoriał Walerego Łobanowskiego

  • Zwycięstwo (1): 2005

Puchar Króla Tajlandii

  • Drugie miejsce (1): 2010

Ranking FIFA | edytuj kod

Pozycje reprezentacji Polski w rankingu FIFA i w rankingu Elo.

Pod koniec 1990 FIFA po raz pierwszy opublikowała ranking reprezentacji narodowych członków światowej federacji za miniony rok[31]. Ranking roczny opublikowano również na koniec 1991 i 1992, natomiast od sierpnia 1993 zestawienie opracowywane jest i publikowane co miesiąc (z rzadkimi wyjątkami, kiedy ranking nie był publikowany[32]). Zestawienie wykorzystywane jest przy ustalaniu koszyków przed losowaniami eliminacji oraz finałów MŚ i ME. Reprezentacja Polski najwyższe miejsce w tym zestawieniu (5.) osiągnęła w sierpniu 2017[33], z kolei najniższe w listopadzie 2013 (78.)[34]. Średnia pozycja zajmowana przez Polskę od czasu utworzenia rankingu to 37. Największy awans Polska zanotowała w październiku 2014 (o 26 pozycji), natomiast największy spadek nastąpił w październiku 2009 (o 20 miejsc).

Pozycje reprezentacji Polski w rankingu FIFA:

Innym rankingiem stosowanym do określenia mocy reprezentacji narodowych jest ranking Elo, oparty na rankingu szachowym Elo. Możliwy jest on do ustalenia w dowolnym momencie historii licząc od 1872. Reprezentacja Polski największą liczbę punktów miała w nim we wrześniu 1974; zajmowała wtedy drugie miejsce na świecie. Ranking FIFA narodowych drużyn męskich przez wiele lat obliczany był według innego od Elo wzoru MITC, jednak w lipcu 2018 władze światowej federacji zmieniły zasady sporządzania swojego rankingu i odtąd obliczany jest on z wykorzystaniem szachowych zasad Arpada Elo (do tej pory korzystano z nich tylko w rankingu reprezentacji kobiecych)[35].

Rekordy | edytuj kod

 Osobny artykuł: Klub Wybitnego Reprezentanta.

Lista zawodników z największą liczbą oficjalnych gier w polskiej drużynie narodowej w kategorii A[36] (wg stanu z 13 października 2019 po meczu z Macedonią Północną). Pogrubiono piłkarzy obecnie aktywnych w grze reprezentacyjnej. Graczy z taką samą liczbą występów uszeregowano w kolejności chronologicznej.

Najwięcej występów | edytuj kod

Jakub Błaszczykowski w liczbie występów reprezentacyjnych (108 gier) ustępuje tylko Robertowi Lewandowskiemu. Michał Żewłakow zaliczył 102 występy w reprezentacji. Grzegorz Lato zagrał dla reprezentacji Polski w oficjalnych meczach 100 razy.

Najlepsi strzelcy | edytuj kod

Robert Lewandowski z 60 golami jest najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Polski, jest też rekordzistą w liczbie występów (110). Włodzimierz Lubański uzyskał w barwach Polski 48 trafień. Kazimierz Deyna w polskiej drużynie państwowej zdobył 41 goli.  Osobne artykuły: Strzelcy bramek dla reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyznStrzelcy bramek dla reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn - wykaz szczegółowy.

Lista zawodników z największą liczbą zdobytych bramek w polskiej drużynie narodowej w oficjalnych spotkaniach kategorii A[37] (wg stanu z 13 października 2019 po meczu z Macedonią Północną). Pogrubiono piłkarzy obecnie

Uwagi | edytuj kod

  1. Stan aktualny na 14 października 2019.
  2. a b c Wspólnie jako trzyosobowy kapitanat.
  3. Kulesza prowadził zespół w jednym meczu eliminacyjnym, Piechniczek w trzech pozostałych meczach eliminacyjnych oraz w turnieju finałowym.
  4. Łazarek prowadził zespół w trzech meczach eliminacyjnych, Strejlau w trzech pozostałych meczach eliminacyjnych.
  5. Strejlau prowadził zespół w siedmiu meczach eliminacyjnych, Ćmikiewicz w trzech pozostałych meczach eliminacyjnych.
  6. Piechniczek prowadził zespół w pięciu meczach eliminacyjnych, Pawlak w jednym, a Wójcik w dwóch pozostałych meczach eliminacyjnych.
  7. Beenhakker prowadził zespół w ośmiu meczach eliminacyjnych, Majewski w dwóch pozostałych meczach eliminacyjnych.
  8. Nowak oraz Brzeżańczyk i Górski prowadzili zespół w dwóch meczach eliminacyjnych, Matyas w czterech pozostałych meczach eliminacyjnych.
  9. Koncewicz prowadził zespół w jednym meczu eliminacyjnym, Górski w pięciu pozostałych meczach eliminacyjnych.
  10. Gmoch prowadził zespół w jednym meczu eliminacyjnym, Kulesza w siedmiu pozostałych meczach eliminacyjnych.
  11. Boniek prowadził zespół w dwóch meczach eliminacyjnych, Janas w sześciu pozostałych meczach eliminacyjnych.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 424.
  2. Adam Nawałka: Robert kapitanem, czekam na powrót Kuby. laczynaspilka.pl, 2014-12-09. [dostęp 2014-12-09].
  3. Karel Stokkermans: VIII. Olympiad Paris 1924 Football Tournament (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  4. Karel Stokkermans: IX. Olympiad Amsterdam 1928 Football Tournament (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  5. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #1: Trudne początki (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  6. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #2: Pierwszy sukces (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  7. a b Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #3: Powrót do życia (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  8. Russell Gerrard: Games of the XVI. Olympiad. Football Qualifying Tournament (Melbourne, Australia, 1956) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  9. Mikael Jönsson: Games of the XVIII. Olympiad. Football Qualifying Tournament (Tokyo, Japan, 1964) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  10. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #4: Stracone pokolenie (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  11. Søren Elbech: Games of the XXI. Olympiad. Football Qualifying Tournament (Montreal, Canada, 1976) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  12. Lars Aarhus: Football Tournament of the Olympic Games - Overview (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-06-29].
  13. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #7: Ostatnie takie lato (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  14. Piłka nożna na igrzyskach olimpijskich (pol.). opiłcenożnej.pl. [dostęp 2018-01-02].
  15. Leszek Jarosz: 1934: Polska, czyli pierwszy polityczny walkower (pol.). sport.tvp.pl. [dostęp 2018-01-02].
  16. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 17.
  17. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 17-18.
  18. Karel Stokkermans: Central European Cup for Amateurs 1929-1930 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  19. Guy de Dekker, Karel Stokkermans: Balkan Cup (for Nations) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  20. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 197-198.
  21. Neil Morrison: Nehru Cup 1984 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-22].
  22. Erik Garin: Querétaro Tournament 1985 (Mexico) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  23. Neil Morrison: Israel Tournament 1988 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  24. Cesar Silva, Neil Morrison, Santiago Reis: Marlboro Soccer Cup Series (USA) 1987-1990 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-24].
  25. Yoon Hyung-jin: Carlsberg Cup 1996 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-25].
  26. Neil Morrison: Cyprus International Tournament 1997 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-22].
  27. Neil Morrison: Four Nations' Cup 1999 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  28. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 300.
  29. Andrea Veronese, Erik Garin: Lobanovsky International Tournament (Kyiv) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-22].
  30. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 343.
  31. ranking (pol.). gia.pl. [dostęp 2017-12-28].
  32. Andrzej Gowarzewski, Jerzy Cierpatka, Bożena Lidia Szmel: Biało-Czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski (6) 2008-2015. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2016, s. 211. ISBN 978-83-88232-48-0.Sprawdź autora:1, 2 oraz 3.
  33. Polska na 5. miejscu w rankingu FIFA. Tak wysoko nie byliśmy jeszcze nigdy w historii, a już we wrześniu możemy znaleźć się w pierwszej trójce najlepszych reprezentacji świata (pol.). newsweek.pl. [dostęp 2017-12-28].
  34. Ranking FIFA: Polska na 78. miejscu (pol.). pilkanozna.pl. [dostęp 2017-12-28].
  35. Łukasz Godlewski: Ranking FIFA z rewolucyjnymi zmianami. Polska na razie na nich straci (pol.). sport.pl. [dostęp 2019-09-09].
  36. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 422.
  37. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 423.

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Gowarzewski: Biało-Czerwoni. Dzieje piłkarskiej reprezentacji Polski 1921-2018. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2017. ISBN 978-83-88232-54-1.
  • Andrzej Gowarzewski: Brazil 2014. Księga rekordów mistrzostw świata 1930-2014. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2014. ISBN 978-83-88232-45-9.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kategoria:Ludzie roku tygodnika Wprost Kategoria:Hasła kanonu polskiej Wikipedii

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:PolandWiki/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy