Zbigniew Mitzner


Zbigniew Mitzner w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Zbigniewa Mitznera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Zbigniew Mitzner ps. „Jan Szeląg” (ur. 14 lutego 1910 w Warszawie, zm. 3 grudnia 1968 tamże) – polski dziennikarz i satyryk.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 14 lutego 1910 w Warszawie[1]. Był synem Emila. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.

Debiutował w roku 1928 na łamach „Robotnika”. Pisał także na łamach pisma Płomienie. Został członkiem Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej OMTUR. W 1930 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Publikował w czasopismach „Płomienie”, „Dziennik Ludowy”, „Echo Tygodnia”. W roku 1935 wraz z Erykiem Lipińskim założył tygodnik satyryczny „Szpilki[1]. W latach 1936–1938 piętnastokrotnie wytaczano mu procesy prasowe i trzy razy był skazywany na karę więzienia. Groziło mu uwięzienie w Berezie Kartuskiej.

Po wybuchu wojny znalazł się w Białymstoku, gdzie został zaaresztowany przez NKWD. Uwolniony dzięki staraniom Kazimierza Krukowskiego, przez Wilno, gdzie zetknął się z Czesławem Miłoszem, przedostał się do Warszawy. Uczestniczył w konspiracji. W okresie okupacji niemieckiej publikował w prasie podziemnej.

Po 1945 powrócił do zawodu dziennikarza. W latach 1945–1947 był redaktorem „Robotnika”. Od 1948 prowadził pracę dydaktyczną w szkole prawniczej im. Duracza, a w 1951 został wykładowcą na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, później dziekanem tego wydziału.

Oprócz felietonów w prasie opublikował wiele książek. Pośmiertnie ukazała się powieść z kluczem „Zenit i nadir”, napisana od listopada 1956 do lutego 1957 roku. Stanowiła ona rozliczenie okresu stalinizmu.

Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Związku Literatów Polskich, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Zmarł 3 grudnia 1968 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A32-3-11)[2].

Jego żoną była Laryssa z domu Zajączkowska (1918-1987, pisarka), z którą miał syna Piotra (ur. 1955, teatrolog, poeta, eseista, pisarz).

Dzieła | edytuj kod

  • Wyprawy w przeszłość, Czytelnik, Warszawa 1953
  • Mroki dnia, Czytelnik, Warszawa 1963
  • Tak i nie – wybór felietonów 1936-1966, Czytelnik, Warszawa 1966
  • 13 lat i 113 dni, Czytelnik, Warszawa 1968
  • Spotkania, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979 ​ISBN 83-08-00139-4
  • Zenit i nadir, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2006 ​ISBN 83-7441-238-0

Odznaczenia i ordery | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Sto warszawiaków i warszawianek. „Warszawski Kalendarz Ilustrowany "Stolicy" - 1967”, s. 44, 1966. Warszawa: Wydawnictwo Warszawskiego Tygodnika "Stolica". 
  2. Lista pochowanych. Zbigniew Mitzner. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-02-02].
  3. M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1492.
  4. Została odznaczona wówczas także jego żona Laryssa. Por. M.P. z 1955 r. nr 70, poz. 888.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zbigniew Mitzner" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy