Benigno Aquino III


Benigno Aquino III w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Benigno Simeon „Noynoy” Cojuangco Aquino III (ur. 8 lutego 1960 w Manili) – filipiński polityk, senator od 2007 do 2010. Syn byłej prezydent Corazon Aquino oraz senatora Benigno Aquino. Zwycięzca wyborów prezydenckich w maju 2010, prezydent Filipin od 30 czerwca 2010 do 30 czerwca 2016.

Spis treści

Młodość i edukacja | edytuj kod

Benigno Aquino III urodził się w 1960 w Manili. Był jednym z pięciorga dzieci i jedynym synem Benigno Aquino, ówczesnego wicegubernatora prowincji Tarlac oraz Corazon Aquino. W latach 1977-1981 studiował ekonomię (licencjat) na Uniwersytet Ateneum Manilski[1]. Po studiach pracował jako promotor sprzedaży detalicznej i asystent ds. promocji w firmie Nike[2].

W 1983 zabójstwo jego ojca stało się symbolem sprzeciwu wobec reżimu Ferdinanda Marcosa. Trzy lata później jego matka została wybrana prezydentem Filipin. 28 sierpnia 1987 Aquino razem z matką stał się obiektem ataku ze strony wojskowych, usiłujących przeprowadzić zamach stanu i obalić władzę prezydent Aquino. W czasie ataku na pałac prezydencki Malacañang Palace, Aquino został pięciokrotnie postrzelony, a jedna z kul na stałe utknęła w jego szyi. Troje z jego ochroniarzy zginęło[3]. W latach 1986-1993 zajmował stanowisko wicedyrektora i skarbnika firmy Best Security Agency Corporation prowadzonej przez jego wuja Anolina Oretę[2]. W latach 1993-1996 pracował jako asystent ds. administracji, a następnie menedżer w cukrowni Central Azucarera de Tarlac.

Benigno Aquino jest kawalerem[1], nie ma dzieci, jest abstynentem[4]. W 2008 związał się z radną z Valenzueli, Shalani Soledad. W przeszłości pozostawał w kilku nieformalnych związkach, m.in. ze stewardesą, asystentką senatora Francisa Pangilinana oraz dwiema aktorkami[5].

Kariera polityczna | edytuj kod

Benigno Aquino od początku swojej działalności politycznej był związany z Partią Liberalną. W latach 1992-2002 oraz 2004-2006 pełnił funkcję jej sekretarza generalnego. Od 2002 do 2004 był wiceprzewodniczącym partii na wyspie Luzon. 17 marca 2006 objął stanowisko wiceprzewodniczącego Partii Liberalnej[1].

W 1998 został wybrany w skład Izby Reprezentantów z ramienia Partii Liberalnej w II dystrykcie Tarlac. W wyborach w 2001 oraz w 2004 odnawiał mandat deputowanego. Pełnił go do 2007. Od 8 listopada 2004 do 21 lutego 2006 zajmował stanowisko wiceprzewodniczącego Izby Reprezentantów. Zasiadał w różnych komisjach parlamentu: Komisji Zaopatrzenia, Transportu i Komunikacji; Rolnictwa; Banków i Pośredników Finansowych; Porządku Publicznego i Bezpieczeństwa; Stosunków Międzyparlamentarnych i Dyplomacji; Energii. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Praw Człowieka. Jedną z jego kluczowych inicjatyw legislacyjnych był projekt ustawy nakazującej przeprowadzanie publicznych przetargów na zakup paliwa i ropy naftowej dla wojska[1][6].

W czasie wyborów z 14 maja 2007 dostał się do Senatu i 30 czerwca 2007 oficjalnie objął mandat. Pełnił go do 30 czerwca 2010[7].

Wybory prezydenckie i prezydentura | edytuj kod

W sierpniu 2009, po śmierci Corazon Aquino, na Filipinach zaczęły się pojawiać głosy nawołujące Aquino do startu w wyborach prezydenckich w 2010 w celu kontynuowania spuścizny po swojej matce. 1 września 2009 Mar Roxas, przewodniczący Partii Liberalnej i potencjalny kandydat w wyborach prezydenckich, zrezygnował z udziału w nich, wspierając jednocześnie kandydaturę Aquino[8]. 9 września 2009, w 40 dni po śmierci matki, Aquino oficjalnie ogłosił swój udział w wyborach prezydenckich zaplanowanych na 10 maja 2010. Dokonał tego w klubie Club Filipino w Manili, w którym odbyła się uroczysta inauguracja prezydentury Corazon Aquino. Oświadczył, że chce stworzyć demokrację przyjazną dla wszystkich, a nie tylko dla bogatych i wpływowych[9][10].

Aquino od czasu ogłoszenia swojej kandydatury pozostawał faworytem sondaży wyborczych. Swoją popularność w dużej mierze zawdzięczał autorytetowi i dokonaniom matki[11]. W czasie kampanii wyborczej obiecywał kontynuację jej demokratycznego programu, walkę z korupcją, likwidację skrajnej nędzy panującej w wielu regionach kraju, a także poprawę ściągalności zobowiązań podatkowych od obywateli i osób prawnych[12]. W wyborach prezydenckich 10 maja 2010 zdobył 42,08% głosów poparcia (15,2 mln), pokonując byłego prezydenta Josepha Estradę (26%) oraz senatora Manny’ego Villara (15%). 9 czerwca 2010 został oficjalnie ogłoszony przez Kongres prezydentem elektem[13][14].

30 czerwca 2010 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta w nadmorskim parku Rizal Park w Manili. W uroczystościach uczestniczyło co najmniej pół miliona osób, wielu ubranych w tradycyjne żółte stroje symbolizujące rządy Corazon Aquino. W inauguracyjnym przemówieniu zapowiedział walkę z korupcją i biedą, reformę wymiaru sprawiedliwości oraz zakończenie walk i rebelii na południu kraju, wszczynanych przez islamskich i komunistycznych bojowników. W nawiązaniu do rządów swojej poprzedniczki powiedział, że jego wybór oznacza „koniec przywództwa będącego nieczułym na cierpiących”. Ogłosił także powołanie „komisji prawdy” w celu zbadania oskarżeń korupcyjnych wobec poprzedniej administracji prezydent Macapagal-Arroyo[15][16].

Odznaczenia | edytuj kod

M.in.:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d About Noynoy (ang.). Noynoy Aquino Site. [dostęp 2009-09-16].
  2. a b Why Noynoy Aquino is not married (ang.). INQUIRER.net, 8 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  3. Noynoy Aquino also rises (ang.). INQUIRER.net, 21 sierpnia 2007. [dostęp 2009-09-16].
  4. Trivia on Aquino and Binay (ang.). ABC CBN News, 19 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-30].
  5. Sorry, Josh, Tito Noy has a girlfriend (ang.). Inquirer.net, 13 sierpnia 2009. [dostęp 2010-06-30].
  6. Senator Benigno S. Aquino III – Biography (ang.). Senate of the Philippines. [dostęp 2009-09-16].
  7. Senator Benigno S. Aquino III – Resume (ang.). Senate of the Philippines. [dostęp 2009-09-16].
  8. Roxas throws support for Aquino in 2010 (ang.). INQUIRER.nrt, 1 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  9. Aquino declares presidential bid (ang.). INQUIRER.net, p września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  10. Aquino son to run for president (ang.). BBC News, 9 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  11. Philippine poll: Key candidates (ang.). BBC News, 4 maja 2010. [dostęp 2010-05-10].
  12. Huge challenges face Philippine heir apparent Aquino (ang.). BBC News, 12 maja 2010. [dostęp 2010-06-09].
  13. Lawmakers declare Aquino next Philippine president (ang.). Reuters, 9 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-09].
  14. Philippine poll winner confirmed (ang.). BBC News, 8 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-09].
  15. Benigno Aquino sworn in as new Philippine president (ang.). BBC News, 30 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-30].
  16. Philippine President Aquino to fight graft and poverty (ang.). Reuters, 30 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-30].
  17. Kuwait’s Amir arrives Friday for five-day state visit (ang.). president.gov.ph. [dostęp 2016-04-17].
  18. Briefer: Bintang Republik Indonesia (Star of the Republic of Indonesia) (ang.). gov.ph. [dostęp 2016-04-17].
  19. Filipino recipients of Japanese decorations and Japanese recipients of Philippine decorations | Official Gazette of the Republic of the Philippines (ang.). gov.ph. [dostęp 2016-04-17].
  20. Prince of Order of Malta turns over 350 houses to typhoon victims (ang.). orderofmaltaphilippines.com. [dostęp 2016-04-17].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Benigno Aquino III" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy