Skomand


Skomand w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Skomand (Skumand) - (1225? zm. 1285) – wódz i czarownik Jaćwingów w czasie powstania plemion pruskich w 1260[1].

Wódz jaćwieskiego plemienia Sudawów (Sudowów) z ziemi Krasima (okolice Skomacka Wielkiego koło Ełku). Walczył przeciw zakonowi krzyżackiemu w drugim powstaniu pruskim w latach 1260-1274. W roku 1263 oraz 1277 oblegał nieudanie Chełmżę. Po upadku powstania walczył samodzielnie do 1283 roku, kiedy to poddał się Krzyżakom.

Przypisy | edytuj kod

  1. Jan Tyszkiewicz, Karol Mórawski, Krzyżacy Książka i Wiedza Warszawa 1973, s.293.

Bibliografia | edytuj kod

  • S. C. Rowell: Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295-1345. Cambridge University Press: Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series, 1994, s. 52-55. ISBN 978-0-521-45011-9.
Na podstawie artykułu: "Skomand" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy