Komunistyczna Partia Polski (2002)


Komunistyczna Partia Polski (2002) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 15 mar 2020. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Komunistyczna Partia Polski (KPP) – polska partia polityczna założona 20 lipca 2002 (zarejestrowana sądownie została 9 października 2002), uważająca się za historyczną i ideową spadkobierczynię Komunistycznej Partii Polski, działającej w latach 1918–1938 oraz istniejącej wcześniej Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Odwołuje się też do tradycji Polskiej Partii Robotniczej i częściowo Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Komunistyczna Partia Polski została założona 20 lipca 2002 w Dąbrowie Górniczej przez działaczy wywodzących się w znacznej części ze Związku Komunistów Polskich „Proletariat” (powołanego przez skrajnie lewicowy nurt dawnej PZPR) po uprawomocnieniu się postanowienia sądu stawiającego tę partię w stan likwidacji. Założycielami partii byli Marcin Adam, Józef Łachut, Marian Indelak (który został sekretarzem krajowego komitetu wykonawczego ugrupowania), Mieczysław Pawela i Krystyna Kowalik[4]. Później do ugrupowania przystąpił m.in. Zbigniew Wiktor (wcześniejszy lider ZKP „Proletariat”). Pierwszy zjazd partii odbył się 14 grudnia 2002, drugi – 9 grudnia 2006, trzeci – 11 grudnia 2010, czwarty – 28 marca 2015, a piąty 21 lipca 2019[5]. Ostatni zjazd miał miejsce w Bytomiu, a wcześniejsze w Dąbrowie Górniczej.

W wyborach parlamentarnych w 2005 i 2007 członkowie KPP startowali z list Polskiej Partii Pracy. W wyborach prezydenckich w 2005 partia udzieliła poparcia Danielowi Podrzyckiemu z PPP[6] (który na krótko przed wyborami zginął w wypadku drogowym). Przed wyborami prezydenckimi w 2010 przewodniczący partii Józef Łachut wyraził na Kongresie Porozumienia Lewicy (w ramach którego KPP podjęła w 2007 współpracę z innymi lewicowymi ugrupowaniami politycznymi, takimi jak PPP, ROG, Racja PL i PPS) poparcie dla kandydatury Grzegorza Napieralskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej[7]. W wyborach samorządowych w tym samym roku KPP współtworzyła KWW Czerwony Wrocław w wyborach do rady miejskiej Wrocławia[8].

W wyborach parlamentarnych w 2011 pojedynczy członkowie Komunistycznej Partii Polski startowali do Sejmu z ramienia SLD bądź PPP. KPP wezwała natomiast do bojkotu wyborów parlamentarnych w 2015[9]. Nawiązała ponadto kontakty z Polską Lewicą. W wyborach parlamentarnych w 2019 jeden z członków KPP ponownie znajdował się na liście SLD (w ramach porozumienia Lewica) do Sejmu[10][11]. Przed wyborami prezydenckimi w 2020 KPP, według słów sekretarza generalnego Unii Pracy, poparła kandydaturę przewodniczącego UP Waldemara Witkowskiego[12].

Program | edytuj kod

Komunistyczna Partia Polski głosi hasła antykapitalistyczne i antyimperialistyczne. Dąży do wprowadzenia socjalizmu i przejęcia władzy politycznej oraz ekonomicznej przez proletariat[1]. Postuluje również zastąpienie własności kapitalistycznej własnością społeczną poprzez nacjonalizację przemysłu, handlu i zasobów naturalnych. Opowiada się również za szerokimi prawami socjalnymi (m.in. bezpłatną i powszechną oświatą oraz bezpłatną służbą zdrowia). Partia jest za równouprawnieniem i pełnym rozdziałem Kościoła od państwa (m.in. niefinansowaniem przez państwo związków wyznaniowych oraz wycofaniem nauki religii ze szkół publicznych). Postuluje też m.in. zaprzestanie prywatyzacji i reprywatyzacji oraz reformę podatkową (progresywny system podatkowy, ograniczenie VAT), a także lustrację majątkową. Krytykuje likwidację PRL i transformację ustrojową. KPP jest także przeciwko uczestnictwu Polski w Unii Europejskiej i NATO[13][14]. Ponadto partia stanowczo sprzeciwia się ustawom dekomunizacyjnym uchwalonym przez rząd PiS i polityce historycznej prowadzonej przez Instytut Pamięci Narodowej[15][16].

Struktura i działacze | edytuj kod

 Osobna strona: Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Polski (2002).

Liczba członków Komunistycznej Partii Polski na przestrzeni lat wahała się od kilkuset do około tysiąca działaczy[17].

Organizacja | edytuj kod

Najwyższym organem wykonawczym KPP jest Krajowy Komitet Wykonawczy. Wybiera on spośród swoich członków Prezydium, w tym: przewodniczącego, sekretarza i skarbnika. Centralnym organem kontrolnym partii jest natomiast Krajowa Komisja Statutowo-Rewizyjna. Organem powołanym do rozpatrywania indywidualnych spraw członków partii wynikających z odwołań od uchwał organów, w tym uchwał o wykluczeniu z niej, jest Krajowy Sąd Koleżeński[18].

Przewodniczący KPP | edytuj kod

  • od 14 grudnia 2002 do 8 grudnia 2006 – Marcin Adam
  • od 8 grudnia 2006 do 11 grudnia 2010 – Józef Łachut
  • od 11 grudnia 2010 – Krzysztof Szwej

Organ prasowy | edytuj kod

Oficjalnym biuletynem partii jest miesięcznik „Brzask”, dostępny wyłącznie w prenumeracie oraz w internecie[1][19].

Stan prawny i procesy sądowe | edytuj kod

Istnienie partii komunistycznych w Polsce i ich działania są legalne, dopóki odnoszą się do ideologii ustroju komunistycznego, z pominięciem totalitarnych metod i praktyk[20]. KPP odcina się od nich w swej deklaracji ideowo-programowej oraz statucie[1]. Podobnie sama symbolika komunistyczna (np. używany przez KPP sierp i młot) nie jest w Polsce wprost zakazana (w przeciwieństwie do faszystowskiej), więc uznaje się ją za legalną[21][22].

W 2013 o delegalizację partii z powodu rzekomego propagowania totalitaryzmu wystąpił poseł PiS Bartosz Kownacki[23]. W wyniku śledztwa prokuratura nie dopatrzyła się znamion przestępstwa i umorzyła dochodzenie. W latach 2015–2019 toczył się proces dotyczący rzekomego propagowania przez działaczy KPP na łamach „Brzasku” systemu totalitarnego. W 2017 czynności sprawdzające wobec partii ponadto podjęła Prokuratura Krajowa, rozważane było również wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności statutu KPP z Konstytucją[1]. 18 stycznia 2019 Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej uznał redaktorów pisma „Brzask” za niewinnych zarzucanych im czynów[24][25].

W ramach solidarności z KPP w związku z prowadzonymi wobec niej procesami, w 2018 i 2019 protesty pod polskimi ambasadami zorganizowały m.in. Komunistyczna Partia Grecji, Komunistyczna Partia Belgii i Komunistyczna Partia Brytanii. Wsparcie dla KPP zadeklarowało również szereg innych zagranicznych partii komunistycznych[26][27]. W Polsce solidarność z KPP zadeklarowały Sojusz Lewicy Demokratycznej, Ruch Sprawiedliwości Społecznej oraz Pracownicza Demokracja[28].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Marcin Pietraszewski: Komunistyczna Partia Polski pod lupą prokuratury. wyborcza.pl, 6 lipca 2017.
  2. Participating Parties. initiative-cwpe.org.
  3. Łachut: My komuniści, skrojeni jesteśmy ze „specjalnego” materiału. lewica.pl, 5 listopada 2008.
  4. Krzysztof Łoziński: Sekta komunistów. „Wprost” Nr 24/2003 (1072).
  5. V Zjazd KPP w Bytomiu. kom-pol.org, 24 lipca 2019.
  6. Pękają stereotypy. dyktatura.info, 3 października 2005.
  7. Wybory prezydenckie – batalia o przetrwanie lewicy. rog.com.pl.
  8. Serwis PKW – Wybory 2010.
  9. Stanowisko KKW KPP w związku z wyborami parlamentarnymi 25 X 2015. kompol.org.
  10. Jedyny komunistyczny kandydat w wyborach. kom-pol.org, 10 października 2019.
  11. Członek Komunistycznej Partii Polski na liście wyborczej SLD. dorzeczy.pl, 10 października 2019.
  12. Rozmowa z Grzegorzem Andrzejem Niskim – sekretarzem generalnym Unii Pracy (dla Tak…, ale…). uniapracy.org.pl, 10 marca 2020.
  13. Program Komunistycznej Partii Polski. kom-pol.org.
  14. Manifest polskich komunistów. kom-pol.org, 9 marca 2018.
  15. Pomniki. kom-pol.org.
  16. Wyklęci przez IPN. kom-pol.org.
  17. PiS idzie na wojnę z komunistami. Chce delegalizacji Komunistycznej Partii Polski. wyborcza.pl, 13 lutego 2014.
  18. Rozdział VI: Centralne organy Partii. kom-pol.org.
  19. cpofpolandBRZASK (ang.). scribd.com.
  20. Rozdział I Konstytucji RP, art. 13. sejm.gov.pl.
  21. Krzysztof Pacewicz: Brudziński chce ścigać za sierp i młot, ale symbole komunistyczne są legalne. W przeciwieństwie do faszystowskich. oko.press.
  22. Koszulki z sierpem i młotem nie są zakazane. wyborcza.pl, 4 czerwca 2012.
  23. Marcin Pietraszewski: Poseł PiS doniósł na komunistów z Dąbrowy Górniczej. Wszyscy zostali skazani. wyborcza.pl, 29 kwietnia 2016.
  24. Komunizm nie ma nic wspólnego z totalitaryzmem. przeglad-socjalistyczny.pl, 21 stycznia 2019.
  25. Sąd uniewinnił redakcję „Brzask”. kom-pol.org, 20 stycznia 2019.
  26. Komunistyczna Partia Brytanii urządzi protest przed polską ambasadą. Przeciwko prześladowaniu komunistów w Polsce. dorzeczy.pl, 3 stycznia 2018.
  27. Wiktor Ferfecki: Światowy komunizm krytykuje Ziobrę. rp.pl, 7 lipca 2019.
  28. Piotr Nowak: Trwają represje wobec komunistów. Działacze KPP ciągani po sądach. Partii grozi delegalizacja. strajk.eu, 21 grudnia 2017.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Komunistyczna Partia Polski (2002)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy