Hanna Dunowska


Hanna Dunowska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hanna Dunowska (ur. 18 grudnia 1958[1] w Mińsku Mazowieckim, zm. 1 sierpnia 2019 w Grodzisku Mazowieckim[2]) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna, prezenterka telewizyjna[3]. W latach 1993–1996 z Krzysztofem Ibiszem prowadziła Czar Par, emitowany na antenie TVP1[4].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodziła się w Mińsku Mazowieckim[5][6], gdzie w latach 1973–1977 uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego o profilu humanistycznym. Jeszcze będąc na trzecim roku studiów na Wydziale Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie zagrała pierwszą główną rolę kinową w wyróżnionym na festiwalu filmów fantastycznych w Porto i Madrycie psychologicznym dramacie fantasy Piotra Andrejewa Czułe miejsca (1980) oraz pojawiła się w serialu TVP Jana Łomnickiego Dom (1980).

Występowała na scenie w sztukach: Król Jerzy (1983) Marka Hłaski w Teatrze Nowym im. Gustawa Morcinka w Zabrzu, komedii Aleksandra Fredry Rewolwer (1983–1984) jako Klara Salvandor oraz Niebezpieczne związki (2004) w Teatrze Polskim Bielsku-Cieszynie, Pan Puntila i jego sługa Matti (1987–1988) Bertolta Brechta oraz Oskarżony Dymitr Karamazow (1990–1991) Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Narodowym w Warszawie i musicalu Ostry makijaż (1992).

W metafizycznym dramacie psychologiczno-politycznym Krzysztofa Kieślowskiego Bez końca (1984) z Grażyną Szapołowską pojawiła się jako działaczka opozycji. Była jednak bardziej widoczna na ekranie w rosyjskim filmie fantastycznonaukowym Siedem elementów (Семь стихий, 1984), a także pełnometrażowym serialu kryminalnym TVP Krzysztofa Szmagiera 07 zgłoś się (1987) i spin-off Zamknąć za sobą drzwi (1987) w roli sierżant Anny Sikory.

Trafiła też do obsady telenoweli Pawła Karpińskiego W labiryncie (1988–1990) i melodramatu Czesława Petelskiego Gorzka miłość (1989).

W 1990 zagrała postać trzydziestolatki zagubionej w otaczającej ją rzeczywistości i niezbyt szczęśliwej w życiu prywatnym w nominowanej do nagrody na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w adaptacji powieści Krystyny Kofty Femina w reżyserii Piotra Szulkina.

Wystąpiła potem w miniserialu TVP1 Jacka Bromskiego Kuchnia polska (1991), rosyjskim filmie sensacyjnym Gladiator dla komornego (Gladiator po naymu, 1993), horrorze Marka Piestraka Łza księcia ciemności (1994), filmie sensacyjnym Władysława Pasikowskiego Psy (1992), filmie fantasy Lecha J. Majewskiego Ewangelia według Harry’ego (1994) u boku Viggo Mortensena i Jennifer Rubin, filmie sensacyjnym Anioł śmierci (Blood of the Innocent, 1995) z Rutgerem Hauerem i Johnem Rhysem-Daviesem, familijnym serialu australijskim Dwa światy (Spellbinder, 1995), polsko-czesko-słowackim dramacie Wszyscy moi bliscy (Vsichni moji blízcí, 1999), serialu TVP1 Glina (2004) oraz dreszczowcu Poza zasięgiem (Out of Reach, 2004) u boku Stevena Seagala.

W latach 1993–1996 prowadziła w TVP1 wspólnie z Krzysztofem Ibiszem program rozrywkowy Czar Par. Była również prezenterką programu telewizyjnego Polonia 1.

Grała w warszawskim Teatrze Komedia w spektaklu Christophera Hamptona Niebezpieczne związki (2008) u boku Adrianny Biedrzyńskiej i Hanny Piasecznej jako Pani De Volanges i przedstawieniu Dziewczyny z kalendarza (2010) w reż. Tomasza Dutkiewicza w podwójnej roli jako Brenda Hulse i Lady Cravendshir.

Gościnnie wystąpiła w telenowelach: Na dobre i na złe, Samo życie, Pensjonat pod Różą czy Barwy szczęścia.

Ukończyła dwuletnie studium na kierunku psychoterapii metodą psychologii zorientowanej na proces w Instytucie Psychologii Procesu w Warszawie i studia podyplomowe na wydziale psychologii na Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej w Warszawie (studiowała w latach 2014–2019)[7] i podjęła pracę jako psychoterapeutka w założonym przez siebie Ośrodku Rozwoju i Psychoterapii „Przemiany”[8]. Wcześniej pomagała ofiarom przemocy w Centrum Praw Kobiet[8], a także podjęła współpracę z Centrum Psychologiczno-Terapeutycznym Wspierania Rodziny w Pruszkowie[8].

Życie prywatne | edytuj kod

Była dwukrotnie mężatką[9][10]. Z pierwszego małżeństwa miała córkę Joannę (ur. 1981)[10]. Po raz drugi wyszła za mąż za operatora dźwięku, Pawła Łuczycę-Wyhowskiego, z którym miała syna Julka (ur. 1997)[10].

Po rozstaniu z drugim mężem zachorowała na raka piersi[10]. Pokonała chorobę w 2012[11][12].

Zmarła 1 sierpnia 2019 w wieku 60 lat w Grodzisku Mazowieckim[11][13]. Uroczystość pogrzebowa odbyła się 14 sierpnia 2019 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[14], a urna z jej prochami została pochowana w grobie rodzinnym na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie[15].

Filmografia | edytuj kod

Filmy | edytuj kod

Seriale TV | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Hanna Dunowska Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2019-08-01].
  2. Nie żyje Hanna Dunowska. Aktorka miała 60 lat (pol.). MSN. [dostęp 2019-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-02)].
  3. Hanna Dunowska (ang.). Listal. [dostęp 2019-08-01].
  4. Hanna Dunowska była gwiazdą programu "Czar par" (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-03)].
  5. Personalidade: Hanna Dunowska (Polônia) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-03-14].
  6. Hanna Dunowska životopis (cz.). FDb.cz. [dostęp 2018-03-14].
  7. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 23, 6 czerwca 2012, s. 32-33
  8. a b c Sergiusz Królak (2019-07-21): Prowadziła „Czar par” z Krzysztofem Ibiszem. Po latach porzuciła pracę w telewizji, by ratować skłócone małżeństwa (pol.). Plejada.pl. [dostęp 2019-08-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-01)].
  9. Aktorka „Barw szczęścia” pokonała nowotwór! (pol.). Fakt.pl. [dostęp 2019-08-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-05)].
  10. a b c d Robert Choiński (2019-08-02): Hanna Dunowska nie żyje. Kim była prywatnie i zawodowo? (pol.). „Gala”. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
  11. a b Dominik Kwaśnik (2019-08-02): Hanna Dunowska przed śmiercią ujawniła przygnębiające kulisy małżeństwa. Nowotwór zmienił jej podejście do życia (pol.). pikio.pl. [dostęp 2019-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-03)].
  12. Olga Figaszewska (2019-08-02): Hanna Dunowska nie żyje. Aktorka miała 60 lat (pol.). „Viva!”. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-03)].
  13. Nie żyje Hanna Dunowska. Aktorka miała 60 lat (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-03)].
  14. Znamy datę pogrzebu Hanny Dunowskiej (pol.). Onet.pl. [dostęp 2019-08-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-13)].
  15. Pogrzeb Hanny Dunowskiej. Pożegnały ją gwiazdy kina i telewizji (pol.). „Super Express”. [dostęp 2019-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-14)].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Hanna Dunowska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy