Jan Marynowski


Jan Marynowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Marynowski (ur. 23 kwietnia 1911 w Proszowicach, zm. 7 sierpnia 1956 tamże[1]) – polski lekkoatleta, długodystansowiec.

W wojsku odkryto jego talent. W połowie lat 30. reprezentował WKS Kielce. Zdobył wówczas wicemistrzostwo Polski w maratonie z rezultatem 2:58.06. Już jako zawodnik Warszawianki zdobył złoty medal mistrzostw Polski w chodzie na 50 kilometrów (Białystok 1937), w 1938 roku sięgnął po mistrzostwo kraju w maratonie i w biegu na 10 000 metrów[2]. Trzykrotnie startował w reprezentacji Polski w meczach międzypaństwowych. Miał duże predyspozycje: miał ogromną pojemność płuc. Przezywano go „Puls”. Ścigał się z Januszem Kusocińskim i miał prawie takie same wyniki jak on.

II wojna światowa przerwała jego karierę. Nie umiał zorganizować sobie podstawowych środków do życia i zmarł opuszczony.

Przypisy | edytuj kod

  1. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony. Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego. Mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2004, s. 138. ISBN 83-913663-9-1.
  2. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 70, 84 i 276. ISBN 978-83-61233-20-6.

Bibliografia | edytuj kod

Mistrzowie Polski w biegu na 10 000 metrów

Mistrzowie Polski w maratonie

Mistrzowie Polski w chodzie na 50 kilometrów

nr – nie rozegrano

Na podstawie artykułu: "Jan Marynowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy