Wojna minerska


Wojna minerska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Wybuch miny pod okopami niemieckimi, 1 lipca 1916 podczas I wojny światowej

Wojna minerska – sposób prowadzenia działań wojennych z wykorzystaniem materiałów wybuchowych umieszczonych w komorze minowej specjalnie wykonanych pod ziemią chodników minowych.

Do czasu powstania nowoczesnej artylerii zastosowanie chodników minerskich było podstawowym sposobem niszczenia umocnień. Dla obrony przed podłożeniem miny, pod fortyfikacjami wykonywano chodniki przeciwminowe, które umożliwiały niszczenie chodników minowych.

Wojna minerska była wykorzystywana już w starożytności. Polibiusz w swoich Dziejach Rzymu (księga 21, rozdział 28) opisuje wojnę minerską i przeciwminerską podczas oblężenia Ambrakii przez Rzymian[1].

Wojna minerska rozpowszechniła się od XV wieku[2]. Ze względu na zastosowanie w wojnie pozycyjnej, jej znaczenie zmniejszyło się w czasach nowożytnych, aczkolwiek wykorzystywana była podczas oblężeń w czasie wojny secesyjnej (zobacz bitwa o krater) czy w czasie I wojny światowej w początkowym etapie bitwy pod Passchendaele (zobacz atak minowy pod Messines).

Tunele wykorzystywane podczas wojny w Wietnamie, czy na pograniczu izraelsko-palestyńskim raczej służyły komunikacji i schronieniu, niż wojnie minowej.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Polybius: Histories. Londyn: Macmillan, 1889.
  2. Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski: od Biskupina do Westerplatte. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 514-515. ISBN 83-01-12223-4.
Na podstawie artykułu: "Wojna minerska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy