Zwichrzenie


Zwichrzenie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zwichrzenie belki

Zwichrzenie (zwichrowanie, wichrowatość, spaczenie) – utrata stateczności związana z wyboczeniem strefy ściskanej w belce zginanej. Strefa taka (np. pas górny w dwuteowniku swobodnie podpartym, poddanym obciążeniu skierowanym pionowo w dół) ulega wyboczeniu „w bok”, czemu towarzyszy skręcanie belki[1].

Zwichrzenie w ogólności to pewien szczególny rodzaj zniekształcenia płaszczyzny (pionowej) O x z . {\displaystyle Oxz.} Polega ono na tym, że proste do siebie równoległe przed zniekształceniem, o równaniach x = c o n s t , y = 0 , {\displaystyle x=\mathrm {const} ,\;y=0,} przekształcają się w proste nie równoległe określone równaniami x = c o n s t , y = α ( x ) z , α ( x ) 0 , α {\displaystyle x=\mathrm {const} ,\;y=\alpha (x)z,\;\alpha (x)\neq 0,\;\alpha } – stopień zwichrzenia. Zwichrzenie występuje jako rodzaj utraty stateczności w płaszczyźnie poziomej O x y , {\displaystyle Oxy,} belek wiotkich w tej płaszczyźnie, o osi wzdłużnej O x {\displaystyle Ox} i obciążonych w płaszczyźnie pionowej O x z {\displaystyle Oxz} odpowiadającej ich większej sztywności giętnej.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. J. Naleszkiewicz, Zagadnienia stateczności sprężystej, PWN, Warszawa 1958, s. 226.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zwichrzenie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy