Lola Flores


Lola Flores w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lola Flores, właśc. María de los Dolores Flores Ruiz (ur. 21 stycznia 1923 w Jerez de la Frontera, zm. 16 maja 1995 w Madrycie) – hiszpańska tancerka i śpiewaczka flamenco oraz aktorka, popularna w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.

Życiorys | edytuj kod

Urodziła się jako María de los Dolores Flores Ruiz 21 stycznia 1923 w Jerez de la Frontera w prowincji Kadyks, w Andaluzji[1]. Była najstarszym dzieckiem właściciela tawerny, Pedro Floresa Pinto (1897–1973)[2] i szwaczki, Rosario Ruiz Rodríguez (1901–1989)[3]. Jej młodsza siostra, Carmen, również została piosenkarką. Ojciec ich matki, Manuel, był Romem[2][4]. Już jako dziecko występowała w barze swojego ojca[5], a w wieku piętnastu lat dołączyła do zespołu flamenco[1]. W 1940 wraz z rodziną opuściła Andaluzję i przeprowadziła się do stolicy. W Madrycie, mając za partnera znanego tancerza Manolo Caracola (1909–1973)[6], zrobiła karierę jako artystka flamenco[5]. W latach 1944–1951 występowali razem w całej Hiszpanii z musicalem Zambra. W 1952 odbyła pierwsze udane tournée po Ameryce Łacińskiej[1]. Swój status prawdziwej gwiazdy utrwaliła występami w filmach – m.in. w Estrella de la Sierra Morena (1952) i El balcón de la luna (1964)[5].

Wystąpiła także w takich filmach, jak Martingala (1940), Morena Clara (1954), Lola Torbellino (1956), La faraona (1956) Venta de Vargas (1959), Kuma Ching (1969) czy Truhanes (1983). W komedii Juana la loca... de vez en cuando z 1983 wystąpiła w roli Izabeli Kastylijskiej, pod koniec życia wystąpiła w kilku odcinkach seriali Juncal oraz Ferajna z baru „Oficina”[7].

Spopularyzowała flamenco i sztukę ludową andaluzyjskich Romów wśród milionów Hiszpanów i mieszkańców Ameryki Łacińskiej[5]. W 1990 hiszpański dziennikarz Tico Medina opublikował jej pamiętniki zatytułowane A Carne Viva[1]. W 1994 uhonorowana została przez hiszpański rząd złotym medalem za dokonania życia[5]. Zmarła na raka 16 maja 1995 w Madrycie[1][5].

Życie prywatne | edytuj kod

Miała wielu kochanków[5], od 1958[7] była żoną gitarzysty flamenco El Pescaílli[5] (właśc. Antonio González Batista, 1926–1999)[8]. Mieli troje dzieci – syna Antonio, który zmarł niedługo po śmierci matki w wyniku problemów z narkotykami, oraz dwie córki Rosario i Lolitę; wszyscy byli artystami flamenco[1]. Jej wnuczki Alba Flores[9] i Elena Furiase są aktorkami, a siostrzeniec, Quique Sánchez Flores, piłkarzem[10].

Występowała pod różnymi pseudonimami, m.in.: Lola de España oraz La Faraona[1][5].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g People – Lola Flores (ang.). andalucia.com. [dostęp 2020-02-28].
  2. a b Lola Flores - en el cielo (hiszp.). Famous in heaven, 2018-07-18. [dostęp 2020-02-29].
  3. Lola Flores (hiszp.). Biografías y curiosidades. [dostęp 2019-02-07].
  4. Lola Flores. Buscador. [dostęp 2019-02-07].
  5. a b c d e f g h i Lola Flores (ang.). Encyklopedia Britannica. [dostęp 2020-02-28].
  6. Manolo Caracol (hiszp.). neonmusic.webcindario.com. [dostęp 2020-02-28].
  7. a b Lola Flores w bazie IMDb (ang.)
  8. Antonio González „El Pescailla” (hiszp.). calarumba.com. [dostęp 2020-02-28].
  9. Alba Flores w bazie IMDb (ang.)
  10. Quique Sánchez Flores (hiszp.). Libertad Digital. [dostęp 2020-03-03].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lola Flores" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy