XI dynastia


XI dynastia w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

XI dynastia – dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących w Tebach, władających najpierw Tebaidą, a po zjednoczeniu kraju przez Mentuhotepa II całym Egiptem. Panowała XXII–XX w. p.n.e.[1]

Trzech lokalnych władców panujących w Dolnej Nubii w czasach Mentuhotepa IV i na początku rządów Amenemhata I:

Przypisy | edytuj kod

  1. Dariusz Sitek: Starożytny Egipt. Historia i chronologia. [dostęp 2019-11-17].
  2. Wilkinson 2019 ↓, s. 155–158.

Bibliografia | edytuj kod

  • Nicolas Grimal: Dzieje Starożytnego Egiptu. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2004. ISBN 83-06-02917-8.
  • Bogusław Kwiatkowski: Poczet faraonów. Warszawa: Iskry, 2002. ISBN 83-207-1677-2.
  • Toby Wilkinson: Powstanie i upadek starożytnego Egiptu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS, 2019. ISBN 978-83-7510-683-1.
Na podstawie artykułu: "XI dynastia" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy