Wikipedysta:Zala/brudnopis3


Wikipedysta:Zala/brudnopis3 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Zala Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Royal Aircraft Factory B.E.2brytyjski dwumiejscowy samolot wielozadaniowy w układzie dwupłatu z okresu I wojny światowej, zaprojektowany i zbudowany w wytwórni Royal Aircraft Factory. Budowany w kilku wersjach rozwojowych płatowiec został zbudowany w liczbie około 3500 sztuk i wykorzystywany jako samolot rozpoznawczy, patrolowy i szkolny, a także jako lekki bombowiec oraz nocny myśliwiec.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Po odniesionych w końcu 1915 roku sukcesach niemieckich myśliwców Fokker E.I i E.III, w Wielkiej Brytanii narodziła się koncepcja samolotu eskortowego – dużego, wielosilnikowego, silnie uzbrojonego i zdolnego do długotrwałego lotu[1]. W odpowiedzi na zapotrzebowanie złożone przez Admiralicję, w zakładach Fairey Aviation Company w Hayes powstała pierwsza konstrukcja tej firmy, model F.2[2][3]. Zaprojektowano go jako trzymiejscowy (pilot i dwóch strzelców pokładowych) dwupłat, napędzany dwoma silnikami widlastymi Rolls-Royce Falcon[2][3].

Prototyp został oblatany 1 lutego 1912 roku, jednak z powodu niskich osiągów, niezadowalających właściwości lotnych i utraty zainteresowania przez zamawiającego prace nad tą konstrukcją zostały przerwane po zbudowaniu jednego egzemplarza[4][a].

Opis konstrukcji i dane techniczne | edytuj kod

Royal Aircraft Factory B.E.2 był dwusilnikowym, trzyosobowym eskortowym dwupłatem myśliwskim o konstrukcji całkowicie drewnianej[2]. Kadłub o przekroju prostokątnym, konstrukcji kratownicowej, oprofilowany od góry listwami na półokrągło, pokryty płótnem (za wyjątkiem górnej części mieszczącej kabiny pilota i strzelców, która była kryta sklejką)[2]. Skrzydła proste, dwudźwigarowe, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem, o jednakowej cięciwie i jednakowym wzniosie wynoszącym 1°[2]. Rozpiętość górnego płata wynosiła 11,22 metra, zaś płata dolnego 16,8 metra[2][4]. Skrzydła były trójdzielne i składane w celu ułatwienia hangarowania[2]. Powierzchnia nośna skrzydeł wynosiła 34,8 [2][5][b]. Lotki na górnym płacie, wystające poza obrys skrzydła[2]. Długość samolotu wynosiła 8,29 metra, a wysokość 3,4 metra[2][4].Masa startowa płatowca wynosiła 621 kg[2][4]. Usterzenie poziome klasyczne, drewniane, kryte płótnem; usterzenie pionowe potrójne, ze statecznikiem na środku i statecznikami ze sterami na zewnątrz[2]. Stery poruszane linkami, w większości poprowadzonymi na zewnątrz kadłuba[2]. Podwozie, amortyzowane sznurem gumowym, składało się z czterokołowego wózka, z osią niedzieloną łączącą przednią parę kół i osią łamaną w drugiej parze; z tyłu płoza ogonowa, również amortyzowana sznurem[2].

Napęd stanowiły umieszczone w gondolach skrzydłowych dwa chłodzone cieczą 12-cylindrowe silniki widlaste Rolls-Royce Falcon o mocy 142 kW (190 KM) każdy, napędzające drewniane czterołopatowe śmigła ciągnące[2][4]. Zbiorniki paliwa i oleju znajdowały się w gondolach silnikowych, zaś chłodnice czołowe były zblokowane z silnikami[2]. Prędkość maksymalna na wysokości 0 wynosiła 115 km/h, zaś prędkość lądowania 61 km/h[4][5]. Długotrwałość lotu wynosiła 3,5 godziny[2][4]. Maszyna osiągała pułap 1150 metrów w czasie 6 minut[2][4].

Uzbrojenie składało się z dwóch ruchomych karabinów maszynowych Lewis kalibru 7,7 mm, zamontowanych na obrotnicach Scarffa na przednim i tylnym stanowisku strzelców pokładowych[2][4]. Samolot mógł też zabrać kilka bomb o niewielkim wagomiarze, umieszczonych na zaczepach pod kadłubem[2].

Uwagi | edytuj kod

  1. Bączkowski 2000 ↓, s. 78 podaje, że samolot oblatano we wrześniu 1915 roku i że jego produkcja wyniosła kilkadziesiąt egzemplarzy.
  2. Green i Swanborough 1995 ↓, s. 197 podaje, że powierzchnia nośna wynosiła 75,62 m².

Przypisy | edytuj kod

  1. Goworek 1988 ↓, s. 48.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Bączkowski 2000 ↓, s. 78.
  3. a b Green i Swanborough 1995 ↓, s. 196.
  4. a b c d e f g h i Green i Swanborough 1995 ↓, s. 197.
  5. a b Grey 1990 ↓, s. 65.

Bibliografia | edytuj kod

  • Wiesław Bączkowski: Samoloty I wojny światowej. Warszawa: Lampart, 2000. ISBN 83-86776-54-4.
  • J.M. Bruce: RAF B.E.2c. Berkhamsted: Albatros Productions Ltd., 1993, seria: Windsock Datafile. No. 42. ISBN 978-0948414527. (ang.)
  • J.M. Bruce: The B.E.2, 2a & 2b. Profile Publications Ltd., 1966, seria: Aircraft Profile. No. 133. (ang.)
  • Gordon C. Davies: World War 1 Aeroplanes. London: Ward Lock Limited, 1974. ISBN 978-0706318258. (ang.)
  • Tomasz Goworek: Samoloty myśliwskie pierwszej wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1988. ISBN 83-206-0689-6.
  • William Green, Gordon Swanborough: The Complete Book of Fighters. New York: Smithmark, 1995. ISBN 978-0-8317-3939-3. (ang.)
  • John Lloyd: ABC of Aircraft of World War One. Ian Allan Ltd., 1958. (ang.)
  • Kenneth Munson: Aircraft of World War I. London: Ian Allan, 1969. ISBN 978-0385034715. (ang.)
  • Volker Nemsch: Die Fliegerei des Ersten Weltkrieges. Germany: QAU, 2003. ISBN 3-930571-71-4. (niem.)

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kategoria:Brytyjskie samoloty wojskowe I wojny światowej B.E.2

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Zala/brudnopis3" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy