Zatoka Pucka


Na mapach: 54°40′N 18°35′E/54,666667 18,583333

Zatoka Pucka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zatoka Pucka (kasz. Pùckô Hôwinga, niem. Putziger Wiek) – płytka zatoka będąca częścią Morza Bałtyckiego, stanowiąca zachodnią część Zatoki Gdańskiej. Jest położona między Mierzeją Helską, a linią Hel-Gdynia. Jej powierzchnia wynosi 364 km², głębokość maksymalna 55 m[1].

Zatokę Pucką dzieli się na część wewnętrzną (do Cypla Rewskiego i Rewy Mew) i zewnętrzną. Obydwie części połączone są dwoma żeglownymi połączeniami o nazwach Głębinka oraz Przejście Kuźnickie[2]. Część wewnętrzna zatoki wchodzi w skład Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Zatoka jest wyśmienitym miejscem dla osób uprawiających sporty wodne, najpopularniejszy ośrodek do uprawiania kitesurfingu w Polsce. Wzdłuż brzegu biegnie droga rowerowa. Zatoka jest obszarem specjalnej ochrony ptaków[3].

Plaża w Pucku

Miasta nad zatoką to Puck, Jastarnia, Hel, Władysławowo oraz częściowo Gdynia.

Pod dnem Zatoki Puckiej znajdują się pokłady soli potasowo-magnezowej. W latach 70. XX wieku pojawiały się pomysły odcięcia części Zatoki Puckiej tamą w celu odkrywkowej eksploatacji tych złóż[4].

W niektóre zimy powierzchnia Zatoki Puckiej zamarza[5].

Mielizny położone na zatoce to Rybitwia Mielizna (Mewia Rewa), Bórzyńska Mielizna, Długa Mielizna, zaś głębie to Chałupska Jama, Kuźnicka Jama.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Pucka, Zatoka, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2011-01-23] .
  2. Zatoka Pucka informacje
  3. Dz.U. z 2020 r. poz. 55
  4. Jerzy Kuliński, kulinski.navsim.pl [dostęp 2017-11-27] .
  5. mapa 'zlodzenie Baltyku' prezentowana na stronach webowych IMGW, stale uaktualniana, ze zjawiskami z ostatnich 30 dni

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (zatoka):
Na podstawie artykułu: "Zatoka Pucka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy