Zofia Charlotta Hanowerska


Zofia Charlotta Hanowerska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Sarkofag Zofii Charlotty w krypcie pod Katedrą Berlińską

Zofia Charlotta Hanowerska (ur. 30 października 1668 w zamku Iburg, Bad Iburg; zm. 1 lutego 1705 w Hanowerze) – królowa Prus, elektorowa Brandenburgii.

Życie | edytuj kod

Zofia Charlotta była jedyną córką Ernesta Augusta, elektora Hanoweru, i jego żony, Zofii Wittelsbach. Jej starszy brat Jerzy Ludwik został królem Wielkiej Brytanii w 1714, jako król Jerzy I. Mówiło się iż Zofia Charlotta mogłaby poślubić owdowiałego Ludwika XIV.

8 października 1684 roku wyszła za mąż za Fryderyka I Hohenzollerna i 1701 otrzymała tytuł królowej Prus. Małżeństwo Zofii nie było zbytnio szczęśliwe. Królowa dała mężowi co najmniej dwóch synów, z których tylko jeden dożył wieku dorosłego:

Zofia Charlotta jest głównie znana poprzez swoją przyjaźń i korespondencje z Gottfriedem Wilhelmem Leibnizem, którego stała się zdeklarowaną uczennicą. Leibniz był przyjacielem i guwernerem jej matki. Królowa Prus mówiła płynnie po francusku, angielsku i włosku.

Zofia Charlotta zmarła na zapalenie płuc 1 lutego 1705 roku. Na jej cześć letni pałac Lietzenburg w dotychczasowej wsi Lietzow nazwano pałacem Charlottenburg.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zofia Charlotta Hanowerska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy