Wikipedysta:Zala/brudnopis


Wikipedysta:Zala/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Zala Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ORP Bukowopolski trałowiec redowy z końcowego okresu zimnej wojny, druga jednostka projektu 207P. Okręt został zwodowany 28 lipca 1984 roku w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni, a do służby w Marynarce Wojennej przyjęto go 23 czerwca 1985 roku. Intensywnie eksploatowana jednostka, oznaczona znakiem burtowym 632, służyła początkowo w 13. Dywizjonie Trałowców 9. Flotylli Obrony Wybrzeża w Helu, a następnie została przeniesiona do 12. Dywizjonu Trałowców 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Podczas długoletniej służby ORP „Bukowo” uczestniczył w wielu manewrach i ćwiczeniach sił przeciwminowych NATO i Sił Zbrojnych RP. Okręt nadal służy w polskiej flocie (stan na 2018 rok).

Spis treści

Projekt i budowa | edytuj kod

Sylwetka trałowca proj. 207.

Prace koncepcyjne nad małomagnetycznym trałowcem rozpoczęły się w Dowództwie Marynarki Wojennej pod koniec lat 60. XX wieku[1][2]. Według przyjętych w 1968 roku założeń okręty miały mieć drewniane kadłuby, podobnie jak w przyjętych jako wzorcowe amerykańskich trałowcach typu Bluebird oraz brytyjskich trałowcach typu Ton i Ham[2]. Wkrótce podjęto jednak decyzję o wykorzystaniu do budowy kadłuba tworzyw sztucznychlaminatów poliestrowo-szklanych[1][2]. Jednostki miały być zdolne do prowadzenia trałowań kontaktowych i niekontaktowych na wodach przybrzeżnych i otwartych Bałtyku i Morza Północnego, a także do stawiania niewielkich zagród minowych i zwalczania okrętów podwodnych[3][4].

Projektowanie nowego typu trałowców redowych rozpoczęto w 1970 roku w Biurze Projektowo-Konstrukcyjnym Stoczni Północnej i jednocześnie w Biurze Projektowym Stoczni Marynarki Wojennej. Głównym konstruktorem okrętów (pod jawnym kryptonimem „Indyk” i numerem projektu 207) był mgr inż. Roman Kraszewski, a następnie mgr inż. Janusz Jasiński, zaś nadzór wojskowy nad budową sprawował kmdr Kazimierz Perzanowski[1][2]. Trudność budowy dużego kadłuba z laminatów spowodowała, że musiano nawiązać współpracę z Instytutem Budowy Okrętów w Zagrzebiu oraz wykonać pełnowymiarowy model części kadłuba trałowca – blok doświadczalny składający się z dwóch przedziałów wodoszczelnych z zainstalowanym silnikiem głównym, zespołem prądotwórczym wraz z koniecznymi instalacjami i wyposażeniem (żurawik, relingi, włazy, tory minowe itp.)[5][6][a]. W drugiej połowie lat 70., przy pomocy jugosłowiańskich specjalistów i sprzętu, na bloku przeprowadzono badania wytrzymałości kadłuba na wybuchy podwodne i określono wielkości pól fizycznych emitowanych przez urządzenia okrętowe[5].

W 1979 roku przystąpiono do budowy jednostki doświadczalnej projektu 207D[b] (przyszłego „Gopła”), na podstawie projektu technicznego powstałego w Instytucie Okrętowym Politechniki Gdańskiej i Biurze Projektowo-Konstrukcyjnym Stoczni Północnej[9]. Jednostkę przekazano Marynarce Wojennej w grudniu 1981 roku i poddano trwającym rok próbom i badaniom eksploatacyjnym, po zakończeniu których podjęto decyzję o budowie prototypuORP „Gardno”, a następnie jednostek seryjnych[10][11].

ORP „Bukowo” zbudowany został w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni (numer stoczniowy 207P/3)[1][3]. Stępkę okrętu położono 12 sierpnia 1983 roku[3], a zwodowany został 28 lipca 1984 roku[1][3]. Przekazanie jednostki Marynarce Wojennej odbyło się 23 maja 1985 roku, a uroczyste podniesienie bandery nastąpiło 23 czerwca 1985 roku[3][12]. Trałowiec otrzymał nazwę pochodzącą od jeziora Bukowo[13]. Koszt budowy okrętu proj. 207P wynosił w 1986 roku 645 mln , w tym 115,6 mln zł w dewizach (1,27 mln rubli)[14].

Dane taktyczno-techniczne | edytuj kod

Okręt jest przybrzeżnym trałowcem[13][15]. Długość całkowita wynosi 38,47 metra (36,5 metra między pionami), szerokość całkowita 7,34 metra i średnie zanurzenie 1,64 metra[3][4]. Wysokość boczna wynosi 3,82 metra[5]. Kadłub jednostki został wykonany z laminatów poliestrowo-szklanych (LPS), składających się w ok. 60% ze spoiwa poliestrowego (żywica ANE D21M) i w około 40% ze zbrojenia z włókna szklanego, mat z pasm ciętych oraz tkanin i taśm rowingowych z pasm ciągłych[4]. Grubość poszycia wynosi 40 mm na stępce i mocowaniach, 30-32 mm na środku dna, 25-28 mm na reszcie dna i burtach oraz 22-23 mm na pokładzie[4]. Osiem grodzi o grubości 12-18 mm dzieli kadłub na dziewięć przedziałów wodoszczelnych[4][c]. Wyporność standardowa wynosi 191 ton, normalna 199 ton, zaś pełna 206 ton[3][16][d].

Okręt napędzany jest przez dwa nienawrotne, turbodoładowane 12-cylindrowe czterosuwowe silniki wysokoprężne w układzie V M401 A1 o maksymalnej mocy 1000 KM przy 1500 obr./min każdy (produkcji radzieckiej), poruszające poprzez sprzęgła hydrokinetyczne, przekładnie redukcyjno-nawrotne SWV 25 i wały napędowe dwiema pięciołopatowymi śrubami o stałym skoku, pracującymi w stałych dyszach Korta[5][17]. Siłownia okrętu przystosowana jest do bezwachtowej obsługi[18]. Maksymalna prędkość okrętu wynosi 14,6 węzła (ekonomiczna – 10 węzłów)[3][5]. Okręt może zabrać 15,5 tony mazutu, co zapewnia zasięg wynoszący 793 Mm przy prędkości 14 węzłów (lub 1100 Mm przy 9 węzłach)[12][16]. Na rufie znajdują się dwa podwieszane, częściowo zrównoważone stery o powierzchni 1,25 m² każdy, poruszane maszynką sterową US 16TS2[4][9]. Energię elektryczną zapewniają dwa generatory główne 43ZPM-52H3 o mocy 115 kVA każdy, trójfazowego prądu zmiennego 3 x 400 V/50 Hz (składające się z prądnicy i silnika o mocy 122 KM) oraz generator trałowy 52H6 prądu stałego 115 V[5]. Jednostka zabiera też 0,73 tony oleju, 3000 litrów wody i 460 kg prowiantu, co zapewnia autonomiczność wynoszącą 5 dób[5][16]. Jednostka może wykonywać zadania trałowe przy stanie morza 3 i sile wiatru 4-5 B[18].

Zestaw artyleryjski Wróbel na pokładzie ORP „Gardno”.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowi podwójny zestaw działek automatycznych ZU-23-2M Wróbel kal. 23 mm (z zapasem amunicji wynoszącym 1592 naboje), umieszczony przed nadbudówką na osi symetrii okrętu[3][9]. Ponadto okręt posiada dwa pokładowe tory minowe, na których może zamiennie przenosić: 6 min wz. 08/39, 24 typu JaM lub dwie zrzutnie bomb głębinowych, z łącznym zapasem 24 pocisków B-1[3][9]. Wyposażenie trałowe stanowią: trał kontaktowy MMTK-1, elektromagnetyczny TEM-PE-1 i akustyczny MTA-1[3][9]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radziecki sonar podkilowy MG-79 (z żyrostabilizatorem S-3M i urządzeniem podnośno-opuszczającym POU-18), radar nawigacyjny TRN-823, system rozpoznawczy „swój-obcy” typu Chrom-K, radiostację UKF R-625, radiostację KF R-615, odbiornik radiowy EKD 315, radionamiernik ARC-1402 i system określania pozycji Gałs[9][16]. Jednostka wyposażona była też w wyrzutnie dla czterech świec dymnych MDSz, żyrokompas GKU-2, kompas magnetyczny UKP-10M, echosondę 4301, log IEŁ-2M i radiotelefon FM 309/2[9][16].

Jednostka została wyposażona w urządzenia filtrowentylacyjne i demagnetyzacyjne[19].

Załoga okrętu składa się z 30 osób – 4 oficerów, 6 podoficerów i 20 marynarzy[5][16].

Służba | edytuj kod

Trałowiec proj. 207 podczas ćwiczeń w 2007 r.

ORP „Bukowo” z oznaczeniem burtowym 632 wszedł w skład 13. Dywizjonu Trałowców 9. Flotylli Obrony Wybrzeża, stacjonując na Helu[3]. W październiku 1985 roku okręt został przeniesiony do 12. Dywizjonu Trałowców 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu[3][20]. Od 21 do 24 lutego 2005 roku jednostka (wraz z trałowcami „Gardno” i „Dąbie”, okrętem transportowo-minowym „Lublin” i okrętem ratowniczym „Semko”) uczestniczyła w manewrach Passex 2005[21][22].

W czerwcu 2013 roku trałowiec także uczestniczył w ćwiczeniach BALTOPS, tym razem w towarzystwie okrętu podwodnego „Orzeł”, okrętu dowodzenia siłami obrony przeciwminowej „Kontradmirał Xawery Czernicki” i bliźniaczych jednostek „Gardno”, „Gopło”, „Mamry”, „Wdzydze” i „Hańcza”[23]. Oprócz współdziałania z okrętami obcych marynarek, ORP „Gardno” brał udział w licznych manewrach i ćwiczeniach 8. Flotylli Obrony Wybrzeża i Sił Zbrojnych RP, m.in. Anakonda-12 (wrzesień 2012 roku)[24]. 26 czerwca 2015 roku załoga okrętu (pod dowództwem kpt. mar. Piotra Lisa) obchodziła jubileusz 30-lecia służby ORP „Bukowo” w Marynarce Wojennej, z okazji którego podniesiono wielką galę banderową[25]. We wrześniu tego roku jednostka uczestniczyła w międzynarodowych ćwiczeniach Northern Coasts, zorganizowanych przez floty Danii i Niemiec w rejonie Cieśnin Duńskich (wraz z fregatą „Generał Tadeusz Kościuszko”, korwetą „Kaszub”, okrętem rakietowym „Grom”, okrętem dowodzenia siłami obrony przeciwminowej „Kontradmirał Xawery Czernicki” i bliźniaczymi trałowcami „Resko” i „Dąbie”)[26].

Podczas długoletniej służby modernizacji poddano wyposażenie radioelektroniczne okrętu: w połowie lat 80. radar TRN-823 został zastąpiony nowszym SRN-302, zaś w pierwszej dekadzie XXI wieku dokonano niemal zupełnej jego wymiany[9][27]. W 2012 roku składało się ono z sonaru MG-79, radaru nawigacyjnego BridgeMaster M, radiostacji i odbiorników HF Sailor 5000 i EKD 300 oraz radiostacji VHF RS 6115/2 Brzęczka[3][28].

Jednostka nadal służy w polskiej flocie (stan na 2018 rok)[29].

Uwagi | edytuj kod

  1. Blok doświadczalny miał masę 35 ton, długość 9,81 m, szerokość 6,72 m i wysokość 4,1 m[5][7].
  2. D – doświadczalny[8].
  3. Jednostkę cechuje niezatapialność dwuprzedziałowa[4].
  4. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 316 podaje wyporność standardową 203 tony i pełną 225 ton, zaś według Ciślak 1995 ↓, s. 96 i Saunders 2009 ↓, s. 622 wyporność pełna wynosi 216 ton.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Ciślak 1995 ↓, s. 95.
  2. a b c d Janik 2013a ↓, s. 24.
  3. a b c d e f g h i j k l m n Koszela 2017 ↓, s. 286.
  4. a b c d e f g Janik 2013b ↓, s. 16.
  5. a b c d e f g h i Ciślak 1995 ↓, s. 96.
  6. Janik 2013a ↓, s. 26-27.
  7. Janik 2013a ↓, s. 27.
  8. Janik 2013a ↓, s. 29.
  9. a b c d e f g h Ciślak 1995 ↓, s. 97.
  10. Ciślak 1995 ↓, s. 97-98.
  11. Janik 2013a ↓, s. 31.
  12. a b Pietlewannyj 2009 ↓, s. 141.
  13. a b Saunders 2009 ↓, s. 622.
  14. Janik 2013a ↓, s. 33.
  15. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 316.
  16. a b c d e f Janik 2013b ↓, s. 17.
  17. Janik 2013b ↓, s. 16-17.
  18. a b Ciślak 1995 ↓, s. 99.
  19. Ciślak 1995 ↓, s. 98.
  20. Janik 2013a ↓, s. 32.
  21. Serafin 2008 ↓, s. 340.
  22. MSiO 2 2005 ↓, s. 10-11.
  23. mw.mil.pl 2013b ↓.
  24. mw.mil.pl 2012b ↓.
  25. 8fow.wp.mil.pl 2015a ↓.
  26. 8fow.wp.mil.pl 2015b ↓.
  27. Janik 2013b ↓, s. 19.
  28. Janik 2013b ↓, s. 23.
  29. 8fow.wp.mil.pl 2018 ↓.

Bibliografia | edytuj kod

  • 30 lat służby ORP BUKOWO. 8. FLOTYLLA OBRONY WYBRZEŻA. [dostęp 2018-01-30].
  • ANAKONDA-12 operacje morskie. MARYNARKA WOJENNA RP. [dostęp 2018-01-30].
  • BALTOPS 2013 – faza portowa. MARYNARKA WOJENNA RP. [dostęp 2018-01-30].
  • Marcin Chała. BALTOPS 2012, czyli Gdynia i okręty. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 7-8 (125), 2012. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Jarosław Ciślak: Polska Marynarka Wojenna 1995: okręty, samoloty i śmigłowce, uzbrojenie, organizacja. Wyd. I. Warszawa: Lampart & Bellona, 1995, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki Wojskowej, 6. ISBN 83-86776-08-0.
  • Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.)
  • Janusz Janik. „INDYK” z Gdyni. 30 lat trałowców projektu 207. Cz. 1. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 1 (130), 2013. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Janusz Janik. „INDYK” z Gdyni. 30 lat trałowców projektu 207. Cz. 2. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 2 (131), 2013. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Witold Koszela: Okręty Floty Polskiej. T. II. Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-68-9.
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 5 (24), 2000. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 6 (25), 2000. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 6 (37), 2002. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2 (50), 2005. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 3 (51), 2005. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 2 (74), 2008. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Kronika Polskiej Marynarki Wojennej. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 5 (89), 2009. Magnum-X. ISSN 1426-529X
  • Northern Coasts na Bałtyku. 8. FLOTYLLA OBRONY WYBRZEŻA. [dostęp 2018-01-30].
  • Łukasz Pacholski. Remonty okrętów 8. FOW. „Morze”. Nr 4, 2017. ZBiAM. ISSN 2543-5469
  • M.B. Pietlewannyj: Korabli stran Warszawskogo dogowora. Sankt Petersburg: Galeja Print, 2009. ISBN 978-5-8172-0127-7. (ros.)
  • Polskie okręty obrony przeciwminowej. MARYNARKA WOJENNA RP. [dostęp 2018-01-30].
  • Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2009-2010. London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.)
  • Mieczysław Serafin: Polska Marynarka Wojenna 1945-2007. Kronika wydarzeń. Gdynia: Zespół Redakcyjno-Wydawniczy Marynarki Wojennej, 2008. ISBN 978-83-88698-03-3.
  • Trałowce typu Gardno (proj. 207P). 8. FLOTYLLA OBRONY WYBRZEŻA. [dostęp 2018-01-30].


Kategoria:Okręty zbudowane w Stoczni Marynarki Wojennej Kategoria:Trałowce projektu 207

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Zala/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy