Witold Wincenty Staniszkis


Witold Wincenty Staniszkis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Witolda Wincentego i Marii Staniszkisów na cmentarzu powązkowskim

Witold Wincenty Staniszkis (ur. 4 października 1908 w Krakowie[1], zm. 28 lutego 2008 w Warszawie)[2] – polski inżynier hydrotechnik, pracownik naukowy, działacz Obozu Wielkiej Polski i Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga”, więzień polityczny w okresie stalinowskim.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Witolda Teofila Staniszkisa i Wandy z domu Piotrowskiej[2][3].

Ukończył Liceum Stefana Batorego w Warszawie (1927) i Politechnikę Warszawską (Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego, 1936)[4]. Jako pracę dyplomową zaprojektował trybunę dla toru wyścigów konnych na Służewcu w Warszawie i kierował jej budową. Pracował też przy wznoszeniu Gdyni.

Działalność polityczna | edytuj kod

Przed II wojną światową był członkiem Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska, Oddziału Akademickiego Obozu Wielkiej Polski (którym kierował do 1933)[5], Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga” jako zastępca Bolesława Piaseckiego (od 1935)[6]. Kierował też Wydziałem Pracy RNR[7]. W marcu 1939 został wydawcą miesięcznika „Wielka Polska”, redagowanego przez Wojciecha Wasiutyńskiego i Stanisława Cimoszyńskiego[8]. Brał udział w kampanii wrześniowej. W czasie okupacji niemieckiej był członkiem Konfederacji Narodu, pracował jako robotnik leśny.

Działalność powojenna | edytuj kod

W 1945 wyjechał z rodziną do Gdańska, gdzie został jednym z założycieli Biura Odbudowy Portów, zostając naczelnikiem Kierownictwa Robót w Gdańsku[4]. Zajmował się odbudową portu w Gdańsku oraz planami odbudowy portu w Szczecinie.

W 1948 został aresztowany i więziony przez kilka lat za przedwojenną przynależność do ONR. Po wyjściu na wolność powrócił do Warszawy, gdzie uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Był m.in. docentem w Instytucie Organizacji Przemysłu Maszynowego „Orgmasz” i wykładowcą na Politechnice Białostockiej.

Po 1989 zaangażował się w odbudowę ruchu narodowego. Został członkiem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. W 1992 na zjeździe SN-D został wiceprzewodniczącym Rady Politycznej. Był nim do 1999. Po zjednoczeniu SN-D ze Stronnictwem Narodowym w 1999 wycofał się z życia politycznego.

Został pochowany 7 marca 2008 na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 11-3-1)[9]. Był ojcem Jadwigi Staniszkis i Witolda Kazimierza Staniszkisa[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Kto jest kim w polityce polskiej, wyd. PAI 1993.
  2. a b c Witold Wincenty Staniszkis. wielcy.pl. [dostęp 2012-12-16].
  3. Wojciech Turek: Arka przymierza. Wojciech Wasiutyński 1910-1994. Biografia polityczna, wyd. 2008, s. 129.
  4. a b W.J. Muszyński, Duch młodych. Organizacja Polska i Obóz Narodowo-Radykalny w latach 1934-1944. Od studenckiej rewolty do konspiracji niepodległościowej, Warszawa 2011, s. 63, przypis nr 9.
  5. A. Dudek, G. Pytel Bolesław Piasecki. Próba biografii politycznej, wyd. 1990, s. 19.
  6. A. Dudek, G. Pytel: Bolesław Piasecki. Próba biografii politycznej, wyd. 1990, s. 57.
  7. A. Dudek, G. Pytel: Bolesław Piasecki. Próba biografii politycznej, wyd. 1990, s. 93.
  8. A. Dudek, G. Pytel: Bolesław Piasecki. Próba biografii politycznej, wyd. 1990, s. 97.
  9. Cmentarz Stare Powązki: RZĘTKOWSCY I STANISZKISOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-04-25] .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Witold Wincenty Staniszkis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy