Kim Dzong Un


Kim Dzong Un w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest wersja przejrzana, która została oznaczona 3 gru 2019. Na przejrzenie oczekują zmiany w szablonach lub plikach, które są zawarte na tej stronie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kim Dzong Un (IPA: kimdʑʌŋɯn, kor. 김정은, ur. 8 stycznia 1984[1] w Pjongjangu) – północnokoreański polityk, marszałek, trzeci syn Kim Dzong Ila – przywódcy KRLD w latach 1994–2011 i wnuk Kim Ir Sena – prezydenta KRLD w latach 1972–1994. Od 17 grudnia 2011 faktyczny przywódca Korei Północnej, piastujący stanowiska: naczelnego dowódcy Koreańskiej Armii Ludowej (od 2011), pierwszego przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej (2012–2016), pierwszego sekretarza (2012–2016), a następnie przewodniczącego Partii Pracy Korei (od 2016)[8].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Kim Dzong Un urodził się w Pjongjangu. Jego matką była Ko Yŏng Hŭi, zmarła w 2004 roku partnerka Kim Dzong Ila. Matka nazywała go „Królem Porannej Gwiazdy”. Kim Dzong Un kształcił się w elitarnej szkole w Korei Północnej przeznaczonej dla dzieci dygnitarzy Partii Pracy Korei (PPK). Kolejnym etapem był wyjazd do Szwajcarii. Młody Kim najpierw miał uczęszczać do międzynarodowej szkoły w Gümligen pod Bernem, a następnie do publicznej szwajcarskiej szkoły mieszczącej się w Liebefeld[9]. Naukę rozpoczął w wieku 11 lat pod pseudonimem[10], oficjalnie jako syn kierowcy z ambasady Korei Północnej w Szwajcarii. Koledzy ze szkoły wspominali, że lubił jeździć na nartach i interesował się koszykówką (pasja zapewne była zaszczepiona przez ojca, który także był fanem koszykówki). Młody Kim miał nauczyć się mówić po angielsku i francusku. Po powrocie ze Szwajcarii Kim Dzong Un nie pojawiał się publicznie. Według informacji uzyskanych od szefa kuchni Kim Dzong Ila, Kim Dzong Un był faworyzowany przez ojca, który widział w nim najwięcej swoich cech[11].

Desygnowany następca | edytuj kod

15 stycznia 2009 południowokoreańska agencja informacyjna poinformowała, że około 8 stycznia 2009 Kim Dzong Il wystosował dyrektywę w sprawie włączenia Kim Dzong Una do kierownictwa PPK i mianował go swoim następcą[12][13].

26 kwietnia 2009 agencja Yonhap poinformowała, że Kim Dzong Un otrzymał niższe stanowisko w Komisji Obrony Narodowej Korei Północnej[14]. Najwyższym stanowiskiem w państwie było stanowisko przewodniczącego tej komisji, na które parlament koreański (również w kwietniu 2009 roku) wybrał ojca Kim Dzong Una – Kim Dzong Ila.

28 września 2010, dzień przed zjazdem Partii Pracy Korei, Kim Dzong Il nadał swojemu synowi oraz swojej siostrze Kim Kyŏng Hŭi stopnie generalskie, natomiast podczas zjazdu PPK mianował Kim Dzong Una na dwa wysokie stanowiska partyjne: wiceprzewodniczącego Centralnej Komisji Wojskowej PPK oraz członka Komitetu Centralnego PPK[15].

Przywódca Korei Północnej | edytuj kod

 Osobny artykuł: Śmierć i pogrzeb Kim Dzong Ila.

Po śmierci Kim Dzong Ila został 19 grudnia 2011 ogłoszony przez propagandę Korei Północnej „Wielkim Następcą” zmarłego przywódcy, następnie także „Wybitnym Przywódcą Partii, Armii i Narodu”[16], co stanowiło zapowiedź objęcia przez niego najwyższych stanowisk w państwie[17][18]. Kim Dzong Un stanął również na czele liczącego 232 osoby komitetu pogrzebowego[17][19], natomiast 20 grudnia 2011 oddał hołd ciału ojca.

26 grudnia 2011 kierownictwo Partii Pracy Korei nadało Kim Dzong Unowi tytuł „Niezłomnego Przywódcy Partii, Państwa i Armii”[20].

28 grudnia 2011 Kim Dzong Un wziął udział w pogrzebie Kim Dzong Ila w Pjongjangu, idąc obok auta z trumną zmarłego ojca. 29 grudnia 2011 podczas uroczystości kończących żałobę narodową został publicznie i oficjalnie przedstawiony jako „Najwyższy Przywódca Partii, Armii i Narodu”[21][22][23][24]. Następnego dnia władze państwowe poinformowały, że „nie zmienią swojej polityki” pod kierownictwem nowego przywódcy[25]. 31 grudnia 2011 poinformowano, że Kim Dzong Un przejął najwyższe dowództwo Koreańskiej Armii Ludowej „z rozkazu przywódcy Kim Dzong Ila” dnia 8 października 2011[26].

W 2012 roku Kim Dzong Un oficjalnie objął najwyższe stanowiska partyjne i państwowe. 11 kwietnia 2012 został wybrany pierwszym sekretarzem Partii Pracy Korei[27], a 13 kwietnia 2012 – pierwszym przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej (najwyższe stanowisko w państwie, zlikwidowane w czerwcu 2016 roku)[28]. Podczas uroczystości upamiętniającej setną rocznicę urodzin Kim Ir Sena, która odbyła się w Pjongjangu 15 kwietnia 2012, po raz pierwszy wygłosił publiczne przemówienie, w którym zapowiedział kontynuację dotychczasowej polityki. 18 lipca 2012 Kim Dzong Un został marszałkiem sił zbrojnych, finalizując przejęcie kontroli nad państwem i siłami zbrojnymi[29]. 9 maja 2016 został wybrany przewodniczącym Partii Pracy Korei[8].

Po śmierci Kim Dzong Ila komentatorzy przewidywali, że Kim Dzong Un nie będzie w stanie sprawować samodzielnych rządów, a nawet że mogło dojść do konfliktu o władzę między przedstawicielami sił zbrojnych i rodzinnym klanem Kimów[30][31]. Dlatego Kim Dzong Una w sprawowaniu władzy wspierał początkowo jego wuj Jang Sŏng T’aek, mąż siostry Kim Dzong Ila, jako bardziej doświadczony polityk[32]. Odsunięcie wicemarszałka Ri Yŏng Ho ze stanowiska szefa Sztabu Generalnego (zastąpił go Hyŏn Yŏng Ch'ŏl) wzbudziło spekulacje, że Kim Dzong Un zamierzał zająć się poważnymi reformami w gospodarce, odbierając wojsku kontrolę nad nią[33]. Ostatecznie ofiarą czystek padł sam Jang Sŏng T’aek, który w grudniu 2013 roku został odsunięty od wszystkich stanowisk, aresztowany, a w końcu skazany na śmierć i stracony[34]. Oznaczało to ostateczne złamanie potencjalnej opozycji i utrwalenie pełni władzy w rękach Kim Dzong Una. Trwają również działania nad rozszerzeniem kultu jednostki Kim Dzong Una, jako trzeciej osoby „identycznej z przywódcami Kim Ir Senem i Kim Dzong Ilem”.

12 czerwca 2018 w Singapurze odbyło się pierwsze spotkanie przywódców Stanów Zjednoczonych i Korei Północnej Donalda Trumpa i Kim Dzong Una zakończone podpisaniem wstępnego porozumienia[35].

Życie prywatne | edytuj kod

Kim Dzong Un był jednym z dwóch synów Kim Dzong Ila i jego partnerki Ko Yŏng Hŭi i jednym z czworga dzieci przywódcy. 25 lipca 2012 północnokoreańskie media poinformowały, że jest żonaty z Ri Sol Dżu, z którą pokazywał się publicznie od 6 lipca 2012. Według południowokoreańskich analityków Ri jest rok lub dwa lata młodsza od męża i ukończyła studia na Uniwersytecie im. Kim Ir Sena. Małżeństwo zostało zawarte prawdopodobnie w 2009 roku, zaś rok później parze urodziło się dziecko[36].


Uwagi | edytuj kod

  1. Data ogłoszenia komunikatu oficjalnego, według którego Kim Dzong Un miał objąć dowództwo 8 października 2011

Przypisy | edytuj kod

  1. a b We finally know the age of North Korean dictator Kim Jong Un. MSN, 2016-07-07. [dostęp 2016-07-07].
  2. Po śmierci Kim Dzong Ila (17 grudnia 2011) tytułowany w północnokoreańskich mediach jako „Wielki Następca” oraz „Najwyższy Przywódca Partii, Państwa i Armii”. 26 grudnia 2011 kierownictwo Partii Pracy Korei nadało Kim Dzong Unowi tytuł „Niezłomnego Przywódcy Partii, Państwa i Armii”. 29 grudnia 2011 został nazwany przez Kim Yong Nama „Przywódcą Partii, Armii i Narodu”. Do objęcia 13 kwietnia 2012 stanowiska pierwszego przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, nie pełnił żadnych oficjalnych funkcji przywódczych w państwie.
  3. od 11 października 1966 do 9 maja 2016 urząd nie istniał
  4. Jako przewodniczący Komisji Obrony Narodowej
  5. Jako sekretarz generalny
  6. Jako przewodniczący
  7. [北 막오른 김정은 시대조선중앙통신 보도, 金正銀(X) 金正恩] (kor.). Naver, 2 października 2010. [dostęp 2 grudnia 2010].
  8. a b Los AngelesL.A. Times Los AngelesL.A., North Korea ruling party gives Kim Jong Un a grander title: Chairman, latimes.com [dostęp 2016-05-10] .
  9. Kim Jong-un und sein Unterricht bei den Schweizern.
  10. Kim jest Kim Dzong Un?, Mowimyjak.pl, 19 grudnia 2011.
  11. Wszystkie dzieci Kima.
  12. Kim Dzong Il mianował syna następcą, gazeta.pl, 15 stycznia 2009.
  13. Tajemniczy następca koreańskiego dyktatora, tvn24, 15 stycznia 2009.
  14. Ujawniono następcę Kim Dzong Ila, wiadomosci.onet.pl, 26 kwietnia 2009.
  15. article.html Kim Dzong Un wkrótce zastąpi ojca?. 2010-09-29. [dostęp 2010-09-30].
  16. Kim Jong Un Is Mental Mainstay of Korean People (ang.). KCNA, 2011-12-20.
  17. a b Kim Dzong Un stanie na czele Korei Płn.?. tvp.info, 2011-12-19.
  18. Trzy scenariusze dla Korei Północnej. NorthKorea.pl, 2011-12-19.
  19. (3rd LD) N. Korean leader dies at 69 after decades of iron-fist rule. Yonhap News, 2011-12-19.
  20. Kolejny etap sukcesji władzy w Korei Północnej. interia.pl fakty, 2011-12-26.
  21. http://www.guardian.co.uk/world/2011/dec/29/kim-jong-un-supreme-leader-north-korea Kim Jong-un declared ‘supreme leader’ in North Korea.
  22. http://web.archive.org/web/20130529071903/http://www.gadu-gadu.pl/w-korei-polnocnej-zostaje-bez-zmian W Korei Północnej zostaje bez zmian.
  23. Solemn National Memorial Service for Kim Jong Il Held (ang.). KCNA, 2011-12-29.
  24. North Korea declares Kim Jong Un as country’s new ‘supreme leader’ (ang.). msnbc.com, 2011-12-29.
  25. Oświadczenie Korei Północnej: Nie zmienimy polityki. tokfm.pl, 2011-12-30.
  26. Kim Jong Un Assumes KPA Supreme Commandership (ang.). KCNA, 2011-12-31.
  27. http://www.kcna.kp/goHome.do?lang=eng WPK Conference Elects Kim Jong Un as First Secretary of WPK.
  28. Kim Jong Un Elected First Chairman of NDC of DPRK (Urgent). KCNA, 2012-04-13.
  29. Roszady na szczytach władzy w Korei Północnej. interia.pl, 2012-07-18.
  30. Kim Dzong Un będzie marionetką systemu. tvp.info, 2011-12-19.
  31. Może dojść do walki o władzę. wp.pl, 2011-12-19.
  32. Korea płacze po przywódcy: To tylko broń propagandowa Korei Płn. Ludzie nienawidzą Kima. Gazeta.pl, 2011-12-19.
  33. http://www.wprost.pl/ar/334823/Kim-Dzong-Un-chce-eksperymentowac-z-reformami/ Kim Dzong Un chce eksperymentować z reformami.
  34. http://www.dailymail.co.uk/news/article-2522859/Kim-Jong-Uns-uncle-Jang-Song-Thaek-executed-North-Korea-traitor.html Kim Jong Un’s uncle executed for being a ‘traitor’ as North Korean state media describe him as 'worse than a dog’.
  35. Szczyt USA - Korea Północna. Kim Dżong Un i Donald Trump podpisali porozumienie. wyborcza.pl. [dostęp 2018-06-12].
  36. Tajemnica rozwiązana. Kim ma żonę.

Bibliografia | edytuj kod

  • Waldemar J. Dziak: Kim Dzong Un. Kronika życia i walki. Warszawa: Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, 2013.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Kim Dzong Un" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy