World Piece Tour


World Piece Tour w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

World Piece Tour – trasa koncertowa heavymetalowej formacji Iron Maiden, która trwała od 28 kwietnia 1983 do 18 grudnia 1983 roku. Koncerty odbywały się na dwóch kontynentach (Europa i Ameryka Północna) i obejmowały 17 krajów świata. Grupa po raz pierwszy odwiedziła Luksemburg. Trasa promowała czwarty album studyjny Piece of Mind, który okazał się dużym sukcesem artystycznym i rynkowym. Wbrew początkowym obawom o poziom zainteresowania biletami, „World Piece Tour 1983” wiodła przez największe areny sportowe i amfiteatry Ameryki, co było pierwszym tego typu przedsięwzięciem w historii grupy. Tournée było również pierwszym z Nicko McBrainem, wówczas nowym perkusistą, który zastąpił Clive’a Burra[1].

Większość koncertów wyprzedano bez zbędnej reklamy, zespół po raz pierwszy zagrał jako gwiazda wieczoru w Madison Square Garden gdzie 20 tys. fanów zgotowało muzykom tzw. „standing ovation”. W wielu miejscach bookowano kolejne koncerty, lub zmieniano obiekty na większe. Jednak prawdziwym triumfem okazały się niemieckie występy, dziewiętnaście spektakli zobaczyło ponad 200 tys. widzów. Zamykające trasę koncerty (po dwa każdego dnia) w Dortmundzie odbyły się pod egidą „Rock & Pop Festival” zorganizowanym przez stację ZDF. Występy były transmitowane drogą satelitarną do 300 mln domostw. Sekwencję, w której muzycy rozbili lalkę Eddiego na oczach widzów, wyłączono z transmisji, z uwagi na „szkodliwy wpływ na młodych odbiorców i promocję przemocy”. Fragmenty koncertów z cyklu „Rock & Pop Festival” znalazły się w repertuarze retrospektywnego DVD The Early Days[1].

Oprawa i repertuar koncertów z 1983 r. zainspirowały pierwszą w historii formacji trasę retrospektywną „Eddie Rips Up the World Tour” z 2005 roku. Ostatecznie Iron Maiden stali się powszechnie szanowanym zespołem heavyrockowym, po trasie promującej Piece of Mind zespół został uznany za największą grupę heavymetalową świata, co potwierdzały liczne plebiscyty i kilkadziesiąt złotych i platynowych płyt. To właśnie wówczas Bruce Dickinson zaczął namiętnie stosować swój okrzyk: „Scream For Me”, wzywając do gromkiego odzewu audytorium. 145 koncertów tournée zgromadziło ogromną publiczność, szacowaną na około 2,6 mln widzów[1].

Spis treści

Setlista | edytuj kod

  1. „Where Eagles Dare” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  2. „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
  3. The Trooper(z albumu Piece of Mind, 1983)
  4. „Revelations” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  5. „Flight of Icarus” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  6. „Die with Your Boots On” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  7. „22, Acacia Avenue” (z albumu The Number of the Beast, 1982)
  8. The Number of the Beast(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  9. „Still Life” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  10. „To Tame a Land” (z albumu Piece of Mind, 1983)
  11. „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980)
  12. Hallowed Be Thy Name(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  13. „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)

Bisy:

  1. Run to the Hills(z albumu The Number of the Beast, 1982)
  2. Sanctuary(z albumu Iron Maiden, 1980)
  3. „Drifter” (z albumu Killers, 1981)
  4. „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)

Uwagi:

  • Podczas trasy po Ameryce Północnej „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980) został przesunięty na pozycję drugą, poprzedzając „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981), inne utwory zachowały swoją kolejność[2].
  • „Still Life” (z albumu Piece of Mind, 1983), „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980) oraz „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980) nie były wykonywane w Kanadzie i USA[2].
  • Dave Murray zwykł wykonywać solo gitarowe po „To Tame a Land” (z albumu Piece of Mind, 1983), następnie Nicko McBrain prezentował solo perkusyjne przechodzące w „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980) (później „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982))[2].
  • „I´ve Got The Fire” (Montrose-cover) był prezentowany okazjonalnie np. w Preston czy Newcastle oraz podczas kilku innych koncertów[2].

Oprawa trasy | edytuj kod

Przedstawienie jakie grupa zaprezentowała w ramach trasy „World Piece Tour 1983”, stanowiło rozwiniecie wielu pomysłów wypracowanych w minionym roku. Estrada, której podium zostało oparte na planie szachownicy, dźwigała podesty otaczające centrum sceny. Podium tylne zostało ozdobione replikami flag „Union Jack”. Wokół umieszczono specjalne rurki, przez które pneumatycznie pompowano parę z suchego lodu, zza perkusji wyłaniał się kilkumetrowy czerep Eddiego, znany z okładki albumu Piece of Mind. Był to pierwszy w historii grupy archetyp maskotki w wersji max. W trakcie prezentacji utworu „The Number of the Beast” w głębi estrady pojawiała się lalka przedstawiająca „Grim Rippera”, nie zabrakło tancerki „Lady Metal” podczas „22, Acacia Avenue”[3].

Począwszy od 1983 roku poszczególni muzycy grupy występowali w różnokolorowych kostiumach, wykonanych z modnego wówczas spandeksu. Po latach materiał ten stał się jednym z symboli kultury kiczu lat ’80. XX wieku. Bruce Dickinson zachował resztki typowo heavymetalowego entourage’u, wychodząc na estradę w ćwiekowanych rękawicach oraz pasie z wizerunkiem maskotki grupy spoczywającym na klamrze. Pas ten będzie towarzyszył mu na kolejnych trasach[3].

Po raz pierwszy (choć jeszcze dość nieśmiało), zastosowano zaawansowaną pirotechnikę oraz ogromny, mieniący się setkami światełek „mózg”. Podczas prezentacji „Iron Maiden” na estradę wkraczał ponad trzymetrowy EDDIE – niczym wyjęty z okładki albumu, zaś Bruce Dickinson po zdjęciu pokrywy z jego głowy, wyciągał z wnętrza maskotki „mózg”. Dziś taki spektakl może wydawać się wręcz groteskowy, jednak kilkadziesiąt lat temu mógł się podobać. Wykorzystano również potężne, podwieszane nagłośnienie o mocy ponad 100 tys. watów, po raz pierwszy w historii grupy specjalnie zaprojektowane do dużych aren sportowych. Rozrosła się również aparatura oświetleniowa. Oprócz standardowych ramp z reflektorami, trzonem konstrukcji były cztery mobilne, trójkątne rampy, unoszące się na różną wysokość nad estradą i oświetlające publiczność pod rozmaitymi kątami. Były to pierwsze tego typu rampy na świecie. Był to znaczący krok na przód, stanowiący punkt wyjścia dla stworzenia mobilnych, niezwykle rozbudowanych systemów świateł, używanych na kolejnych trasach. Oświetlenie zbudowano w oparciu o ponad 520 lamp, w kontekście późniejszych konstrukcji, były to ciągle nieśmiałe początki[3].

W 2005 roku system oświetleniowy wykorzystywany podczas trasy „Eddie Rips Up the World Tour”, powstał w oparciu o rampy świateł z 1983 roku, niemniej był znacznie większy. Część świateł oświetlało również podium główne oraz przód estrady. Spektakl grupy określono w epoce mianem „Heavy Metal Horror Show”, co dziś może wydawać się niedorzecznie, niemniej w 1983 roku nie brakowało głosów oburzenia przedstawieniami grupy, oczywiście publiczność uczestnicząca w koncertach miała zdecydowanie odmienne zdanie. Podczas koncertów występujący po raz pierwszy z Iron Maiden perkusista Nicko McBrain zaprezentował swój ikoniczny zestaw perkusyjny. Układ tomów oraz czyneli jaki preferował, w zasadzie pozostawał niezmienny przez kolejne dekady[3].

Daty trasy | edytuj kod

UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.

Uwagi | edytuj kod

  1. a b c d Headliner „Rock & Pop Festival 1983”
  • Po raz pierwszy z Iron Maiden występował nowy perkusista – Nicko McBrain[4].
  • 22 koncertowa trasa po Wielkiej Brytanii została kompletnie wyprzedana. Grupa po raz pierwszy w karierze wyprzedała słynną salę Hammersmith Odeon w Londynie, aż czterokrotnie (20 tys. łącznie)[4].
  • Zespół po raz pierwszy wystąpił jako headliner koncertów w arenach sportowych i amfiteatrach Ameryki Północnej[4].
  • Po raz pierwszy zastosowano mobilne rampy oświetleniowe[4].
  • „BIG Eddie” zadebiutował na koncertach zespołu w 1983 roku[4].
  • Zespół po raz pierwszy zastosował podwieszane nagłośnienie o mocy 100 tys. Watt.[4]
  • 85 koncertów w arenach sportowych, amfiteatrach i na stadionach hokejowych USA i Kanady, zobaczyło ponad 1,5 mln widzów[4].
  • Podczas koncertu, który miał miejsce 7 sierpnia w Indianapolis, modelka nosząca tytuł „Miss Metal”, otrzymała w drodze konkursu radiowego zaproszenie na estradę. Podczas prezentacji kompozycji „22 Acacia Avenue” „tańczyła prowokująco wokół Bruce’a Dickinsona, przebrana w bikini, lateksowe buty na wysokich obcasach, długie rękawice PVC, wymachiwała pejczem oraz kajdankami zwisającymi przy ćwiekowanym pasie. Kiedy zakończyła swój występ, Dickinson podszedł do niej i zerwał stanik, pozostawiając ją pół-nagą przed kilkunastotysięcznym tłumem. Frontman tuż po koncercie został aresztowany, a wnet pozwany przez modelkę; pozew został oddalony przez sąd. Zdjęcie Dickinsona i (jeszcze ubranej) modelki zostało zamieszczone w booklecie zremasterowanej wersji albumu Piece of Mind z 1998 roku[4].
  • Bruce Dickinson został zatrzymany na lotnisku w Dallas, za posiadanie „niebezpiecznego narzędzia” – chodziło o ćwiekowany pierścień, którego używał podczas koncertów[4].
  • Grupa po raz pierwszy zagrała jako gwiazda wieczoru w Madison Square Garden[4].
  • Zdjęcia z koncertu w El Paso znalazły się w dokumencie „’ello Texas”.
  • Większość aren na trasie amerykańskiej zostało wyprzedanych[4].
  • Koncerty Brytyjczyków otwierała amerykańska formacja Quiet Riot, która wówczas była na szczycie popularności za sprawą multiplatynowego albumu Metal Health[4].
  • Radykalni działacze chrześcijańscy pikietowali niektóre koncerty formacji, błagając młodzież, by ta nie brała udziału w „Czarnych Mszach”[4].
  • Kompozycja „Mission from ’Arry” została nagrana 18 sierpnia 1983 przed koncertem w Allentown[4].
  • Trasa była ostatnią w historii zespołu, podczas której repertuar koncertów zawierał solo perkusyjne[4].
  • Jesienna trasa europejska przebiegała pod nazwą „Brain Damage Tour'83”[4].
  • 19 koncertów w Niemczech przyciągnęło około 200 tys. widzów[4].
  • Grupa zagrała pięciokrotnie w dortmundzkiej Westfalenhallen, w tym po dwa razy jako gwiazda poszczególnych wieczorów „Rock & Pop Festival”[4].
  • Podczas zamykającego trasę koncertu w Dortmundzie zespół postanowił „zabić” swoją maskotkę – Eddiego, tuż po utworze „Iron Maiden”. Bruce Dickinson wyjął mózg z jego głowy, zaś reszta muzyków kopała i rozrywała maskotkę. Gitarzysta Dave Murray rozbił swojego Fendera Stratocastera na karku Eddiego. Koncert był transmitowany do ponad 300 mln domostw, sceny egzekucji maskotki wyłączono z programu, jako zbyt drastyczne dla publicznej konsumpcji[4].
  • Fragmenty z koncertów w Dortmundzie znalazły się na pierwszym, historycznym DVD zespołu The Early Days oraz biograficznym VHS 12 Wasted Years, włączając w to „drastyczny performance” z maskotką grupy w roli głównej[4].
  • Oprawa trasy i grany w epoce repertuar zainspirowały muzyków do ruszenia w pierwszą retrospektywna trasę z 2005 roku „Eddie Rips Up the World Tour[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Tour 1983 (ang.). ironmaidencommentary.com, 13 września 2006.
  2. a b c d e Setlista 1983 (fr.). maidenfrance.fr, 12 maja 2006.
  3. a b c d Garry Bushell: Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books, 1985, s. 121. ISBN 0-946391-84-X. (ang.)
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Garry Bushell: Running Free, The Official Story of Iron Maiden. Zomba Books, 1985, s. 121. ISBN 0-946391-84-X. (ang.)

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "World Piece Tour" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy