Historyczny Park Narodowy Kultury Chaco


Na mapach: 36°03′02,8″N 107°56′11,8″W/36,050778 -107,936611

Historyczny Park Narodowy Kultury Chaco w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Historyczny Park Narodowy kultury Chaco (ang. Chaco Culture National Historical Park) – obszar chroniony znajdujący się w amerykańskim stanie Nowy Meksyk.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Theodore Roosevelt utworzył 11 marca 1907 roku na obecnych terenach parku pomnik narodowy o nazwie Chaco Canyon National Monument. Wiele lat później, 19 grudnia 1980 roku powiększono powierzchnię terenów objętych ochroną i utworzono historyczny park narodowy pod obecną nazwą. Z kolei 8 grudnia 1987 roku wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO.[1]

Park zajmuje powierzchnię 137,49 km². Na jego terenie znajduje się największe skupisko starożytnych ruin w Stanach Zjednoczonych. Na obszarze parku istnieją ślady obecności człowieka sprzed 7 tysięcy lat. Indianie z plemiona Pueblo zamieszkiwali te regiony przez przeszło 2 tysiące lat. W okresie 850 - 1250 na obecnych terenach parku zlokalizowany był wielki ośrodek ceremonialny, handlowy i polityczny, po którym pozostały ruiny budowli o charakterze publicznym i ceremonialnym.

Na obszarze parku znajduje się około 4 tysiące stanowisk archeologicznych. Park odwiedzany jest przez około 60-70 tysięcy turystów rocznie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stany Zjednoczone Polski Komitet ds UNESCO

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (National Historical Park):
Na podstawie artykułu: "Historyczny Park Narodowy Kultury Chaco" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy