Therese Johaug


Therese Johaug w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Therese Johaug (ur. 25 czerwca 1988 w Røros) – norweska biegaczka narciarska, trzykrotna medalistka olimpijska, piętnastokrotna medalistka mistrzostw świata, pięciokrotna medalistka mistrzostw świata juniorów, dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata, trzykrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji dystansowej, dwukrotna zwyciężczyni Tour de Ski oraz zwyciężczyni Ski Tour Kanada.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Therese Johaug pojawiła się 26 listopada 2005 roku w zawodach FIS Race w Sjusjøen, gdzie zajęła piąte miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną. W Pucharze świata zadebiutowała 27 stycznia 2007 roku w Otepää, zajmując ósme miejsce na tym samym dystansie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczyła pierwsze pucharowe punkty. Tydzień później w Davos zajęła 33. miejsce w biegu na 10 km stylem dowolnym. Jej następnym startem były mistrzostwa świata w Sapporo, gdzie w swoim jedynym starcie, biegu na 30 km klasykiem zdobyła od razu brązowy medal, ulegając tylko Fince Virpi Kuitunen oraz swojej rodaczce Kristin Størmer Steirze. Tym samym zdobyła indywidualnie medal mistrzostw świata zanim stanęła na podium zawodów Pucharu Świata. Niecałe dwa tygodnie później brała udział w mistrzostwach świata juniorów w Tarvisio, gdzie zdobyła brązowy medal w biegu łączonym na 10 km, a w biegu na 5 km stylem dowolnym była czwarta. W zawodach pucharowych sezonu 2006/2007 wystartowała jeszcze tylko raz - 24 marca 2007 roku w Falun, gdzie wywalczyła swoje pierwsze podium, zajmując trzecie miejsce w biegu łączonym na 15 km. W klasyfikacji generalnej zajęła 44. miejsce. W marcu 2007 roku zdobyła także mistrzostw kraju na dystansie 30 km klasykiem.

W sezonie 2007/2008 Therese po raz pierwszy wzięła udział w Tour de Ski startując w jego drugiej edycji. Punktowała w siedmiu z ośmiu etapów, przy czym 2 stycznia 2008 roku w Novym Měscie była trzecia w biegu na 10 km stylem klasycznym. Cały cykl ukończyła na czternastej pozycji, tracąc do zwyciężczyni, Szwedki Charlotte Kalli ponad dwie i pół minuty. W pozostałej części sezonu punktowała jeszcze kilkakrotnie, przy czym 9 lutego 2008 roku w Otepää była trzecia w biegu na 10 km klasykiem. W klasyfikacji generalnej zajęła tym razem osiemnaste miejsce. Na mistrzostwach świata juniorów w Malles Venosta w lutym tego samego roku zdobyła trzy złote medale: w biegu na 5 km klasykiem, na 10 km stylem dowolnym oraz w sztafecie.

Sezon 2008/2009 zaczęła od zajęcia czwartego miejsca 22 listopada w Gällivare w biegu na 10 km stylem dowolnym. Na podium stanęła już w swoim trzecim starcie, 6 grudnia w La Clusaz, gdzie była trzecia w biegu na 15 km techniką dowolną. W sześciu z siedmiu etapów trzeciej edycji Tour de Ski zdobywała punkty, raz zajmując miejsce na podium - 4 stycznia 2009 roku wygrała podbieg na Alpe Cermis. W klasyfikacji końcowej TdS zajęła szóste miejsce, co było najlepszym wynikiem spośród reprezentantek Norwegii. W pozostałych pucharowych startach jej największym osiągnięciem było drugie miejsce w zawodach Finału Pucharu Świata w Sztokholmie i Falun, gdzie lepsza była tylko Justyna Kowalczyk. W klasyfikacji generalnej Johaug była ósma, a w klasyfikacji dystansowej zajęła siódme miejsce. Podczas mistrzostw świata w Libercu w lutym 2009 roku nie zdobyła żadnego medalu. Najbliżej podium była w sztafecie, gdzie Norweżki przegrały walkę o podium ze Szwedkami o 2.7 sekundy oraz w biegu na 30 km techniką dowolną, gdzie w walce o brązowy medal lepsza okazała się reprezentantka Ukrainy Wałentyna Szewczenko. Końcem marca wywalczyła swój drugi tytuł krajowy, ponownie zwyciężając w biegu na 30 km stylem dowolnym.

Therese Johaug w sezonie 2009/2010

Najważniejszym punktem sezonu 2009/2010 były igrzyska olimpijskie w Vancouver. W indywidualnych startach była szósta w biegu łączonym na 15 km oraz siódma na dystansie 30 km techniką klasyczną. Ponadto wspólnie z Marit Bjørgen, Vibeke Skofterud oraz Kristin Størmer Steirą wywalczyła złoty medal w sztafecie, pierwszy drużynowy złoty medal norweskich biegaczek od 26 lat. W rywalizacji pucharowej była trzecia 6 marca 2010 roku w biegu łączonym na 15 km w Lahti oraz tydzień później na dystansie 30 km stylem dowolnym w Oslo. Trzecie miejsce zajęła także w jednym z etapów Finału PŚ w Falun w biegu łączonym na 10 km. Therese nie ukończyła czwartej edycji TdS po tym, jak wycofała się przed siódmym etapem. W klasyfikacji generalnej dało to Norweżce siedemnaste miejsce.

Pięć miejsc na podium dały jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 2010/2011. Najpierw zajęła trzecie miejsce w biegu na 10 km klasykiem w Davos 11 grudnia 2010 roku. Następnie zajęła drugie miejsce w klasyfikacji końcowej piątego Toru de Ski, w którym lepsza była tylko Kowalczyk, która wyprzedziła Johaug o blisko półtorej minuty. Therese ponownie wygrała ostatni z etapów tego cyklu, a w przedostatnim etapie - 8 stycznia 2011 roku w Val di Fiemme była druga w biegu na 10 km klasykiem. Ponadto była trzecia na tym samym dystansie 21 stycznia w Otepää, zwyciężyła w biegu łączonym na 10 km 12 marca w Lahti, a w Finale PŚ zajęła trzecie miejsce. W klasyfikacji biegów dystansowych zajęła trzecie miejsce, ustępując tylko Kowalczyk oraz Bjørgen. Na mistrzostwach świata w Oslo osiągnęła największy sukces w swojej karierze, zdobywając złoty medal na dystansie 30 km techniką dowolną. Ponadto w biegu łączonym na 15 km była trzecia za Bjørgen i Kowalczyk, a razem z Bjørgen, Steirą i Skofterud zdobyła złoty medal w sztafecie. Na tych samych mistrzostwach była czwarta w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając walkę o medal z Finką Aino-Kaisą Saarinen.

W sezonie 2011/2012 aż dziesięciokrotnie stawała na podium zawodów pucharowych. Wygrała bieg łączony na 15 km 5 lutego w Rybińsku i tę samą konkurencję 3 marca w Lahti, była druga w cyklu Ruka Triple w listopadzie i w biegu na 10 km klasykiem 17 grudnia w Rogli, a trzecie miejsce zajęła 10 grudnia w Davos w biegu na 15 km stylem dowolnym, w szóstej edycji Tour de Ski, 22 stycznia w Otepää w biegu na 10 km klasykiem, 11 lutego w Novym Měscie w biegu na 15 km klasykiem, sześć dni później w biegu na 10 km stylem klasycznym w Szklarskiej Porębie oraz na dystansie 30 km klasykiem 11 marca w Oslo. W cyklu Tour de Ski punktowała we wszystkich etapach raz zajmując pierwsze i drugie miejsce oraz dwukrotnie trzecie. W klasyfikacji końcowej do zwyciężczyni, Justyny Kowalczyk, Norweżka straciła jednak blisko cztery minuty. Wszystkie te wyniki pozwoliły jej zająć trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, za plecami Bjørgen i Kowalczyk, które toczyły walkę o Kryształową Kulę. Trzecie miejsce zajęła także w klasyfikacji dystansowej. W styczniu 2012 roku zdobyła swój trzeci złoty medal mistrzostw kraju, tym razem wygrywając bieg łączony na 15 km.

Sezon 2012/2013 rozpoczęła od 2 miejsca w szwedzkim Gällivare. Następnie wzięła udział w cyklu Ruka Triple, gdzie była odpowiednio: 24 w sprincie techniką klasyczną, 4 w biegu na 5 km techniką dowolną, 2 w biegu na 10 km techniką klasyczną i ostatecznie 4 w całym cyklu. Nie wystartowała w Kanadzie, aby przygotować się do Tour de Ski. Cykl rozpoczęła od 13 miejsca w prologu techniką dowolną rozgrywanym 29 grudnia w niemieckiej miejscowości Oberhof. Dzień później zajęła 2 miejsce w biegu na 9 km techniką klasyczną na dochodzenie, przegrywając z Justyną Kowalczyk. W Szwajcarii zajęła najlepsze w karierze-10 miejsce w sprincie techniką dowolną. W kolejnych biegach rozgrywanych we włoskim Toblach była odpowiednio 3 w biegu na 15 km stylem dowolnym i 6 w na 3,3 km techniką klasyczną.W Val di Fiemme zajęła 4 miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając na finiszu z Finką Krista Lähteenmäki. W decudującym biegu rozgrywanym na 9 km techniką dowolną na górzeAlpe Cermis wystartowała z ponad dwuminutową stratą nad liderką-Justyna Kowalczyk. Ostatecznie zniwelowała tę stratę do niecałych 30 sekund i zajęła 2 miejsce w całym cyklu. Oprócz tego po raz czwarty z rzędu uzyskała najlepszy czas netto w tym biegu. W kolejnych biegach w Libercu nie wystartowała. We francuskim La Clusaz rozgrywanym 19 stycznia zajęła 2 miejsce. W rosyjskiej miejscowości Soczi także nie wystartowała. W Davos wygrała bieg na 10 km stylem dowolnym.

Johaug w biegu na 30 km podczas MŚ w Oslo

Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme Norweżka zdobyła cztery medale. Najpierw zajęła drugie miejsce w biegu łączonym na 15 km, przegrywając tylko z Marit Bjørgen. Następnie zwyciężyła na 10 km stylem dowolnym o 10,2 s pokonując Bjørgen. Razem z koleżankami z zespołu obroniła tytuł w sztafecie. Na zakończenie zdobyła brąz w biegu na 30 km stylem klasycznym. Johaug trzymała się w czołowej grupie do ostatniego podbiegu, na którym nie zdołała utrzymać tempa narzuconego przez Bjørgen (złoty medal) i Justynę Kowalczyk (srebro). Ostatecznie finiszowała 8,7 s za zwyciężczynią. Na zakończenie sezonu wygrała bieg na 30 km w Oslo oraz była druga w Finale Pucharu Świata w Falun. W klasyfikacji generalnej i dystansowej zajęła drugie miejsce przegrywając jedynie z Kowalczyk.

Sezon 2013/2014 rozpoczęła od zajęcia 20. miejsce w pierwszym etapie Ruka Triple. Następnego dnia była trzecia w biegu na 5 km klasykiem. Do biegu pościgowego ruszyła około 50 s po liderce, Justynie Kowalczyk. Współpracując z Charlotte Kallą dogniła Kowalczyk i Bjørgen. Ostatecznie zajęła trzecie miejsce w cyklu, na finiszu przegrywając walkę z Kallą i Bjørgen. Do tego miała drugi czas biegu za Szwedką. Tydzień później była czwarta w biegu na 10 km klasykiem w Lillehammer. W Davos zajęła drugie miejsce w biegu na 15 km stylem dowolną, przegrywając jedynie z Bjørgen. Nie wystartowała w sprintach w Davos i w Asiago. Wróciła na ósmą edycję Tour de Ski. Jeszcze przed jego rozpoczęciem organizatorzy z powodu braku śniegu zmienili program imprezy (zamiast biegu na 10 km klasykiem w Oberhofie odbył się sprint łyżwą), przez co z zawodów wycofała się jedna z głównych faworytek imprezy, Justyna Kowalczyk. W prologu zajęła 11. miejsce, w sprintach łyżwą była 7. i 24. Po sprincie w Lenzerheide wycofała się kolejna faworytka i rywalka Johaug, Marit Bjørgen. W biegu na 10 km klasykiem była trzecia, dzięki czemu znacznie awansowała w klasyfikacji cyklu. W Toblach, w biegu na 15 km łyżwą, dobiegła do mety druga za koleżanką z kadry Astrid Jacobsen. Dzień później wygrała bieg na 5 km klasykiem w Val di Fiemme, dzięki czemu zbliżyła się do liderki Touru Astrid Jacobsen na 23 sekundy. W ostatnim etapie, biegu pościgowym na 9 km stylem dowolnym z podejściem pod Alpe Cermis po raz kolejny miała najlepszy czas, dzięki czemu udało się jej dogonić i wyprzedzić Jacobsen. Jako pierwsza Norweżka wygrała Tour de Ski i po raz pierwszy w karierze została liderką Pucharu Świata. Nie wystartowała w Novym Městie ani w Szklarskiej Porębie. W międzyczasie została mistrzynią Norwegii w biegu na 10 km. W ostatnim sprawdzianie przed igrzyskami w Soczi była druga na 10 km klasykiem we włoskim Toblach.

Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2014 rozpoczęła od zajęcia czwartego miejsca w biegu łączonym na 15 km. Na finiszu przegrała walkę o brąz z koleżanką z kadry, Heidi Weng. Następnie zdobyła swój pierwszy indywidualny medal olimpijski, brąz w biegu na 10 km klasykiem, ulegając jedynie Kowalczyk i Kalli. Dwa dni później razem z koleżankami z reprezentacji zajęła dopiero piąte miejsce w sztafecie 4x5 km. Na koniec zdobyła srebrny medal na dystansie 30 km techniką dowolną, przegrywając jedynie z Bjørgen.

Po igrzyskach była trzecia w biegu na 10 km łyżwą w fińskim Lahti i druga na 30 km klasykiem w Oslo. Oba biegi wygrała Bjørgen (która dodatkowo była druga w sprincie w Drammen, gdzie Therese była 20. i 10. w Lahti, gdzie Johaug nie punktowała), przez co bardzo zbliżyła się do Johaug w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Zwycięstwo w klasyfikacji końcowej zależało od zawodów Finału Pucharu Świata. W pierwszym etapie Marit wygrała sprint klasykiem, a Therese zajęła 17. miejsce. Johaug miała już zaledwie cztery punkty przewagi nad rywalką, a w Finale traciła do niej ok. 30 sekund. W kolejnym etapie, biegu łączonym na 15 km, wyprzedziła Bjørgen o ponad 30 sekund, dzięki czemu nie straciła prowadzenia w Pucharze Świata i dodatkowo wyprzedziła rywalkę w klasyfikacji Finału. Do biegu pościgowego na 10 km łyżwą przystąpiła 14 sekund przed Bjørgen. Nie dała się dogonić rywalce, wygrywając Finał Pucharu Świata i zdobywając Kryształową Kulę. Dodatkowo wygrała Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji dystansów. Po zakończeniu Pucharu Świata została wicemistrzynią Norwegii w biegu na 30 km.

Sezon 2014/2015 rozpoczęła od zajęcia 21 miejsca w sprincie techniką klasyczną w Kuusamo. Dzień później zdeklasowała rywalki na 10 km tą samą techniką, wyprzedzając drugą Bjørgen o ponad 40 sekund. Tydzień później rywalizacja przeniosła się do norweskiego Lillehammer, gdzie odbyły się trzydniowe zawody etapowe. Therese była kolejno czternasta w sprincie, wygrała bieg na 5 km łyżwą oraz uzyskała najlepszy czas w biegu pościgowym na 10 km klasykiem. Ostatecznie w cyklu zajęła drugie miejsce za Marit Bjørgen. Tydzień później wygrała kolejny bieg na 10 km klasykiem, tym razem rozgrywany w Davos. Jej ostatnim startem pucharowym w 2014 roku był bieg na 10 km łyżwą, w którym zajęła 6 miejsce, po raz pierwszy przegrywając bieg dystansowy w sezonie 2014/2015. Bardzo chciała wygrać Tour de Ski , jednak musiała uznać po raz kolejny wyższość Marit Bjørgen. Therese wygrała dwa ostatnie etapy cyklu, bieg na 10 km klasykiem oraz podbieg pod Alpe Cermis. Opuściła zawody w Otepää i Rybińsku, aby przygotować się do Mistrzostw Świata w Falun. W ostatnich zawodach przed tą imprezą była 26 w sprincie klasykiem i 3 w biegu na 10 km łyżwą, który przegrała z Charlotte Kallą i Marit Bjørgen. Główna impreza sezonu była jednak popisem Johaug. Norweżka na początku wygrała bieg łączony wyprzedzając na mecie Astrid Jacobsen i Charlottę Kallę. Trzy dni później nie obroniła tytuły sprzed dwóch lat, gdyż była dopiero 27. w biegu na 10 km łyżwą na skutek tragicznego smarowania nart. Niepowodzenie powetowała sobie w sztafecie, w której wraz z koleżankami zdobyła złoto. 28 lutego 2015 zdobyła trzeci tytuł mistrzyni świata w biegu na 30 km stylem klasycznym. Johaug wygrała te zawody w wielkim stylu na mecie wyprzedzając drugą zawodniczkę o ponad 50 sekund. W ostatnich startach pucharowych zajęła 5 miejsce w biegu na 10 km klasykiem w Lahti i 2 w biegu masowym na 30 km łyżwą w Oslo. W klasyfikacji generalnej, jak i dystansowej, zajęła drugie miejsce, w obu przypadkach przegrywając z Bjørgen.

W 2013 nagrodzona medalem Holmenkollen[2].

Doping | edytuj kod

Podczas konferencji prasowej zorganizowanej przez Norweski Związek Narciarski 13 października 2016, w której udział wzięli m.in. Johaug i lekarz kadry kobiet Fredrik S. Bendiksen ogłoszono, że Therese Johaug miała pozytywny wynik testu dopingowego. Test przeprowadzony 19 września 2016 wykazał obecność clostebolu, sterydu anabolicznego zabronionego do stosowania przez sportowców przez WADA. Zawodniczka jak i lekarz kadry tłumaczyli, że niedozwolona substancja znalazła się w organizmie Johaug ze względu na stosowanie maści Trofodermin, za pomocą którą miało być leczone oparzenie słoneczne wargi. Lekarz kadry kobiet wziął na siebie pełną odpowiedzialność, za podanie zawodniczce leku zawierającego zabroniony steryd[3].

19 października 2016 Johaug została tymczasowo zawieszona przez Norweską Agencję Antydopingową na dwa miesiące. W tym czasie ma zostać podjęta decyzja o ostatecznej karze. Johaug grozi kara do czterech lat dyskwalifikacji[4].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Johaug w 2012 roku

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie | edytuj kod

Miejsca na podium | edytuj kod

Miejsca na podium w zawodach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie | edytuj kod

Miejsca na podium w etapach zawodów Pucharu Świata chronologicznie | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych zawodach Pucharu Świata | edytuj kod

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Tour de Ski | edytuj kod

2007/2008 (14. miejsce) | edytuj kod

2008/2009 (6. miejsce) | edytuj kod

  • 26. miejsce Oberhof (27 grudnia 2008) – 2,8 km s.dowolny (prolog)
  • 14. miejsce Oberhof (28 grudnia 2008) – 10 km s.klasyczny (bieg pościgowy)
  • 32. miejsce Praga (29 grudnia 2008) – Sprint s.dowolny
  • 7. miejsce Nové Město na Moravě (31 grudnia 2008) – 9 km s.klasyczny
  • 30. miejsce Nové Město na Moravě (1 stycznia 2008) – Sprint s.dowolny
  • 9. miejsce Val di Fiemme (3 stycznia 2009) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (4 stycznia 2009) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2009/2010 (Nie ukończyła) | edytuj kod

  • 36. miejsce Oberhof (1 stycznia 2010) – 2,8 km s.dowolny (prolog)
  • 17. miejsce Oberhof (2 stycznia 2010) – 10 km s.klasyczny (bieg pościgowy)
  • 16. miejsce Oberhof (3 stycznia 2010) – Sprint s.klasyczny
  • 54. miejsce Praga (4 stycznia 2010) – Sprint s.dowolny
  • 26. miejsce Toblach (6 stycznia 2010) – 16 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 29. miejsce Toblach (7 stycznia 2010) – 5 km s.klasyczny
  • Val di Fiemme (9 stycznia 2010) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • Val di Fiemme/Alpe Cermis (10 stycznia 2010) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2010/2011 (2. miejsce) | edytuj kod

  • 22. miejsce Oberhof (31 grudnia 2010) – 2,5 km s.dowolny (prolog)
  • 9. miejsce Oberhof (1 stycznia 2011) – 10 km s.klasyczny (bieg pościgowy)
  • 21. miejsce Oberstdorf (2 stycznia 2011) – Sprint s.klasyczny
  • 7. miejsce Oberstdorf (3 stycznia 2011) – 10 km bieg łączony
  • 34. miejsce Toblach (5 stycznia 2011) – Sprint s.dowolny
  • 9. miejsce Toblach (6 stycznia 2011) – 15 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 2. miejsce Val di Fiemme (8 stycznia 2011) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (9 stycznia 2011) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2011/2012 (3. miejsce) | edytuj kod

  • 14. miejsce Oberhof (29 grudnia 2011) – 3,1 km s.dowolny (prolog)
  • 2. miejsce Oberhof (30 grudnia 2011) – 10 km s.klasyczny (bieg pościgowy)
  • 18. miejsce Oberstdorf (31 grudnia 2011) – Sprint s.klasyczny
  • 3. miejsce Oberstdorf (1 stycznia 2012) – 10 km bieg łączony
  • 6. miejsce Toblach (3 stycznia 2012) – 3,3 km s.klasyczny
  • 29. miejsce Toblach (4 stycznia 2012) – Sprint s.dowolny
  • 3. miejsce Toblach (5 stycznia 2012) – 15 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 11. miejsce Val di Fiemme (7 stycznia 2012) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (8 stycznia 2012) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2012/2013 (2. miejsce) | edytuj kod

  • 13. miejsce Oberhof (29 grudnia 2012) – 3,1 km s.dowolny (prolog)
  • 2. miejsce Oberhof (30 grudnia 2012) – 9 km s.klasyczny (bieg pościgowy)
  • 10. miejsce Val Müstair (1 stycznia 2013) – Sprint s.dowolny
  • 3. miejsce Toblach (3 stycznia 2013) – 15 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 6. miejsce Toblach (4 stycznia 2013) – 3,3 km s.klasyczny
  • 4. miejsce Val di Fiemme (5 stycznia 2013) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (6 stycznia 2013) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2013/2014 (1. miejsce) | edytuj kod

  • 11. miejsce Oberhof (28 grudnia 2013) – 3 km s.dowolny (prolog)
  • 7. miejsce Oberhof (29 grudnia 2013) – Sprint s.dowolny
  • 24. miejsce Lenzerheide (31 grudnia 2013) – Sprint s.dowolny
  • 3. miejsce Lenzerheide (1 stycznia 2014) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 2. miejsce Toblach (3 stycznia 2014) – 15 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme (4 stycznia 2014) – 5 km s.klasyczny
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (5 stycznia 2014) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2015 (2. miejsce) | edytuj kod

  • 4. miejsce Oberstdorf (3 stycznia 2015) – 3,2 km s.dowolny (prolog)
  • 3. miejsce Oberstdorf (4 stycznia 2015) – 10 km s.klasyczny (bieg pościgowy)
  • 14. miejsce Val Müstair (6 stycznia 2015) – Sprint s.dowolny
  • 2. miejsce Toblach (7 stycznia 2015) – 5 km s.klasyczny
  • 3. miejsce Toblach (8 stycznia 2015) – 15 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme (10 stycznia 2015) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (11 stycznia 2015) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

2016 (1. miejsce) | edytuj kod

  • 15. miejsce Lenzerheide (1 stycznia 2016) – Sprint s.dowolny
  • 1. miejsce Lenzerheide (2 stycznia 2016) – 15 km s.klasyczny (start masowy)
  • 2. miejsce Lenzerheide (3 stycznia 2016) – 5 km s.dowolny (bieg pościgowy)
  • 5. miejsce Oberstdorf (5 stycznia 2016) – Sprint s.klasyczny
  • 1. miejsce Oberstdorf (6 stycznia 2016) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 5. miejsce Toblach (8 stycznia 2016) – 5 km s.dowolny
  • 3. miejsce Val di Fiemme (9 stycznia 2016) – 10 km s.klasyczny (start masowy)
  • 1. miejsce Val di Fiemme/Alpe Cermis (10 stycznia 2016) – 9 km s.dowolny (bieg pościgowy)

Uwagi | edytuj kod

  1. Etap zawodów pucharu świata.
  2. Skład zespołu: Marit Bjørgen, Vibeke Skofterud, Kristin Størmer Steira, Therese Johaug
  3. a b Skład drużyny: Heidi Weng, Therese Johaug, Astrid Jacobsen, Marit Bjørgen
  4. Skład drużyny: Marit Bjørgen, Therese Johaug, Kristin Størmer Steira, Marthe Kristoffersen
  5. Skład drużyny: Vibeke Skofterud , Therese Johaug, Kristin Størmer Steira, Marit Bjørgen
  6. Skład drużyny: Heidi Weng , Therese Johaug, Kristin Størmer Steira, Marit Bjørgen
  7. Skład zespołu: Heidi Weng, Ingvild Flugstad Østberg, Astrid Jacobsen, Therese Johaug.
  8. Skład drużyny: Celine Brun-Lie, Marte Monrad-Hansesn, Therese Johaug, Astrid Jacobsen
  9. Skład drużyny: Celine Brun-Lie, Therese Johaug, Ingvild Flugstad Østberg, Marthe Kristoffersen

Przypisy | edytuj kod

  1. Olimpic Team Norway, Team and media guide, Sochi 2014 (ang.). olimpiatoppen.no, 2014. s. 48.
  2. Therese Johaug får Holmenkollmedaljen (norw.). vg.no, 2013-03-17. [dostęp 2013-12-07].
  3. Doping. Biegi narciarskie: trzęsienie ziemi w biegach, Therese Johaug złapana na dopingu (pol.). sport.pl, 2016-10-13. [dostęp 2016-10-21].
  4. Biegi narciarskie. Johaug zawieszona na dwa miesiące (pol.). sport.pl, 2016-10-19. [dostęp 2016-10-21].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Therese Johaug" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy