Logika parakonsystentna


Logika parakonsystentna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Logika parakonsystentna (logika paraniesprzeczna[1]) – logika, która dopuszcza wystąpienie sprzeczności, pod warunkiem, by nie prowadziło to do przepełnienia systemu[2][3].

W klasycznym rachunku zdań obowiązuje zasada niesprzeczności Dunsa Szkota, stwierdzająca, że ze sprzeczności może wynikać dowolne zdanie logiczne, więc przyjęcie sprzeczności spowoduje przepełnienie systemu („rozlanie się” sprzeczności na cały system). W logice parakonsystentnej to nie następuje – w parakonsystentnym rachunku zdań zasada niesprzeczności nie jest tautologią[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Krystyna Misiuna. O obliczach sprzeczności. „Filozofia Nauki”. 3 (71), s. 57, 2010. ISSN 1230-6894. 
  2. a b Michał Heller. Teoria kategorii, logika i filozofia. „Filozofia Nauki”. 2 (94), s. 9-10, 2016. ISSN 1230-6894. 
  3. Anna Pietryga: O leksykologicznych aspektach „logiki komplementarności”. pts.edu.pl. [dostęp 2019-12-21].
Kontrola autorytatywna (logika matematyczna):Encyklopedia internetowa:
Na podstawie artykułu: "Logika parakonsystentna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy