Krzysztof Hejke


Krzysztof Hejke w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krzysztof Jan Heyke[1] (ur. 3 grudnia 1962 w Warszawie) – polski fotografik, operator, wydawca, podróżnik, profesor łódzkiej szkoły filmowej, do kwietnia 2009 nadzorował szatę graficzną w „Gazecie Polskiej”.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1982 ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Nałęczowie. W 1990 został absolwentem Instytutu Fotografii Artystycznej w Pradze, a w 1991 Wydziału Operatorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi[2]. Postanowieniem z 18 października 2004 prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego otrzymał tytuł profesora[3]. Od 2012 jest członkiem Senatu PWSFTviT w Łodzi. Od 2012 zasiada w Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów.

W 1993 został laureatem nagrody specjalnej na łódzkim Festiwalu Filmów Przyrodniczych. Jest autorem kilku albumów, między innymi „Polska romantyczna”, nagradzanego siedmiokrotnie w różnych konkursach na najładniejszą książkę. Jest również autorem 190 wystaw indywidualnych.

Wykłada w PWSFTviT (na Wydziale Operatorskim i Reżyserii), współpracuje z Polską Agencją Prasową i kilkunastoma tytułami prasowymi, m.in z magazynem National Geographic[2].

W 2017 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4].

Funkcje i stanowiska | edytuj kod

  • 2012 - 2016, 2016-2020 członek Senatu PWSFTViT w Łodzi
  • 2012 - 2016 – członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów
  • 2014 - 2016 elektor PWSFTViT
  • 2015 – członek Zespołu do Spraw Nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego
  • 2015/16/17 - członek Zespołu do Spraw Nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego
  • 2016-2020 - Członek Komisji PWSFTViT do spraw rozwoju kadry naukowej.
  • Członek Uczelnianej Komisji do spraw stopni 2019/2020
  • Wybrany na elektora PWSFTViT na lata 2020-2022
  • Ekspert Polskiej Komisji Akredytacyjnej[5]

Życie prywatne | edytuj kod

W kwietniu 2009 w mediach został opublikowany list, który Krzysztof Hejke skierował do prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, jednocześnie przesyłając jego kopię do Marszałka Sejmu (Bronisław Komorowski) i do Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej[6]. Przekazał w nim głowie państwa informacje o tym, że jego żona Katarzyna Gójska-Hejke została uwiedziona przez prezesa IPN, Janusza Kurtykę, który miał jej przekazywać tajne dokumenty z IPN, wykorzystywane przez nią następnie do tworzenia artykułów prasowych na temat lustracji i publikowanych w „Gazecie Polskiej[6]. W tej sprawie śledztwo podjęła Prokuratura Okręgowa Warszawa-Praga[6][7]. W listopadzie 2009 prokuratura umorzyła śledztwo w sprawie domniemanego ujawnienia lub też bezprawnego wykorzystania tajemnicy państwowej przez prezesa IPN, J. Kurtykę[8].

W rezultacie orzeczenia sądu za naruszenie dóbr osobistych w lutym 2015 Tomasz Sakiewicz (redaktor naczelny „Gazety Polskiej”) za pośrednictwem prasy dokonał przeprosin Krzysztofa Hejke za wypowiedź pod jego adresem, wypowiedzianą w wywiadzie opublikowanym 6 czerwca 2009 na łamach tygodnika „Polityka[9].

Albumy | edytuj kod

  • 1994 – Polska romantyczna
  • 2001 – Tam gdzie lwowskie śpią Orlęta
  • 2002 – Cmentarz Łyczakowski w fotografii Krzysztofa Hejkego
  • 2002 – Małopolska
  • 2003 – Cmentarz na Rossie od świtu do zmierzchu
  • 2004 – Katedra lwowska obrządku łacińskiego
  • 2006 – Skarby nadwiślańskiej krainy
  • 2008 – Ludzie Kresów
  • 2009 – Polesie
  • 2010 – Cmentarz Bernardyński w Wilnie
  • 2010 – Huculszczyzna[10].
  • 2010 – Katyń, cmentarze katyńskie
  • 2011 – Polskie Cmentarze Wojenne w Uzbekistanie
  • 2013 – Jerzy Mierzejewski, Płocka Galeria Sztuki (współautor)
  • 2013 – Lwów miasto zatartych granic (współautor)
  • 2013 – Rękopis Znaleziony w Paryżu. Wspomnienia Stanisława Morawskiego o Marii Szymanowskiej (współautor)
  • 2014 – Melancholia i poznanie. „Autobiografie Elizy Orzeszkowej” (współautor) 
  • 2016 – Katedra Grodzieńska
  • 2017 – Ostatni bartnicy Europy, których spotkałem

Przypisy | edytuj kod

  1. Spotkanie autorskie z prof. Krzysztofem Heyke • DGL News, DGL News, 6 października 2020 [dostęp 2020-11-26]  (pol.).
  2. a b Polesie. W: Zysk i S-ka Wydawnictwo [on-line]. [dostęp 2010-11-09].
  3. M.P. z 2004 r. nr 56, poz. 920
  4. Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis. www.mkidn.gov.pl. [dostęp 2020-06-20].
  5. Lista ekspertów i sekretarzy, PKA [dostęp 2020-12-10]  (pol.).
  6. a b c Anita Czupryn. Teczki, miłość i zdrada. „Dziennik Bałtycki”. Nr 113, s. 16, 15 maja 2009. 
  7. Wszczęto śledztwo dot. Kurtyki. wprost.pl, 2009-05-08. [dostęp 2020-06-15].
  8. Kurtyka zdradził tajemnicę? Sprawa umorzona. dziennik.pl, 2009-11-30. [dostęp 2020-06-15].
  9. Tomasz Sakiewicz przeprasza byłego fotografa „Gazety Polskiej” za wypowiedź w „Polityce”. wirtualnemedia.pl, 2015-02-27. [dostęp 2020-05-13].
  10. Jan Skłodowski, Jacek Wnuk: Krzysztof Hejke Huculszczyzna. W: Portal KarpatyWschodnie.pl [on-line]. 17-11-2010. [dostęp 2010-11-27].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Krzysztof Hejke" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy