Wikipedysta:Rynio55/brudnopis


Wikipedysta:Rynio55/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Rynio55 Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania  Osobna strona: Wikipedysta:/brudnopis/Garnizon Przasnysz.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Jerzy Figurski.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Henryk Dańko.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Kazimierz Chojnacki.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Zofia Dziewiszek-Andrychowska.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Orkiestra wojskowa Garnizonu Stargard Szczeciński.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/12 bmed.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/ 9 Pułk Zmechanizowany ( SZ RP).  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Garnizon Przasnysz.  Osobna strona: Wikipedysta:Rynio55/brudnopis/Garnizon Przasnysz/2.  Osobna strona: Wikipedysta:Keres 40/Brudnopis gościnny/Sport w Stargardzie.  Osobna strona: Wikipedysta:Keres 40/brudnopis/Garnizon Przasnysz.


6 Eskadra Samolotów Szkolnych Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 (6 ess) – pododdział wojsk lotniczych.

Spis treści

Historia – formowanie, zmiany organizacyjne, wydarzenia | edytuj kod

6 Eskadra Samolotów Szkolnych Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 sformowana została na podstawie dyrektywy MON nr 0020/Org. z 21 lutego 1951 roku oraz na podstawie rozkazu MON nr 0036/Org. z 7 kwietnia Dowódca Wojsk Lotniczych wydał dwa własne rozkazy sformowano kolejne dwie nowe eskadry wyszkolenia podstawowego, w ten sposób na stanie dęblińskiej OSL znajdowało się sześć eskadr szkolnych. Jednocześnie zmieniono numerację wszystkich eskadr [1].

7 kwietniu 1951 roku powstaje 6 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4. Dowódcą eskadry został kpt. pil. Czesław Królikowski [2].

W grudniu 1952 roku w ramach dalszego doskonalenia struktur obu OSL., Dowództwo WL postanowiło znacznie usamodzielnić funkcjonowanie radomskiej OSL-5. W tym celu na podstawie rozkazu nr 049/Org z 4 grudnia 1952 roku na mocy którego z OSL-4 do OSL-5 przekazano 6 EWP. Wraz z ubyciem tej eskadry ( ubyło w sumie trzy eskadry) nastąpiła zmiana numeracji eskadr w OSL-4. 10 EWP z d-cą kpt. pil. Mieczysław Pokorski otrzymała numer 6 EWP z miejscem stacjonowania Biała Podlaska [3].

W listopadzie 1954 roku przebazowano na stałe 6 EWP na lotnisko w Ułężu, z jednoczesną zmianą na 6 Eskadrę Samolotów Szkolnych. Eskadra miała na stanie samoloty CSS-13, następnie Jak-18 [4].

W nocy z 27 na 28 lipca 1956 roku czterem podchorążych z dęblińskiej „Szkoły Orląt” udało się uprowadzić z lotniska w Ułężu koło Ryk dwa samoloty treningowe Jak-18. Lesław Szachogłuchowicz, Wojciech Biskupski, Eugeniusz Dębski i Karol Kruk przeciągnęli ważące prawie po 960 kilogramów samoloty z miejsca postoju na drugą stronę lotniska, pod wieś Grabowce Górne. Zabrali po jednym pistolecie maszynowym z dwoma magazynkami. Wystartowali w kierunku Wiednia. Załoga jednego samolotu z powodu braku paliwa wylądowała 5 kilometrów za granicą austriacką. Drugi bez przeszkód wylądował w Wiedniu. Liczącą ponad 550 kilometrów trasę piloci pokonali bez pomocy radionawigacyjnej. Na lotnisku w Ułężu rozpoczęło się poszukiwanie i karanie winnych ucieczki. Dowódcę eskadry kapitana Floriana Domala odwołano ze stanowiska. Został drugim pilotem samolotów transportowych Li-2 w „Szkole Orląt”. Zastępcę komendanta szkoły do spraw ogólno wojskowych majora Jana Łapszę przeniesiono do rezerwy. Wyrzucono ze szkoły także ośmiu przyjaciół uciekinierów. Zbiegli podchorążowie w zaocznym procesie zostali skazani za zdradę ojczyzny na 15 i 10 lat więzienia[5].

26 sierpnia 1956 roku piloci 6 ess brali udział w pokazie lotniczym w Warszawie z okazji Święta Lotnictwa. Do pokazów grupowego pilotażu na samolotach Jak-18 DWL wytypowało OSL-4, wybór padł na pilotów instruktorów z 6. Eskadry Samolotów Szkolnych z Ułęża. Przed pokazami grupa 7 samolotów przybyła na lotnisko na warszawskim Gocławiu. Piątka samolotów Jak-18 prowadzona przez kpt. Domala zaprezentowała się w kilkuminutowym pokazie średniego pilotażu. W skład tej piątki wchodzili: por. Wiktor Wasilewski, por. Kazimierz Graczyk, por. Siemieniako, por. Waldemar Ankiersztajn i prowadzący kpt. Domal. Nad Okęcie maszyny nadleciały w ugrupowaniu "ława" (pięć samolotów obok siebie, skrzydło w skrzydło). Piloci wykonali kilka wiraży, po czym nastąpiło przegrupowanie w kolumnę. W tym szyku zademonstrowano pętlę. W kolejnym zejściu samoloty samoloty lecąc jeden za drugim wykonały beczki, po zbiórce wykonano jeszcze kilka wiraży z efektownym rozejściem. W tym samym dniu samoloty wróciły na macierzyste lotnisko w Ułężu [6].

W 1958 roku 6 Eskadra Samolotów Szkolnych została rozformowana, a na jej bazie powstała 24 Eskadra Szkolenia Pilotów Rezerwy Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Jana Krasickiego[7], która w 1959 roku weszła w skład 52 Pułk Szkolny Oficerskiej Szkoły Lotniczej[8]. 13 lipca 1960 roku druga eskadra dowodzona przez kpt. pil. Ryszarda Mierzwińskiego z 52 Pułk Szkolny Oficerskiej Szkoły Lotniczej została przydzielona do 66 Lotniczy Pułk Szkolny OSL im. Żwirki i Wigury [9], który z dniem 13 maja 1964 roku został włączony w skład Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Jana Krasickiego w Dęblinie[10], rozformowany z dniem 31 grudnia 1989 roku, w związku z reorganizacją Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej[11].

Dowódcy eskadr 1951-1958 | edytuj kod

  • por. pil. Czesław Królikowski (1951-1952)[12]
  • kpt. pil. Mieczysław Pokorski (1952-1954)[13]
  • kpt. pil. Florian Domal (1954-1956)[14]
  • kpt. pil. Stanisław Piekara (1956-1958)[15]

Samoloty | edytuj kod

Na wyposażeniu eskadry były samoloty:[16]

  • Po-2→?
  • CSS-13→?14 [17]
  • Junak-2→14[18]
  • Jak-18 →14 [19]
  1. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 99-110. ISBN 978-83-926606-7-5.
  2. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 99-110. ISBN 978-83-926606-7-5.
  3. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 110. ISBN 978-83-926606-7-5.
  4. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 118. ISBN 978-83-926606-7-5.
  5. Elżbieta Szumiec-Zielińska[red]: Lot za żelazną kurtynę. Warszawa: Bellona, Polska Zbrojna nr 14 z 5 kwietnia, 2009.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  6. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 119. ISBN 978-83-926606-7-5.
  7. Rozkaz dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju nr 02/Org. z 29 stycznia 1958 roku.
  8. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 119. ISBN 978-83-926606-7-5.
  9. Marian Mikołajczuk, Mieczysław Różański: Pułki Lotnictwa Polskiego 1945-2000, 66.Lotniczy Pułk Szkolny. Warszawa: ROSSAGRAPH, 2004, s. 20-21. ISBN 83-89717-65-4.
  10. Zarządzenie szefa Sztabu Generalnego nr 043/Org. z 8 kwietnia 1964 roku
  11. Zarządzenie szefa Sztabu Generalnego WP nr 056/Org. z 18 maja 1989 roku
  12. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 99. ISBN 978-83-926606-7-5.
  13. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 110. ISBN 978-83-926606-7-5.
  14. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  15. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 118. ISBN 978-83-926606-7-5.
  16. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 99, 107. ISBN 978-83-926606-7-5.
  17. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 118. ISBN 978-83-926606-7-5.
  18. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 107. ISBN 978-83-926606-7-5.
  19. Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 118. ISBN 978-83-926606-7-5.

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 166-167. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Józef Zieliński, Marian Mikołajczuk: Historia polskiego lotnictwa wojskowego 1945 -1962. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2010, s. 366-369. ISBN 978-83-61529-78-1.
  • Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 99-110. ISBN 978-83-926606-7-5.
  • Janusz Ziółkowski, Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, 75 lat Dęblińskiej Szkoły Orląt. Toruń-Dęblin: Adam Marszałek, 2001, s. 86-87, 187. ISBN 83-7174-711-X.
  • Jan Celek [red.]: Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza im. Jana Krasickiego. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1979, s. 434-435. ISBN 83-11-06169-6.
  • L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • D. Kondej [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza im. kpt. pil. F. Żwirki i inż. S. Waligóry w Radomiu 1951-1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 2000.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Tadeusz Kmiecik [red]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962: organizacja, szkolenie i problemy kadrowe. Warszawa: 2002. ISBN 83-87226-29-7.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Stanisław Komornicki[red]: Regularne jednostki LWP. Warszawa: 1987. ISBN 83-11-07419-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Marian Mikołajczuk, Mieczysław Różański: Pułki Lotnictwa Polskiego 1945-2000, 66.Lotniczy Pułk Szkolny. Warszawa: ROSSAGRAPH, 2004, s. 20-21. ISBN 83-89717-65-4.
  • Elżbieta Szumiec-Zielińska[red]: Lot za żelazną kurtynę. Warszawa: Bellona, Polska Zbrojna nr 14 z 5 kwietnia, 2009.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".

Kategoria:Eskadry lotnicze ludowego Wojska Polskiego

14. Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radiotechnicznych (14 OSSR ) – pododdział wojsk radiotechnicznych.

Historia – formowanie, zmiany organizacyjne | edytuj kod

14. Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radiotechnicznych powstał jesienią 1955 roku na podstawie zarządzenia szefa Sztabu Generalnego WP nr 0200/Org. z 20 września 1955r. Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju w październiku 1955 roku wydał rozkaz nakazujący na bazie batalionu sformować do 15 listopada 1955 r. dwie jednostki wojskowe: 14. Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radiotechnicznych (14. OSSR) w składzie trzech kompanii (szkolnej kompanii operatorów, szkolnej kompanii planszecistów i szkolnej kompanii radiotechnicznej) oraz 10. kompanię radiotechniczną[1][2]

Koncepcja jego zorganizowania 14. Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radiotechnicznych dojrzewała już od 1949 r., od początku tworzenia struktur organizacyjnych Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. Zalążkiem organizacyjnym stała się 6. kompania radarowa, zorganizowana w 1949 r. przy batalionie łączności stacjonującym w Warszawie na Bemowie. W wyniku kolejnych reorganizacji, w sierpniu 1953 r., 6. kompanię radarową dołączono do 1. samodzielnego batalionu radiotechnicznego stacjonującego w Warszawie na Okęciu. Na bazie tego batalionu sformowano szkolną kompanię operatorów w składzie trzech plutonów[3][4]

14. OSSR i 10. kompanię radiotechniczną (podporządkowaną komendantowi ośrodka) przeniesiono do Przasnysza, gdzie obie jednostki umieszczono w koszarach znajdujących się przy lotnisku. Kadrę specjalistyczną ośrodek pozyskał głównie spośród absolwentów Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Beniaminowie, po pierwszej promocji w 1954 r. Do ośrodka przybyło aż 19 absolwentów tej szkoły na różne stanowiska służbowe, a wśród nich m.in.: ppor. Bogumił Dyja, ppor. Czesław Gronowski, ppor. Jerzy Trajdos, ppor. Henryk Walusiak, ppor. Tadeusz Jaworski, ppor. Jan Miodek i ppor. Zdzisław Zielonka[5][6]

Od 1 stycznia 1956 roku 14. Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radiotechnicznych rozpoczął szkolenie specjalistów radiotechnicznych na potrzeby Wojsk Obserwacyjno-Meldunkowych. Sukcesywnie rozrastał się organizacyjne i kadrowo do pięciu kompanii szkolnych. Na każdym turnusie szkolenie specjalistyczne przechodziło około 600 elewów. Proces dydaktyczny 14. OSSR w Przasnyszu nie trwał długo.

W grudniu 1957 roku na podstawie rozkazu dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju ośrodek rozformowano. Część kadry i 529 elewów skierowano do Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej, gdzie przeniesiono również stacje radiolokacyjne i pomoce dydaktyczne. Szkolenie młodszych specjalistów radiotechnicznych przejęła OSR w Jeleniej Górze[7][8]

Dowódcy Ośrodka 1955-1958 | edytuj kod

Oficerowie Ośrodka 1955-1958 | edytuj kod

  • Kadrę 14 OSSR stanowili między innymi: kpt. Jan Sienkiel (dowódca), kpt. Józef Lemieszek (dowódca), kpt. Mieczysław Renkas 9 dowódca), mjr Stefan Tkaczyk (dowódca), kpt. Stanisław Walczak ( zastępca ds. politycznych), kpt. Piotr Gryzło (zastępca ds. szkolenia), kpt. Mieczysław Kuźniar (szef sztab), ppor. Jan Żołnieruk ( oficer personalny), kpt. Tadeusz Skrzypek( zastępca ds. zaopatrzenia), por. Tadeusz Nowak (technik Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego), kpt. Ryszard Pawlicki( kierownik cyklu sprzętu), ppor. Marian Tracz (zastępca kierownika cyklu sprzętu), ppor. Władysław Boratyn (wykładowca), ppor. Leszek Świątkiewicz (wykładowca), ppor. Longin Chęć (wykładowca), ppor. Wacław Wojakowski(wykładowca), ppor. Stanisław Wiśniewski (wykładowca), ppor. Ryszard Korelus (wykładowca), ppor. Józef Pawlak(wykładowca), ppor. Tadeusz Kadow (wykładowca), kpt. Kazimierz Ciaś ( szef wydziału ogólnego), był kpt. Wiesław Górnicki (kierownik taktyki i pracy bojowej), por. Wacław Pląska (kierownik elektro radio)
  • Kadrę specjalistyczną ośrodek pozyskał głównie spośród absolwentów Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Beniaminowie, po pierwszej promocji w 1954 r. Do ośrodka przybyło aż 19 absolwentów tej szkoły na różne stanowiska służbowe, a wśród nich m.in.: ppor. Bogumił Dyja, ppor. Czesław Gronowski, ppor. Jerzy Trajdos, ppor. Henryk Walusiak, ppor. Tadeusz Jaworski, ppor. Jan Miodek i ppor. Zdzisław Zielonka, ppor. Bartosiewicz, por. Czesław Grabowski, ppor. Zenon Wysocki, ppor. Marian Bukowski.
  • 14 OSSR po powstaniu posiadał etat trzech kompanii (szkolnej kompanii operatorów, szkolnej kompanii planszecistów i szkolnej kompanii radiotechnicznej). W kolejnym etacie było pięć kompani elewów. Każda po pięć plutonów, a te po trzy drużyny w składzie do 12 elewów. Dowódcą 1 kompanii był kpt. Jerzy Sienkiel, dowódcą drugiej por. Prażmo, trzeciej por. Jan Lewandowski, czwartej por. Maciej Czachorowski, piątej ppor. Bolesław Iwachów. Komendę i obsadę personalną poligonu 14. Ośrodka Szkolenia Specjalistów Wojsk Radiotechnicznych stanowili absolwenci Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej z Jeleniej Góry. W skład poligonu wchodzili dowódcy i technicy stacji radiolokacyjnych będących na etacie Ośrodka. Jednym z nich był chor. Zenon Wysocki.

Wyposażenie | edytuj kod

Na wyposażeniu Ośrodka były:[9]

  • stacje:
    • P-20→1
    • P-10→1
    • P-15→1
    • P-8→2
    • SON 4→1
    • P-3a→1
  • zespoły prądotwórcze:
    • JAZ
    • AD
    • PAD
    • DiDT.
  1. Jan Ginowicz, Zbigniew Kuśmierek, Bronisław Peikert, Adolf Stachula, Kazimierz Walkowiak: 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii. Warszawa: Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011. ISBN 978-83-930536-7-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  2. TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  3. Jan Ginowicz, Zbigniew Kuśmierek, Bronisław Peikert, Adolf Stachula, Kazimierz Walkowiak: 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii. Warszawa: Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011. ISBN 978-83-930536-7-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  4. TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  5. Jan Ginowicz, Zbigniew Kuśmierek, Bronisław Peikert, Adolf Stachula, Kazimierz Walkowiak: 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii. Warszawa: Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011. ISBN 978-83-930536-7-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  6. TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  7. Jan Ginowicz, Zbigniew Kuśmierek, Bronisław Peikert, Adolf Stachula, Kazimierz Walkowiak: 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii. Warszawa: Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011. ISBN 978-83-930536-7-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  8. TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  9. Jan Ginowicz, Zbigniew Kuśmierek, Bronisław Peikert, Adolf Stachula, Kazimierz Walkowiak: 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii. Warszawa: Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011. ISBN 978-83-930536-7-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan Ginowicz, Zbigniew Kuśmierek, Bronisław Peikert, Adolf Stachula, Kazimierz Walkowiak: 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii. Warszawa: Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, 2011. ISBN 978-83-930536-7-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. : praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.

Kategoria:Polskie wojska radiotechniczne Kategoria:Przasnysz Kategoria:Garnizony Wojska Polskiego Kategoria:Wojsko Polskie w Przasnyszu



6 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury (6 EPP OSL-5) – pododdział wojsk lotniczych.


Dowódca 6 Eskadry Pilotażu Podstawowego, Tomaszów Mazowiecki 1957r. Dowódca 6 Eskadry Pilotażu Podstawowego kpt. pil. Bolesław Andrychowski, z żoną Zofią i p. Romanowscy, Tomaszów Mazowiecki 1957r.

Historia – formowanie, zmiany organizacyjne | edytuj kod

6 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury została sformowana na mocy rozkazu MON nr 03/org. z 10 stycznia 1951 roku z nazwą 7 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4. Dowódcą eskadry został kpt. pil. Czesław Płoski, a miejscem jej bazowania był Świdnik[1][2].

W dniu 12 grudnia 1952 roku na mocy decyzji dowódcy Wojsk Lotniczych została przekazana 7 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego do dyspozycji radomskiej szkoły z nazwą 5 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury. Za datę powstania jednostki przyjęto dzień 12 grudnia 1952 roku[3]. Miejscem bazowania było polowe lotnisko Piastów koło Radomia. Była wyposażona w samoloty typu Jak-18. Początkowo zgodnie z istniejącą wówczas w radomskiej OSL-5 numeracją eskadr, nadano przyjętej z OSL-4 nowej eskadrze numer 5. Sytuacja zmieniła się pod koniec stycznia 1953 roku wraz z uzupełnieniem radomskiej szkoły o kolejne dwie eskadry z Dęblina i eskadra otrzymała nazwę 7 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury. Dowódcą eskadry została kpt. pil. Irena Sosnowska. W tym czasie eskadra szkoliła podchorążych po rocznym kursie teoretycznym, początkowo w zakresie pilotażu podstawowego na samolotach typu Jak-18[4].

W połowie sierpnia 1954 roku 7 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury została przebazowana na lotnisko polowe w Przasnyszu. Dowódcą eskadry został kpt. pil. Henryk Niemczyk. Eskadra rozpoczęła w Przasnyszu przeszkalanie na samolotach Jak-11. Fakt ten doprowadził w lutym 1955 roku do zmiany nazwy eskadry na 6 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury. Za datę przeformowania jednostki przyjęto dzień 15 lutego 1955 roku[5].

W dniach 7-8 lutego 1956 roku 6 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury została przebazowana z lotniska Przasnysz na lotnisko w Tomaszów Mazowiecki. Obowiązki ostatniego dowódcy eskadry pełnił od stycznia 1957 roku kpt. pil. Bolesław Andrychowski.

W lutym 1958 roku w Tomaszowie Mazowieckim na bazie 6 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury sformowano 63 pułk szkolno-bojowy z dowódcą mjr pil. Kazimierz Ciepiela.

Dowódcy eskadr 1951-1958 | edytuj kod

Samoloty | edytuj kod

Na wyposażeniu eskadry były samoloty:[11]

  • Jak-18 →?
  • Jak-11 →16
  1. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1953 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  2. Józef Zieliński, Marian Mikołajczuk: Historia polskiego lotnictwa wojskowego 1945 -1962. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2010, s. 202. ISBN 978-83-61529-78-1.
  3. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1953 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  4. Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  5. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  6. Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  7. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  8. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  9. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  10. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  11. L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 166-167. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Józef Zieliński [red.]: Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921 - 2000. Poznań: Redakcja Czasopism WLOP, 2001, s. 18-20, 91-92, 250-251, 689. ISBN 83-909008-6-6.
  • Józef Zieliński, Marian Mikołajczuk: Historia polskiego lotnictwa wojskowego 1945 -1962. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2010, s. 366-369. ISBN 978-83-61529-78-1.
  • Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 130-131. ISBN 978-83-926606-7-5.
  • Janusz Ziółkowski, Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, 75 lat Dęblińskiej Szkoły Orląt. Toruń-Dęblin: Adam Marszałek, 2001, s. 86-87, 187. ISBN 83-7174-711-X.
  • Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  • Jan Celek [red.]: Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza im. Jana Krasickiego. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1979, s. 434-435. ISBN 83-11-06169-6.
  • Tadeusz Dalecki[red.]: Orlice. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, s. 290-291. ISBN 83-11-06694-9.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • D. Kondej [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza im. kpt. pil. F. Żwirki i inż. S. Waligóry w Radomiu 1951-1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 2000.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Zdzisław Żwirek [red.]: Osobisty dziennik lotów ppłk. pil. Zdzisława Żwirka OSL-5 Radom, OSL-4 Dęblin. Przasnysz: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1958 - 1963.
  • TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Tadeusz Kmiecik [red]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962: organizacja, szkolenie i problemy kadrowe. Warszawa: 2002. ISBN 83-87226-29-7.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Stanisław Komornicki[red]: Regularne jednostki LWP. Warszawa: 1987. ISBN 83-11-07419-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Kronika Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 w Radomiu

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kategoria:Przasnysz Kategoria:Garnizony Wojska Polskiego Kategoria:Wojsko Polskie w Przasnyszu




8 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury (8 EPP OSL-5) – pododdział wojsk lotniczych.

LWD Junak


Historia – formowanie, zmiany organizacyjne | edytuj kod

8 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury została sformowana na mocy decyzji dowódcy Wojsk Lotniczych na przełomie 1952/53 roku z nazwą 6 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 z miejscem bazowania Ułęż. Za datę powstania jednostki przyjęto dzień 10 stycznia 1953 roku[1].

Wcześniej 6 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego była w strukturze Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 i została przekazana do dyspozycji radomskiej uczelni lotniczej przyjmując nazwę 6 Eskadra Szkolna OSL-5 im. F. Żwirki i S. Wigury. Za datę przeformowania jednostki przyjęto dzień 10 stycznia 1953 roku[2]. W tym czasie eskadra otrzymała samoloty Junak-2, którymi do końca 1953 roku stopniowo zastępowała przestarzałe UT-2. Eskadra szkoliła radomskich podchorążych w zakresie pilotażu podstawowego.

W październiku 1954 roku eskadra pod dowództwem kpt. pil. Henryka Gotliba została przebazowana z Ułęża do Radomia i rozpoczęła szkolenie na nowych samolotach szkolnych Junak-3[3].

W lutym 1955 roku zmieniła nazwę na: 8 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury. Na początku maja 1956 roku następuje przebazowanie eskadry z Sadkowa na lotnisko Słomczyn k/Grójca oraz przekazanie obowiązków dowódcy eskadry przez mjr pil. Gotliba dla kpt. pil. Zbigniewa Różewicza. W tym czasie eskadra rozpoczęła proces przeszkalania się na samoloty Jak-11[4].

We wrześniu 1956 roku prowadzone w eskadrze praktyczne szkolenie zakłóciła tragiczna śmierć jednego z podchorążych, która była efektem nieszczęśliwego wypadku jaki wydarzył się podczas skoków spadochronowych na lotnisku.

Na początku lutego 1958 roku nastąpiła ostatnia zmiana dyslokacji 8 Eskadry Pilotażu Podstawowego[5]. Została przebazowana z Grójca na lotnisko w Przasnyszu. Eskadra weszła w skład utworzonego 64 Lotniczy Pułk Szkolny.

Dowódcy eskadr 1953-1958 | edytuj kod

Samoloty | edytuj kod

Na wyposażeniu eskadry były samoloty:[10]

  • UT-2→?
  • Junak-2 →8
  • Junak-3 →12
  • Jak-11 →14

Lotnisko Przasnysz | edytuj kod

Trawiaste położone 1 km. na wschód od Przasnysza z pasem samolotowym na kierunku 115 / 295 o długości 800 m. Wysokość lotniska: 117 m AMSL. Powierzchnia ponad 300 ha.[11] Historia lotniska zaczyna się w 1939r. Niemcy podchwycili zamysł budowy lotniska za Przasnyszem w okolicy Sierakowa i Karwacza. Niemcy przygotowywali się do wojny z ZSRR. Rozpoczęli w 1940 roku prace przy budowie lotniska polowego. Tymczasowo zostało zorganizowany doraźne polowe zgrupowanie w okolicy Sierakowa. Następnie doprowadzili linię kolejową z Przasnysza do lotniska, zbudowali rampę rozładunkową, postawili kilka baraków na budynki koszarowe dla kadry i obsługi lotniska. Zbudowali trawiasty pas startowy i stanowiska postojowe dla samolotów. W czerwcu 1941r. podczas przygotowania do operacji "Barbarossa" oraz w początkowym okresie jej rozwijania lotnisko Przasnysz (Praschnitz) było tzw. lotniskiem pod skokowym dla jednostek Luftwaffe. Było przez Luftwaffe wykorzystane do końca 1944r. W okresie powojennym lotnisko było wykorzystywane przez jednostki lotnicze LWP. W latach 1951 do 1963 roku celem zabezpieczenia stacjonujących na lotnisku jednostek lotniczych zafunkcjonował 35. Batalion Obsługi Lotnisk (JW. 2046). W latach 1951-53r. bazował 48. Pułk Lotnictwa Szturmowego (JW.4854)[12] wchodzący w skład 8. Dywizji Lotnictwa Szturmowego (JW.3188) z Modlina. W latach 1953 do 1954r. stacjonował w Przasnyszu 35. Pułk Lotnictwa Bombowego (JW.2942)[13] wchodzący w skład 15. Dywizji Lotnictwa Bombowego w Powidzu. W latach 1954 - 1958r. przebywały na lotnisku trzy szkolne eskadry lotnicze Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie Radomiu: 5/8/9 Eskadra Pilotażu Podstawowego, 7/6 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego ( 7-8 luty 1956r. została przebazowana z Przasnysza do Tomaszowa Mazowieckiego) i 6/8 Eskadra Pilotażu Podstawowego ( przebazowana na początku 1958r. z Grójca do Przasnysza). W latach 1956/1963r. doraźnie stacjonowała na lotnisku 27. Samodzielna Eskadra Lotnictwa Sanitarnego[14], z zapasowym miejscem dyslokacji lotnisko Przasnysz/Sierakowo z zakwaterowaniem w koszarach garnizonu Przasnysz przy ulicy Makowskiej 1. Macierzystym lotniskiem od 1956r. po powstaniu 27. sels było lotnisko w Warszawie na Okęciu. W latach od 1958 roku do 1963 stacjonował na lotnisku 64. Lotniczy Pułk Szkolny. W związku z rozformowaniem 64.LPSz w grudniu 1963r. obiekty na lotnisku przejął 103. Pułk Lotniczy Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (JW 1159) i było lotniskiem zapasowym. Macierzystym miejscem dyslokacji pułku było lotnisko Warszawa-Bemowo. Na lotnisku w Sierakowie były magazyny ze sprzętem i w związku z tym była pełniona służba wartownicza ze składu 103. Pułku Lotniczego do lat 90-tych. Pierwsze pomysły o zagospodarowaniu przasnyskiego lotniska opuszczonego przez 64 Lotniczy Pułk Szkolny, pojawiły się 20 kwietnia 2002 roku na oficjalnym zebraniu sympatyków lotnictwa (inicjatorów powstania aeroklubu). Uroczyste otwarcie Aeroklubu nastąpiło 3 maja 2003 roku, a poświęcenia lotniska dokonał Prymas Polski Józef Glemp. Z wizytą na lotnisko przybył również Premier Leszek Miller. W czerwcu 2003 rozpoczęto pierwsze szkolenia szybowcowe, do których przystąpiło 20 przyszłych adeptów latania. Sprzęt do latania pozyskano dzięki pomocy Aeroklubu Polskiego. Pierwszy sprowadzono dwumiejscowy szybowiec szkolny PZL KR-03 Puchatek. W czerwcu 2011 roku odbyła się wizyta Wicepremiera Waldemara Pawlaka oraz wizyta Biskupa Diecezji Płockiej Romana Marcinkowskiego, połączona z oficjalnym otwarciem Przasnyskiej Strefy Gospodarczej - wrzesień 2012 rok. [15] [16][17]

  1. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1953 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  2. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  3. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1953 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  4. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1953 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  5. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1953 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  6. Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  7. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  8. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  9. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  10. L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  11. http://pl.wikipedia.org/wiki/Aeroklub_P%C3%B3%C5%82nocnego_Mazowsza
  12. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 150-151. ISBN 978-83-1112-14-09.
  13. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 140. ISBN 978-83-1112-14-09.
  14. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 140. ISBN 978-83-1112-14-09.
  15. http://pl.wikipedia.org/wiki/Aeroklub_P%C3%B3%C5%82nocnego_Mazowsza
  16. TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  17. http://wikimapia.org/11235754/pl/Lotnisko-Przasnysz-Sierakowo

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 166-167. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Józef Zieliński [red.]: Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921 - 2000. Poznań: Redakcja Czasopism WLOP, 2001, s. 18-20, 91-92, 250-251, 689. ISBN 83-909008-6-6.
  • Józef Zieliński, Marian Mikołajczuk: Historia polskiego lotnictwa wojskowego 1945 -1962. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2010, s. 366-369. ISBN 978-83-61529-78-1.
  • Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 130-131. ISBN 978-83-926606-7-5.
  • Janusz Ziółkowski, Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, 75 lat Dęblińskiej Szkoły Orląt. Toruń-Dęblin: Adam Marszałek, 2001, s. 86-87, 187. ISBN 83-7174-711-X.
  • Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  • Jan Celek [red.]: Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza im. Jana Krasickiego. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1979, s. 434-435. ISBN 83-11-06169-6.
  • Tadeusz Dalecki[red.]: Orlice. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, s. 290-291. ISBN 83-11-06694-9.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • D. Kondej [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza im. kpt. pil. F. Żwirki i inż. S. Waligóry w Radomiu 1951-1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 2000.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Zdzisław Żwirek [red.]: Osobisty dziennik lotów ppłk. pil. Zdzisława Żwirka OSL-5 Radom, OSL-4 Dęblin. Przasnysz: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1958 - 1963.
  • TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Tadeusz Kmiecik [red]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962: organizacja, szkolenie i problemy kadrowe. Warszawa: 2002. ISBN 83-87226-29-7.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Stanisław Komornicki[red]: Regularne jednostki LWP. Warszawa: 1987. ISBN 83-11-07419-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Kronika Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 w Radomiu

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kategoria:Przasnysz Kategoria:Garnizony Wojska Polskiego

Historia – formowanie, zmiany organizacyjne | edytuj kod

9 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. F. Żwirki i S. Wigury została sformowana na mocy rozkazu ministra obrony narodowej nr 053/org. z 4 lipca 1952 roku z nazwą 5 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 z miejscem bazowania Krzewica. Za datę powstania jednostki przyjęto dzień 4 lipca 1952 roku[1]. Następnie eskadra została przekazana z OSL-4 do dyspozycji radomskiej uczelni lotniczej przyjmując nazwę 8 Eskadra Szkolna OSL-5 im. F. Żwirki i S. Wigury. Za datę przeformowania jednostki przyjęto dzień 4-5 czerwca 1954 roku[2]. Po zmianie miejsca dyslokacji we wrześniu 1954 roku i przebazowaniu na lotnisko Przasnysz, 8-ma eskadra otrzymała zadanie szkolenia podchorążych w zakresie pilotażu podstawowego otrzymując nowsze samoloty szkolne typu Junak-3. Zadania organizacyjne związane z przebazowaniem realizował już nowy dowódca - kpt. pil. Kazimierz Ciepiela. W lutym 1955 roku przemianowano 8-mą eskadrę na 9 Eskadrę Pilotażu Podstawowego OSL-5 im. F. Żwirki i S. Wigury[3]. W kwietniu 1955 roku obowiązki eskadry objął kpt.pil. Aleksander Topolnicki, zaś mjr pil. Kazimierz Ciepiela odszedł na stanowisko zastępcy komendanta ds. pilotażu w OSL-5 w Radomiu. Na początku 1958r. obowiązki ostatniego dowódcy eskadry pełnił kpt. pil. Leszek Jaworski. W lutym 1958r. 9 Eskadra Pilotażu Podstawowego weszła ( wraz z 8-mą eskadrą) w skład utworzonego w Przasnyszu 64 Lotniczy Pułk Szkolny.

Dowódcy eskadr 1951-1958 | edytuj kod

Samoloty | edytuj kod

Na wyposażeniu eskadry były samoloty:[11]

  • UT-2→?
  • Po-2→?
  • Junak-2 →8
  • Junak-3 →14

Lotnisko | edytuj kod

Trawiaste położone 1 km. na wschód od Przasnysza z pasem samolotowym na kierunku 115 / 295 o długości 800 m. Wysokość lotniska: 117 m AMSL. Powierzchnia ponad 300 ha.[12] Historia lotniska zaczyna się w 1939r. Niemcy podchwycili zamysł budowy lotniska za Przasnyszem w okolicy Sierakowa i Karwacza. Niemcy przygotowywali się do wojny z ZSRR. Rozpoczęli w 1940 roku prace przy budowie lotniska polowego. Tymczasowo zostało zorganizowany doraźne polowe zgrupowanie w okolicy Sierakowa. Następnie doprowadzili linię kolejową z Przasnysza do lotniska, zbudowali rampę rozładunkową, postawili kilka baraków na budynki koszarowe dla kadry i obsługi lotniska. Zbudowali trawiasty pas startowy i stanowiska postojowe dla samolotów. W czerwcu 1941r. podczas przygotowania do operacji "Barbarossa" oraz w początkowym okresie jej rozwijania lotnisko Przasnysz (Praschnitz) było tzw. lotniskiem pod skokowym dla jednostek Luftwaffe. Było przez Luftwaffe wykorzystane do końca 1944r. W okresie powojennym lotnisko było wykorzystywane przez jednostki lotnicze LWP. W latach 1951 do 1963 roku celem zabezpieczenia stacjonujących na lotnisku jednostek lotniczych zafunkcjonował 35. Batalion Obsługi Lotnisk (JW. 2046). W latach 1951-53r. bazował 48. Pułk Lotnictwa Szturmowego (JW.4854)[13] wchodzący w skład 8. Dywizji Lotnictwa Szturmowego (JW.3188) z Modlina. W latach 1953 do 1954r. stacjonował w Przasnyszu 35. Pułk Lotnictwa Bombowego (JW.2942)[14] wchodzący w skład 15. Dywizji Lotnictwa Bombowego w Powidzu. W latach 1954 - 1958r. przebywały na lotnisku trzy szkolne eskadry lotnicze Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie Radomiu: 5/8/9 Eskadra Pilotażu Podstawowego, 7/6 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego ( 7-8 luty 1956r. została przebazowana z Przasnysza do Tomaszowa Mazowieckiego) i 6/8 Eskadra Pilotażu Podstawowego ( przebazowana na początku 1958r. z Grójca do Przasnysza). W latach 1956/1963r. doraźnie stacjonowała na lotnisku 27. Samodzielna Eskadra Lotnictwa Sanitarnego[15], z zapasowym miejscem dyslokacji lotnisko Przasnysz/Sierakowo z zakwaterowaniem w koszarach garnizonu Przasnysz przy ulicy Makowskiej 1. Macierzystym lotniskiem od 1956r. po powstaniu 27. sels było lotnisko w Warszawie na Okęciu. W latach od 1958 roku do 1963 stacjonował na lotnisku 64. Lotniczy Pułk Szkolny. W związku z rozformowaniem 64.LPSz w grudniu 1963r. obiekty na lotnisku przejął 103. Pułk Lotniczy Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (JW 1159) i było lotniskiem zapasowym. Macierzystym miejscem dyslokacji pułku było lotnisko Warszawa-Bemowo. Na lotnisku w Sierakowie były magazyny ze sprzętem i w związku z tym była pełniona służba wartownicza ze składu 103. Pułku Lotniczego do lat 90-tych. Pierwsze pomysły o zagospodarowaniu przasnyskiego lotniska opuszczonego przez 64 Lotniczy Pułk Szkolny, pojawiły się 20 kwietnia 2002 roku na oficjalnym zebraniu sympatyków lotnictwa (inicjatorów powstania aeroklubu). Uroczyste otwarcie Aeroklubu nastąpiło 3 maja 2003 roku, a poświęcenia lotniska dokonał Prymas Polski Józef Glemp. Z wizytą na lotnisko przybył również Premier Leszek Miller. W czerwcu 2003 rozpoczęto pierwsze szkolenia szybowcowe, do których przystąpiło 20 przyszłych adeptów latania. Sprzęt do latania pozyskano dzięki pomocy Aeroklubu Polskiego. Pierwszy sprowadzono dwumiejscowy szybowiec szkolny PZL KR-03 Puchatek. W czerwcu 2011 roku odbyła się wizyta Wicepremiera Waldemara Pawlaka oraz wizyta Biskupa Diecezji Płockiej Romana Marcinkowskiego, połączona z oficjalnym otwarciem Przasnyskiej Strefy Gospodarczej - wrzesień 2012 rok. [16] [17][18]

  1. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  2. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  3. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  4. Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  5. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  6. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  7. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967..
  8. L. Woroniecki: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.
  9. http://www.sslw.poznan.pl/news/aktualnosci_grudnia_2011
  10. Aktualności grudnia` 2011. Stowarzyszenie Seniorów Lotnictwa Wojskowego Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2013-04-28].
  11. L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  12. http://pl.wikipedia.org/wiki/Aeroklub_P%C3%B3%C5%82nocnego_Mazowsza
  13. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 150-151. ISBN 978-83-1112-14-09.
  14. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 140. ISBN 978-83-1112-14-09.
  15. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 140. ISBN 978-83-1112-14-09.
  16. http://pl.wikipedia.org/wiki/Aeroklub_P%C3%B3%C5%82nocnego_Mazowsza
  17. TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  18. http://wikimapia.org/11235754/pl/Lotnisko-Przasnysz-Sierakowo

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011, s. 166-167. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Józef Zieliński [red.]: Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921 - 2000. Poznań: Redakcja Czasopism WLOP, 2001, s. 18-20, 91-92, 250-251, 689. ISBN 83-909008-6-6.
  • Józef Zieliński, Marian Mikołajczuk: Historia polskiego lotnictwa wojskowego 1945 -1962. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2010, s. 366-369. ISBN 978-83-61529-78-1.
  • Marian Mikołajczuk [red.]: Lotnicze tradycje Białej Podlaskiej. Warszawa: ZP Grupa Sp. z o.o.;, 2008, s. 130-131. ISBN 978-83-926606-7-5.
  • Janusz Ziółkowski, Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, 75 lat Dęblińskiej Szkoły Orląt. Toruń-Dęblin: Adam Marszałek, 2001, s. 86-87, 187. ISBN 83-7174-711-X.
  • Andrzej Marciniuk: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, Zeszyty Naukowe, Radom Zasłużony Ośrodek Wojskowego Szkolnictwa Lotniczego, Materiały z Konferencji Naukowej 15-16 IV 2005r. Dęblin: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, 2006, s. 26-156. ISSN 1641-9723.
  • Jan Celek [red.]: Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza im. Jana Krasickiego. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1979, s. 434-435. ISBN 83-11-06169-6.
  • Tadeusz Dalecki[red.]: Orlice. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, s. 290-291. ISBN 83-11-06694-9.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • L. Woroniecki [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu 1951 - 1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1967.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • D. Kondej [red.]: Oficerska Szkoła Lotnicza im. kpt. pil. F. Żwirki i inż. S. Waligóry w Radomiu 1951-1964. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 2000.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Zdzisław Żwirek [red.]: Osobisty dziennik lotów ppłk. pil. Zdzisława Żwirka OSL-5 Radom, OSL-4 Dęblin. Przasnysz: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1958 - 1963.
  • TPZP, Muzeum Historyczne w Przasnyszu, JW 5699,: Tradycje Niepodległościowe na Północnym Mazowszu w W IX I XX WIEKU. Przasnysz: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, Forteca, 2003. ISBN 83-917719-1-2.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strona".
  • Tadeusz Kmiecik [red]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962: organizacja, szkolenie i problemy kadrowe. Warszawa: 2002. ISBN 83-87226-29-7.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Stanisław Komornicki[red]: Regularne jednostki LWP. Warszawa: 1987. ISBN 83-11-07419-4.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: 1.
  • Kronika Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 w Radomiu

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kategoria:Przasnysz Kategoria:Garnizony Wojska Polskiego


Bolesław Andrychowski | edytuj kod

Bolesław Henryk Andrychowski (ur. 8 listopada 1922 we Włocławku, zm. 11 czerwca 1991 w Gdyni) - pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Bolesław Henryk Andrychowski urodził się 8 listopada 1922 we Włocławku. Podczas II wojny światowej przebywał na wschodnich terenach II Rzeczypospolitej. Po wyzwoleniu tego rejonu spod okupacji i niemieckiej, 1 maja 1944 został powołany do Wojska Polskiego. Od 15 maja 1944 służył w 4 Zapasowym Pułku Piechoty w Sumach. Został tam zakwalifikowany do służby w lotnictwie. 20 czerwca 1944 rozpoczął szkolenie lotnicze w 10 Wojskowej Szkole Lotniczej Wyszkolenia Podstawowego w Seroczyńsku. W szkole tej uczył się do 23 grudnia 1944, a następnie kontynuował szkolenie w Kaczyńskiej Wojskowej Szkole Lotniczej im. Miasnikowa do 13 kwietnia 1946.

26 kwietnia 1946 powrócił do Polski, jako pilot lotnictwa myśliwskiego i otrzymał przydział do 3 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Krakowie. 1 lipca 1946 został mianowany chorążym. 3 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego został przeniesiony do Babich Dołów na Oksywiu. W pułku wykonywał loty na myśliwcu Jak-9P i zajmował kolejne stanowiska służbowe: starszego pilota (od 30 lipca 1946), dowódcy klucza lotniczego (od 2 maja 1947), obserwatora eskadry (od 26 lipca 1947), pełniącego obowiązki dowódcy eskadry (od 29 grudnia 1948) i w końcu dowódcy eskadry (od 11 lutego do 10 sierpnia 1949). W międzyczasie został przeniesiony razem ze swoją jednostką na lotnisko Babie Doły koło Gdyni.

W okresie od 20 września 1949 do 10 stycznia 1950 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. Po ukończeniu szkolenia pozostał w OSL. Swoje doświadczenie wykorzystywał w procesie szkolenia lotniczego podchorążych. Był pomocnikiem dowódcy 5 (6) Eskadry Wyszkolenia Podstawowego do spraw wyszkolenia lotniczego w Ułężu. 1 marca 1953 został przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Lotniczej Nr 5 w Radomiu, w której zajmował stanowisko pomocnika dowódcy 5 Eskadry Pilotażu Podstawowego w Podlodowie. 16 stycznia 1957 objął dowództwo 6 Eskadry Szkolenia Przejściowego w Tomaszowie Mazowieckim. 25 lutego 1958 został zastępcą dowódcy do spraw szkolenia lotniczego w nowo organizowanym 64 Pułku Szkolnym Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Przasnyszu. 1 maja 1958 awansował na majora.

30 kwietnia 1960 otrzymał nominację na stanowisko dowódcy 64 Pułku Szkolnego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Przasnyszu. 12 października 1961 awansował na podpułkownika. Obowiązki dowódcy tego pułku pełnił do 23 maja 1963. i tego samego dnia mianowany był dowódcą nowo formowanego 56 Pułku Śmigłowców w Inowrocławiu. Obowiązki dowódcy 56 Pułku Śmigłowców w Inowrocławiu pełnił od 24 maja 1963 do 25 grudnia 1971.

Od 13 stycznia do 13 listopada 1972 był organizatorem i pierwszym dowódcą 37 Pułku Śmigłowców Transportowych w Leźnicy Wielkiej koło Łęczycy. Po zwolnieniu ze stanowiska dowódcy jednostki został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Wojsk Lotniczych, a 12 stycznia 1974 zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy.

Był pilotem wojskowym pierwszej klasy. Posiadał nalot ogólny wynoszący 3248 godzin i 43 minuty. Wykonał łącznie 9.791 lotów. W 1963 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

13 lipca 1951 w Dęblinie zawarł związek małżeński z Zofią z domu Dziewiszek, z którą miał syna Jarosława, komandora pilota, dowódcę 44 Bazy Lotnictwa Morskiego w Siemirowicach. Bolesław Henryk Andrychowski zmarł 11 czerwca 1991 w Gdyni.

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński, Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2000, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2001, ​ISBN 83-909008-6-6​.


Kategoria:Oficerowie polskiego lotnictwa wojskowego 1943-1989 Kategoria:Polscy piloci myśliwscy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989) Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1991

Kazimierz Ciepiela | edytuj kod

Kazimierz Ciepiela (ur. 22 maja 1923 w Staroniwie) - pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Kazimierz Ciepiela urodził się 22 maja 1923 w Staroniwie, obecnej dzielnicy Rzeszowa. 7 kwietnia 1945 został powołany do Wojska Polskiego, do 1. Zapasowego Pułku Fizylierów (?) 26 kwietnia 1945 ochotniczo wstąpił do Wojskowej Szkoły Pilotów w Dęblinie. Na początku 1946 roku weszły do akcji grupy operacyjne sformowane rozkazem Komendanta OSL w styczniu pod dowództwem por. nawig. Henryka Celińskiego. Zastępcą dowódcy grupy operacyjnej ds. polityczno wychowawczych został chor. Andrzej Reszko. W skład grupy operacyjnej prowadzącej działalność na terenie w okolicach Dęblina, wchodziło 30 dobranych specjalnie podchorążych. Należeli do nich m. in. podchorążowie: Kazimierz Ciepiela, Ryszard Matias, Andrzej Biestek i inni. W okresie szkoły był między innymi inicjatorem ruchu artystycznego wraz z podchorążymi: Witalis Michalak, Zygmunt Schmeidel, Jerzy Ciepielewski i wielu innych. W 1947 roku, dokładnie 11 maja odbyła się promocja w której uczestniczyli: Prezydent Bolesław Bierut i Marszałek Polski Michał Rola-Żymierski. Szkołę ukończył 11 maja 1947r. w stopniu chorążego. Po promocji pozostał w szkolnych eskadrach lotniczych, w których pełnił obowiązki pilota-instruktora w OSL w Dęblinie potem OSL Radom. Od 4 marca 1948r. był dowódcą klucza lotniczego, a od 1 września 1949r. - pomocnikiem dowódcy eskadry szkolenia oficerów rezerwy. 1 maja 1951 roku został dowódcą 4/5. eskadry szkolnej stacjonującej w Podlodowie, następnie (od 15 stycznia 1953 r. do 13 kwietnia 1955r.) był dowódcą 8. eskadry szkolenia podstawowego, w lutym 1955r. przemianowano ją na 9. eskadrę pilotażu podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu stacjonującą w Przasnyszu. 12 października 1954r. został awansowany do stopnia majora pilota. Od 13 kwietnia 1955 r. przyjął obowiązki zastępcy do spraw pilotażu komendanta Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu (obowiązki te pełnił do 28 lutego 1958 r.). W roku 1958 w obu szkołach lotniczych wprowadzono strukturę szkolnych pułków lotniczych. 64. Pułk Szkolny w Przasnyszu w latach 1958 do 21.06.1960r. był w strukturze OSL-5 Radom im. Żwirki i Wigury, a od 22.06.1960r. do 16.12.1963r. był podległy pod OSL-4 Dęblin im. J. Krasickiego. 28 lutego 1958r. Kazimierz Ciepiela został dowódcą 63. Pułku Szkolno-Bojowego w Tomaszowie Mazowieckim. Dowodził nim przez cały okres jego istnienia - do 11 lipca 1958 r. Następnego dnia przyjął stanowisko dowódcy 64. Pułku Szkolnego w Przasnyszu. Stanowisko to sprawował do 29 września 1960 r. 30 września 1960 roku został dowódcą 66. Lotniczego Pułku Szkolnego i dowodził nim do 27 listopada 1978 r. (tak więc, przez ponad 17 lat był dowódcą tego samego pułku). Po przekazaniu obowiązków dowódcy pułku został pomocnikiem do spraw ogólnych komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie (do 5 maja 1979 r.). W okresie od 6 maja 1979 r. do 6 kwietnia 1983 r. był zastępcą komendanta „Szkoły Orląt" do spraw ogólnych. Życie zawodowe łączył z powodzeniem z życiem osobistym. Ożenił się z Anną Marią. W 1955 urodziła się córka Anna Kazimiera, która obecnie jest żoną komandora por. pil. Jarosława Andrychowskiego. W 1960r. urodziła się córka Magda. Żona Anna zmarła 17.09.2007r., a Kazimierz Ciepiela 30.05.2003r. Pochowany został w Dęblinie na Cmentarzu Parafialnym.Był pilotem wojskowym klasy pierwszej o przebogatym doświadczeniu. Może poszczycić się nalotem ponad 4000 godzin. Wyszkolił setki pilotów i zawsze cieszył się ogromnym autorytetem i szacunkiem. Mieszkał w Puławach. Swoje zainteresowania w zakresie szkolenia i wychowania potwierdził tytułem magistra pedagogiki na Uniwersytecie Mari Curie-Skłodowskiej) w Lublinie (studia ukończył w roku 1978). Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1970 r.,). Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1963 r.), dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi (1949r. i 1951r.). Posiada tytuł honorowy i odznakę „Zasłużonego Pilota Wojskowego (nadane w roku1978). W roku 1973 w pisany do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich”.

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński, Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2000, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2001, ​ISBN 83-909008-6-6​.

Uwaga: Domyślnym kluczem sortowania będzie „Ciepiela, Kazimierz” i zastąpi on wcześniej wykorzystywany klucz „Andrychowski, Bolesław”. Kategoria:Oficerowie polskiego lotnictwa wojskowego 1943-1989

Leszek Jaworski | edytuj kod

Leszek Jaworski (ur. 26 października 1928 w Łodzi, zm. 26 grudnia 2011 w Poznaniu) - pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Leszek Jaworski urodził się 26 października 1928 w Łodzi. W rodzinnym mieście ukończył 4 klasy szkoły powszechnej. Podczas okupacji niemieckiej pracował przymusowo w fabryce Siemensa. Po wojnie kontynuował naukę w Wieczorowej Szkole Powszechnej nr 4 w Łodzi, a następnie pracował jednocześnie ucząc się w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Świadectwo dojrzałości otrzymał w roku 1949. 25 września 1949r. po zdaniu egzaminów wstępnych, został przyjęty do eskadry oficerów rezerwy lotnictwa nr 26, przy Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. W 26 eskadrze ukończył kurs pilotażu. 3 września 1950r. był promowany do stopnia chorążego. Pozostał w Oficerskiej Szkole Lotniczej jako instruktor pilotażu w eskadrze wyszkolenia podstawowego nr 3 bazującej Dęblinie. W lipcu 1951 r. został przeniesiony do nowo powstałej, 8.eskadry szkolnej w Białej Podlaskiej, gdzie w dalszym ciągu pełnił obowiązki pilota-instruktora ( wyszkolił 36 podchorążych). 17 lipca 1952 r., z powodu rozszczelnienia instalacji paliwowej w samolocie Po-2, przymusowo lądował w polu. W roku 1953 został przeniesiony do 9. eskadry szkolnej bazującej w Krzewicy OSL-4, na stanowisko dowódcy klucza. 4 czerwca 1954r. 9.EWP przekazano z OSL-4 w Dęblinie do OSL-5 w Radomiu. We wrześniu 1954r. 9.EWP OSL-5 z Radomia bazująca w Krzewicy ze zmienionym numerem na 8.EWP przebazowana została na lotnisko Przasnysz z d-cą eskadry kpt. pil. Kazimierz Ciepiela. 15.02. 1955 roku nastąpiła zmiana numeracji eskadr, 8.EWP zmienioną na nazwę 9. EPP ( eskadra pilotażu podstawowego). W latach 1957 - 1958 był dowódcą tej eskadry, stacjonującej wówczas na lotnisku w Przasnyszu. W roku 1958 zakończono reorganizację Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 w Radomiu i nr 4 w Dęblinie. Reorganizację przeprowadzono również w Przasnyszu, gdzie na bazie dwóch eskadr powstał 64.Lotniczy Pułk Szkolny. W 1958 roku został dowódcą 1. Eskadry Szkolnej Lotniczo-Technicznej. Pułk w latach 1958 do 21.06.1960r. był w strukturze OSL-5 Radom im. Żwirki i Wigury, a od 22.06.1960r. do 16.12.1963r. był podległy pod OSL-4 Dęblin im. J. Krasickiego. W 1960 roku został zastępcą dowódcy do spraw szkolenia lotniczego 64. Pułku Szkolnego w Przasnyszu. 4 czerwca 1961r. również przymusowo lądował - samolotem TS-8 Bies, przyczyną była awaria silnika. Dowódcą pułku był mjr pil. Henryk Bolesław Andrychowski, potem mjr pil. Kazimierz Ciepiela. W okresie od 24 maja 1963r. do grudnia 1963r. dowodził 64. Pułkiem Szkolnym w Przasnyszu (aż do czasu jego rozformowania). 15 lutego 1964r. został starszym inspektorem techniki pilotowania lotnictwa transportowego i łącznikowego w Dowództwie Lotnictwa Operacyjnego w Poznaniu. Takie same obowiązki pełnił w okresie od roku 1968 do 16 października 1978r. w Dowództwie Wojsk Lotniczych w Poznaniu. Z tego stanowiska odszedł w stan spoczynku. Jest pilotem wojskowym klasy mistrzowskiej. Na swoim koncie ma nalot ponad 5400 godzin oraz 14 skoków spadochronowych. Mieszkał z żoną Krystyną w Poznaniu. Córka Jolanta i syn Jacek założyli własne rodziny. Pasjonował się literaturą historyczną. W latach 1973 - 1978 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Społecznie pracował w Stowarzyszeniu Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973r.) i Złotym Krzyżem Zasługi (1968r.). Zmarł 26 grudnia 2011 w Poznaniu w wieku 83 lat. Pogrzeb odbył się w dniu 29.12.2011r. na cmentarzu parafialnym w Puszczykowie k. Poznania.

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Zieliński, Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2000, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2001, ​ISBN 83-909008-6-6​.

Uwaga: Domyślnym kluczem sortowania będzie „Jaworski, Leszek” i zastąpi on wcześniej wykorzystywany klucz „Ciepiela, Kazimierz”. Kategoria:Oficerowie polskiego lotnictwa wojskowego 1943-1989

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Rynio55/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy